چشم خدا در آسمان
«چشمان خداوند در هر مکان است، مراقب بد و خوب.» — امثال 15:3 NKJV
«آنگاه او (هاجر) نام خداوند را که با او سخن گفت، «تو خدایی هستی که می‌بینی» خواند؛ زیرا گفت: «آیا من نیز در اینجا او را که مرا می‌بیند، دیده‌ام؟»» — پیدایش 16:13
حریم خصوصی امروز نگرانی اصلی بسیاری از مردم است. آنها نمی‌خواهند سوابق پزشکی‌شان در دسترس کسی جز کسانی باشد که مراقبت‌های پزشکی آنها را ارائه می‌دهند. آنها می‌خواهند اطلاعات مالی‌شان توسط بانک‌هایشان محرمانه نگه داشته شود. آنها نمی‌خواهند آدرس‌هایشان در دفترچه‌های تلفن یا دایرکتوری‌های عمومی فهرست شود. اما اگر هر برنامه کارآگاهی فعلی را در تلویزیون تماشا کنید، واضح است که دوربین‌های امنیتی و سیستم‌های مختلف ثبت سوابق دولتی به ما می‌گویند که تقریباً هیچ چیز خصوصی نیست. وقتی از دستگاه خودپرداز (ATM) استفاده می‌کنید، از شما عکس می‌گیرد. وقتی خرید می‌کنید، از شما در صندوق عکس گرفته می‌شود. نقشه‌های گوگل عکس‌های بهتری از خانه من در اینترنت دارند تا من بتوانم بگیرم. آیا آنها عکسی از من در حال چمن‌زنی دارند؟
در حالی که ممکن است دوست نداشته باشیم به این فکر کنیم که کسی از هر حرکت ما باخبر است، باید با این واقعیت روبرو شویم که خدا همه آنچه را که می‌بیند، می‌بیند و ثبت می‌کند. او در تخت سفید بزرگ کتاب‌ها را باز خواهد کرد و کسانی را که او را رد کرده‌اند، با استفاده از سوابقی که نگه داشته است، داوری خواهد کرد (مکاشفه 20:11-15). یعقوب می‌گوید که ما ایمان خود را با اعمالمان نشان می‌دهیم (یعقوب 2:14-26)، و سوابق خدا نشان خواهد داد که چه کسانی عدم ایمان خود را به او نشان داده‌اند. برخی از مردم اعمالی خواهند داشت که نشان می‌دهد به کلیساهای خود، اعمال نیک خود، تحصیلات خود و افرادی که به آنها احترام می‌گذاشتند، ایمان داشتند؛ اما از کتاب حیات واضح خواهد بود که کسانی که در تخت سفید بزرگ بودند، به خداوند ایمان نداشتند.
پیدایش 16 داستان سارای را روایت می‌کند که کنیز خود را به شوهرش ابرام داد تا آنها بتوانند بچه‌دار شوند. پس از اینکه هاجر از ابرام اسماعیل را باردار شد، از سارای که به دلیل حسادت با او بدرفتاری می‌کرد، فرار کرد. هاجر شگفت‌زده شد وقتی خداوند نه تنها نیاز او را دید و همه چیز را درباره او می‌دانست، بلکه به او دستورالعمل‌ها و وعده‌ای بزرگ نیز داد. هاجر او را «تو خدایی هستی که می‌بینی» نامید.
مادران می‌گویند که در پشت سر خود چشم دارند و می‌توانند فرزندان خود را در حال نافرمانی بگیرند، حتی زمانی که آن فرزندان فکر می‌کنند آنها نگاه نمی‌کنند. خداوند فقط در پشت سر خود چشم ندارد، چشمان او همه جا هستند. او همه چیز را می‌بیند. اسرائیلیان فکر می‌کردند که می‌توانند بت‌ها را بدون دیدن خداوند پرستش کنند، اما نمی‌توانستند (خروج 32:1-10). مردم امروز فکر می‌کنند که می‌توانند دروغ بگویند و تقلب کنند و هیچ کس نخواهد فهمید، اما خدا می‌بیند! اگر همه ما باور داشتیم که خدا همیشه همه چیز را می‌بیند، به دوربین‌های امنیتی، پلیس و قوانین نیازی نداشتیم.
افرادی که باور دارند خدا آنها را می‌بیند، می‌خواهند مطمئن شوند که با تنها داوری که واقعاً مهم است، درست هستند. بی‌اعتقادان متوجه می‌شوند که «گرفته شده‌اند» و می‌خواهند گناهانشان بخشیده شود. آنها از گفتن به دیگران که چگونه زندگی کنند، در حالی که خودشان استانداردهایی را که برای دیگران تعیین کرده‌اند، نقض می‌کنند، دست برمی‌دارند. مسیحیان مطمئناً نمی‌خواهند وقتی خداوند می‌آید، شرمنده شوند، و این بر نحوه زندگی آنها تأثیر خواهد گذاشت.
وقتی با این واقعیت کنار می‌آییم که خدا همه چیز را می‌بیند و می‌داند، این امر محکوم‌کننده است. خدا همه کارهایی را که انجام می‌دهیم و فکر می‌کنیم، می‌داند، با این حال هنوز ما را دوست دارد. چرا؟ چون او این کار را می‌کند! و یوحنا 3:17 این را ثابت می‌کند: «خدا پسر خود را به جهان نفرستاد تا جهان را محکوم کند، بلکه تا جهان به وسیله او نجات یابد.» به آن فکر کنید! کسی که گناهان ما را می‌بیند و قلب‌های فریبکار ما را می‌شناسد، پسر خود را فرستاد تا ما را از مجازاتی که به دلیل گناهانمان سزاوار آن هستیم، نجات دهد.
ما ممکن است بتوانیم دوستانمان را در مورد واقعیت ایمانمان فریب دهیم، اما نمی‌توانیم خدا را فریب دهیم. وقت آن است که در مورد آنچه چشم خدا در آسمان می‌بیند، واقع‌بین باشیم. وقت آن است که رابطه خود را با کسی که همه چیز را می‌بیند، تغییر دهیم.
