جداگانه جمع شده: وحدت مسیحی و مجمع الهی

جداگانه جمع شده

امروزه در مسیحیت حدود 2000 گروه مذهبی مختلف وجود دارند که خود را «مسیحی» می‌نامند. این مسیحیان به جای اینکه بر اساس وحدت کلیسا (مجمع) با هم جمع شوند، جداگانه جمع شده‌اند؛ آنها پراکنده هستند. با این حال، کتاب مقدس چه می‌گوید؟ «با جدیت بکوشید تا وحدت روح را در پیوند صلح حفظ کنید» (افسسیان 4:3 JND). آیا اصل الهی که در اینجا نشان داده شده است، رعایت می‌شود؟ «زیرا هر جا دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من در میان آنها هستم» (متی 18:20).

هفت نکته متمایز در این آیه وجود دارد:

«هر جا» یک مکان الهی را مشخص می‌کند؛«دو یا سه» تمام چیزی است که برای یک شهادت الهی لازم است؛«جمع شوند» نشان‌دهنده حضور قدرت الهی است؛«با هم» یک وحدت الهی را برقرار می‌کند؛«به نام من» به اقتدار الهی شهادت می‌دهد؛«من در آنجا هستم» از حضور الهی او سخن می‌گوید؛«در میان آنها» به ما می‌گوید که او مرکز الهی است.

متأسفانه، اصول الهی مربوط به مجامع مسیحی امروزه توسط بسیاری کنار گذاشته شده و با اصول زمینی جایگزین شده است. مکان الهی با انتخاب انسانی جایگزین شده است. اقتدار الهی با نظم انسانی جایگزین شده است. حضور الهی با خادمان خودخوانده اما نه لزوماً تحت هدایت روح جایگزین شده است. وحدت الهی به طور کامل با تشکیل فرقه‌های مذهبی جایگزین شده است.

از ابتدا، روح خدا از طریق پولس رسول، ما را از این پراکندگی برحذر داشته است: «زیرا می‌دانم که پس از رفتن من، گرگ‌های درنده در میان شما وارد خواهند شد و به گله رحم نخواهند کرد. و از میان خود شما نیز مردانی برخواهند خاست که سخنان منحرف خواهند گفت تا شاگردان را به دنبال خود بکشانند» (اعمال 20:29-30).

به محض اینکه برخی در قرنتس شروع به جداگانه جمع شدن کردند، شنیده شد که می‌گفتند: «من از پولس هستم؛ و من از آپولس؛ و من از کیفا؛ و من از مسیح» (اول قرنتیان 1:12). به همین ترتیب امروزه بسیاری از مسیحیان رهبران منتخب خود را – با عقاید، دیدگاه‌ها و اصولی که توسط آن رهبران تعیین شده است – به عنوان راهنمای خود در پرستش و الگوی زندگی خود می‌دانند.

با این حال، سؤال بزرگ همچنان باقی است: «آیا مسیح تقسیم شده است؟» (آیه 13). پولس چگونه با آن روح فرقه‌گرایی در میان ایمانداران برخورد کرد؟ او نوشت: «پس ای برادران، به نام خداوند ما عیسی مسیح، از شما التماس می‌کنم که همه یک چیز را بگویید و هیچ تفرقه‌ای در میان شما نباشد» (اول قرنتیان 1:10).

انتخاب الهی برای اسرائیل

خداوند همیشه قصد داشته است که قومش او را دنبال کنند و از دستورات او در مورد جمع شدن و پرستش اطاعت کنند – نه اینکه افراد برای خودشان انتخاب کنند. هنگامی که ابرام برای اولین بار فراخوانده شد، کلام خدا به او این بود: «از سرزمین خود، و از خویشاوندان خود، و از خانه پدرت به سرزمینی که به تو نشان خواهم داد، بیرون شو» (پیدایش 12:1). به همین ترتیب، هنگامی که خدا به ابراهیم گفت که پسرش را به عنوان قربانی به او تقدیم کند، گفت: «اکنون پسر خود، تنها پسر خود اسحاق را که دوستش داری، بردار و به سرزمین موریا برو؛ و او را در آنجا بر یکی از کوه‌هایی که به تو خواهم گفت، به عنوان قربانی سوختنی تقدیم کن» (22:2).

به محض اینکه خدا قومی را برای خود جدا کرد، به آنها گفت که می‌خواهد در میان آنها ساکن شود و آنها باید به او نزدیک شوند، جایی که او بود. بنابراین، خدا به موسی گفت که به بنی‌اسرائیل بگوید: «برای من یک مکان مقدس بسازند تا در میان آنها ساکن شوم. طبق هر آنچه به تو نشان می‌دهم... همین‌طور آن را بسازید» (خروج 25:8-9).

اورشلیم جایی بود که خداوند نام خود را در آنجا قرار داده بود. بنابراین، معبد خدا در اورشلیم در مکانی ساخته شد که خداوند ابراهیم را برای قربانی کردن اسحاق هدایت کرده بود، همان مکانی که او به داوود ظاهر شد (دوم تواریخ 3:1). زندگی قوم خدا باید تحت سلطه این واقعیت باشد که خدا در میان آنها ساکن است. در روزهای اسارت، در زمان‌های ویرانی، اکثریت هیچ اشتیاقی به سرزمین خدادادی یا به اورشلیم که معبد در آنجا قرار داشت، نداشتند. با این حال، حتی در طول ویرانی، بازماندگان مؤمن به اورشلیم بازگشتند. آنها «مانند یک مرد به اورشلیم جمع شدند» (عزرا 3:1).

