پرسش: اگر پولی داشته باشم و کلیسا نیاز مالی برای یک پروژه را اعلام کند، در حالی که همزمان نیاز فوری در خانواده‌ام وجود دارد، به کدام یک باید کمک کنم؟
پاسخ: چندین اصل وجود دارد که باید در تلاش برای پاسخ به این سؤال در مورد اولویت‌ها در نظر بگیریم. گاهی اوقات ما اصول کلام خدا را متناقض می‌دانیم، اما می‌دانیم که خدا هرگز با خودش تناقض ندارد. او همیشه حق است، کلام او همیشه حق است، اما ما باید کلام حقیقت را به درستی تقسیم کنیم.
اول از همه، خود خداوند عیسی در متی 6:33 (NKJV) به ما می‌گوید که «اول ملکوت خدا و عدالت او را بطلبید، و همه این چیزها به شما افزوده خواهد شد.» و اول تیموتائوس 5:8 به ما می‌گوید: «اما اگر کسی برای خویشان خود، و به خصوص برای اهل خانه خود، تدارک نبیند، ایمان را انکار کرده و بدتر از یک بی‌باور است.» اینها اصول مهم کتاب مقدس هستند، روشن و آسان برای درک. سؤال ممکن است این باشد که چگونه آنها را به درستی به کار ببریم.
در اول پادشاهان 17:8-16 خدا به پیامبر خود الیاس می‌گوید که به شهر بت‌پرست صرفه برود تا زندگی کند، و به او می‌گوید که به یک بیوه در آنجا دستور داده است که برای او تدارک ببیند. الیاس با اطاعت می‌رود، با یک بیوه در خارج از دروازه شهر ملاقات می‌کند و از او یک نوشیدنی آب و یک تکه نان می‌خواهد. بیوه به او می‌گوید که فقط به اندازه کافی آرد و روغن برای تهیه یک وعده غذایی نهایی برای خودش و پسرش باقی مانده است. الیاس به او می‌گوید: «اول از آن برای من یک کیک کوچک درست کن» ... و بعد از آن برای خودت و پسرت درست کن،» و به او اطمینان می‌دهد که خداوند برای آنها تدارک خواهد دید تا زمانی که دوباره باران بر زمین بفرستد. زن چنین کرد و نتایج دقیقاً همان چیزی بود که الیاس گفته بود. منافع خدا مستقیماً در این حادثه دخیل بود. اگر بیوه قرار بود برای الیاس تدارک ببیند، پس خدا باید برای او تدارک ببیند. می‌توان به راحتی ایمان را در آنچه خدا گفت هم از طرف الیاس و هم از طرف بیوه دید.
با این حال، همراه با این، ما باید بپرسیم: «نیاز فوری» که سؤال‌کننده به آن اشاره می‌کند چیست؟ آیا یک نیاز واقعی است، یک مسئله مرگ و زندگی، یا فقط چیزی است که خانواده می‌خواهد؟ آیا مسئله یک مهلت است که نمی‌توان آن را تمدید کرد؟
من یا خانواده‌ام چقدر مایل به فداکاری هستیم؟ آیا ما مایل هستیم با کمتر بسازیم، یا بدون چیزی که برایمان مهم است سر کنیم، تا بتوانیم به خداوند برای استفاده در خدمت او یا برای تسکین رنج دیگران کمک کنیم؟ پولس در مورد قرنتیان در دوم قرنتیان 8:2-4 می‌نویسد: «که در آزمایش بزرگ رنج، فراوانی شادی آنها و فقر عمیق آنها در غنای سخاوت آنها فراوان شد، زیرا من شهادت می‌دهم که طبق توانایی آنها، بله، و فراتر از توانایی آنها، آنها آزادانه مایل بودند، و با اصرار زیاد از ما التماس می‌کردند که هدیه و مشارکت در خدمت به مقدسین را بپذیریم.»
از سوی دیگر، اگر یک کلیسای محلی نیاز مالی برای پروژه‌ای را که در دست اجرا دارد اعلام کند، این با آنچه در داستان الیاس و بیوه در صرفه دیدیم یکسان نیست. یک کلیسا که پروژه‌ای را در دست اجرا دارد که به منابع مالی نیاز دارد، با خدا که پیامبر خود را به جایی می‌فرستد و به او می‌گوید که چگونه نیازهایش برآورده خواهد شد، یکسان نیست. علاوه بر این، کلیسا نه باید فرمان دهد و نه باید مطالبه کند. کتاب مقدس کل کلیسا را تابع مسیح می‌داند (افسسیان 5:24)، و اگر این برای کل کلیسا صادق است، قطعاً باید ویژگی هر کلیسای محلی باشد.
به اسرائیل در عهد عتیق دستور داده شد که یک دهم – 10 درصد از آنچه خدا به او برکت داده بود – به خدا بدهد. این حق خدا بود. قربانی‌ها و هدایای داوطلبانه علاوه بر این داده می‌شد.
مسیحی امروز تحت شریعت نیست. هیچ دستوری برای مسیحی وجود ندارد که درصد مشخصی از درآمد خود را به خدا بدهد. به او گفته شده است: «پس هر کس همانطور که در دل خود قصد دارد بدهد، نه با اکراه یا از روی ضرورت، زیرا خدا بخشنده شاد را دوست دارد» (دوم قرنتیان 9:7). ما اصول بخشش مسیحی را در فصل‌های 8 و 9 دوم قرنتیان، اول قرنتیان 16:1-2، عبرانیان 13:15-16، غلاطیان 6:10، اعمال رسولان 11:27-30، اعمال رسولان 20:35 و جاهای دیگر در عهد جدید می‌آموزیم. متأسفانه، بسیاری از مسیحیان، و به خصوص واعظان، تفاوت بین آنچه به اسرائیل در عهد عتیق دستور داده شد، و آنچه مسیحی در دوران فیض امروز امتیاز انجام آن را دارد، نمی‌بینند.
در نهایت تصمیم با شماست. مطمئن شوید که آن را با دعا بگیرید، و به خداوند نگاه کنید تا شما را راهنمایی کند، نه اینکه تسلیم فشارهای خانواده یا کلیسا شوید.
