شادی و محبت دلپذیر خدا برای بشریت نجات‌یافته

«خداوند، خدای شما در میان شما قدرتمند است! او نجات خواهد داد، او با شادی بر شما شادمانی خواهد کرد؛ او در محبت خود آرام خواهد گرفت. او با آواز خواندن بر شما شادمانی خواهد کرد!» (صفنیا ۳:۱۷) «فکر شگفت‌انگیز خدا!» — خدا در محبت خود آرام می‌گیرد — محبت او نه برای فرشتگان بی‌گناه — بلکه برای انسان سقوط کرده و نجات‌یافته! ایده این است که شادی و رضایت کسی که پس از اتمام کاری دشوار استراحت می‌کند. خدا در خلقت آرام گرفت — او با شادی بر دنیای تازه متولد شده شادمانی کرد. اما این یک نمونه ضعیف از آرامش دلپذیر و شادمانی او بر روح تازه متولد شده و نجات‌یافته بود.

یک توالی زیبا در این آیه وجود دارد. به اوج می‌رسد. ابتدا، خدا «نجات می‌دهد.» سپس او «شادمانی می‌کند.» سپس او «آرام می‌گیرد» (آرامش تأملی شادی). سپس، گویی این کافی نبود، او بر قوم خود «با آواز خواندن» شادمانی می‌کند. مانند یک جنگجوی زمینی — ابتدا، پیروزی؛ سپس، فریاد شادی؛ سپس بررسی آرام میدان فتح؛ سپس سرود پیروزی.

او «در محبت خود آرام می‌گیرد!» با خدا، محبت یک گرایش است. مردم ممکن است، از روی انگیزه، عملی از محبت انجام دهند. احساس و هیجان لحظه‌ای، حتی در مورد قلبی که ذاتاً بی‌محبت است، ممکن است به عملی از سخاوت و مهربانی سوق دهد. اما طبیعت خدا و نام او محبت است، با او هیچ چیز ناپایدار، خودسرانه، یا هوس‌بازانه نمی‌تواند باشد. محبت او نه یک جریان سرکش و ناپایدار — بلکه یک رودخانه عمیق، آرام، همیشه جاری و لبریز است!

یک کلمه یا یک نگاه، ممکن است بهترین دوست زمینی شما را بیگانه و دور کند. اما دوست دوستان تغییرناپذیر است. آه، چقدر باید آن محبت برای گناهکاران و گمشدگان شدید باشد، که اینگونه از زبان محبت فرزندی الهی گفته می‌شود، «بنابراین،» عیسی می‌گوید، «پدرم مرا دوست دارد، زیرا من جان خود را برای گوسفندان می‌گذارم.»

«او با آواز خواندن بر شما شادمانی خواهد کرد!» «همانطور که داماد بر عروس شادمانی می‌کند — خدای شما نیز بر شما شادمانی خواهد کرد.» پسر ولخرج بازگشته، نه تنها با اشک و آغوش بخشش والدین روبرو می‌شود؛ بلکه جشن بزرگی در این تالارهای پدری برگزار می‌شود، «شایسته است که ما شادمانی کنیم و خوشحال باشیم.» شادترین چهره در آن صحنه شادی، چهره سرگردان خسته نیست — بلکه چهره پدر شادمان است که بر پسر گمشده و یافت شده خود شادمانی می‌کند!

«در آسمان در میان فرشتگان خدا، بر یک گناهکار که توبه می‌کند، شادی است» — اما این شادی‌ای است که، اگرچه در رده‌های متحدالمرکز گسترش می‌یابد و به خود محیط جلال می‌رسد، در مرکز عمیق‌تر است. از تخت آغاز می‌شود — نت اصلی آن آهنگ توسط خود خدا نواخته می‌شود! همچنین در مثل گوسفند گمشده. ببینید چگونه مسیح صحبت می‌کند، گویی او تمام شادی بازگشت آن سرگردان را برای خود دارد؛ «او آن را بر دوش خود می‌گذارد و شادمانی می‌کند،» و می‌گوید، «با من شادمانی کنید!» شادی قوم او بخشی از شادی خود اوست، «این چیزها را به شما گفتم — تا شادی من در شما بماند، و شادی شما کامل شود.»

«خدا در میان شماست؛» «او قدرتمند است؛» «او نجات خواهد داد.» یک گناهکار بیچاره چه چیزی بیشتر از این نیاز دارد — خدایی حاضر، خدایی قدرتمند، خدایی نجات‌دهنده؟ قادر به نجات، مایل به نجات — حتی بیشتر — لذت بردن از نجات! «خداوند از کسانی که از او می‌ترسند لذت می‌برد.» «چون شما در نظر من گرانبها و محترم هستید — و چون من شما را دوست دارم!»