حاکم مقدس از بالا انسان را آفرید تا عشق او را به اشتراک بگذارد. او آدم را از خاک مجسم کرد و نفس خود را در سینه او دمید.
و او مرد را تنها نگذاشت، او دنده او را گرفت و یک کلون ساخت تا تصویر خود را در این صحنه گسترش دهد، خداوند هر ژن را مهندسی می‌کند.
اما در عشق حاکم خود به انسان‌ها خداوند به والدین بنیانگذار ما اجازه داد گناه کنند، تا از طریق فریب مار یاد بگیریم که برای عدالت آرزو کنیم.
و سپس برای از بین بردن گناه ما، خداوند از DNA زن استفاده کرد تا پسر خود را با نژاد آدم به اشتراک بگذارد، تا او بتواند جای گناهکار را بگیرد.
پسر خدا و انسان فرستاده شد تا به گناهکارانی که توبه می‌کنند، پیشنهاد دهد نجات از وضعیت وحشتناک که توسط نیش مار تحمیل شده است.
او به عنوان پسر حوا رنج کشید، و مرد تا همه کسانی که ایمان می‌آورند برای گناه خود بخشیده شوند، و با دوباره متولد شدن زندگی کنند.
اما زندگی چیزی فراتر از DNA است. ما به روش روح دوباره متولد می‌شویم. آن «او» دومی که خدا می‌بخشد بذر خود او در قلب‌های ماست.
ما با مسیح برخاسته و تقدیس شده‌ایم، او کلیسا را عروس مقدس خود می‌نامد، و خدا ما را در پسر خود می‌پذیرد – وارثان مشترک با عیسی، متحد به عنوان یک.
ما بدن او هستیم، او سر ماست؛ ما به جای نجات‌دهنده خود عمل می‌کنیم، و او را بر روی زمین نمایندگی می‌کنیم، تصویر خدا با تولد آسمانی. — باد موریس
«بیایید انسان را به صورت خود، شبیه خود بسازیم.» پیدایش ۱:۲۶