هیچ اختلاف نظری در مورد آنچه باید انجام می‌شد وجود نداشت. کلام خدا مورد مطالعه و اطاعت قرار گرفت (نحمیا 8). خدا می‌خواهد قومش عملاً یکپارچه باشند، و نام خدای ما، در روح‌القدس، قدرتی شگفت‌انگیز برای وحدت دارد. بسیاری از ایمانداران این را نمی‌بینند. یربعام بی‌خدا این را خیلی خوب دید. به همین دلیل او پرستشی – بت‌پرستانه – را جدا از «مکانی که خداوند خدای تو برای قرار دادن نام خود در آنجا انتخاب کرده است» (تثنیه 16:11؛ اول پادشاهان 12:25-33 را بخوانید) برقرار کرد.

چه ویرانی امروز وجود دارد، زیرا بسیاری راه یربعام را رفته‌اند تا پرستشی را بر اساس اصول انسانی، جدا از اصول الهی یک بدن – کلیسا – برقرار کنند.

مجمع عهد جدید

بین پایان عهد عتیق و آغاز عهد جدید، شاید 400 سال فاصله وجود دارد. در این مدت هیچ ارتباطی از خدا در کتاب مقدس نمی‌یابیم. سپس، پس از سکوت، «مردی از جانب خدا فرستاده شد که نامش یحیی بود» (یوحنا 1:6). او آمد تا راه خداوند را آماده کند، کسی که در آینده کلیسای خدای زنده را بنا خواهد کرد. یحیی، در شهادت خود درباره مسیح، اعلام کرد که «جهان به وسیله او ساخته شد، و جهان او را نشناخت. او به نزد خاصان خود [یهودیان] آمد و خاصان او را نپذیرفتند. اما به هر تعداد [یهودیان و غیریهودیان] که او را پذیرفتند، به آنها قدرت داد تا فرزندان خدا شوند، یعنی به کسانی که به نام او ایمان آوردند» (آیات 10-12). اینها کسانی بودند که خدا آنها را به مشارکت پسر خود، عیسی مسیح خداوند ما، فراخواند.

هنگامی که پطرس عیسی را به عنوان مسیح، پسر خدای زنده، اعتراف کرد، عیسی اعلام کرد: «بر این صخره [مسیح] کلیسای خود را بنا خواهم کرد» (متی 16:18). مسیح، که در رستاخیز خود از دروازه‌های هادس گذشت و بدین ترتیب با قدرت پسر خدا اعلام شد، کلیسای خدای زنده را بر خود به عنوان پسر خدای زنده بنا می‌کند. عیسی به شاگردان خود وعده داد که اگر به نام او جمع شوند، در میان آنها خواهد بود. اقتدار کلیسا بر این واقعیت استوار است که به نام خداوند عیسی مسیح جمع شده است، و او خود در میان آن است (18:18-20).

بنابراین، جمع شدن به نام عیسی مسیح به این معنی است که همه چیز از طریق نام او تنظیم می‌شود؛ او تنها مرکز است و او میزبان است. کسانی که تنها به نام او جمع شده‌اند، نباید کاری جز پرسیدن این سؤال انجام دهند: «خداوندا، چه می‌خواهی که [ما] انجام دهیم؟» این سؤال مشخصه شاگردان اولیه مسیح بود (اعمال 9:6). ذهن و انتخاب خداوند همیشه در همه چیز جستجو می‌شد. هنگامی که آنها قرار بود برای عید فصح جمع شوند، مکان تعیین شده توسط او تنها انتخاب آنها بود.

هنگامی که آنها قرار بود پس از رستاخیز مسیح با او ملاقات کنند، «شاگردان به جلیل رفتند، به کوهی که عیسی برای آنها تعیین کرده بود. و هنگامی که او را دیدند، او را پرستش کردند: اما برخی شک کردند» (متی 28:16-17). به پایان آن توجه کنید: «اما برخی شک کردند.» برای تعدادی از قوم او، شک‌ها امروز نیز باقی است که کجا و چگونه باید برای پرستش او جمع شویم.

بسیاری اصول الهی خدا را برای مقدسین جمع شده او با عقاید انسانی جایگزین کرده‌اند. بنابراین فرقه‌ها در حال افزایش هستند، و وزارتخانه‌ها به طرز زیرکانه‌ای از خداوند روی برمی‌گردانند. مردم پراکنده می‌شوند و چادرهای خود را در کوه‌ها یا اردوگاه‌های احیای مورد علاقه خود برپا می‌کنند. خدا گفت: «مواظب باش که قربانی‌های سوختنی خود را در هر مکانی که می‌بینی تقدیم نکنی» (تثنیه 12:13). برای اسرائیل، خداوند خدای آنها «مکانی» را برای آنها انتخاب کرد که در آن نام خود را ساکن کند. امروز ما مسیح را به عنوان مرکز جمع شدن داریم. جمع شدن قوم او باید به سوی او باشد تا هر آنچه را که او می‌خواهد انجام دهند.

نتیجه‌گیری

«عهد اول ... احکام خدمت الهی و یک مکان مقدس دنیوی داشت. زیرا خیمه‌ای ساخته شده بود ... اما مسیح [یک] کاهن اعظم چیزهای نیکوی آینده بود، از طریق خیمه‌ای بزرگتر و کامل‌تر، که با دست ساخته نشده بود» (عبرانیان 9:1-2،11). او، عیسی، «تا قوم را با خون خود تقدیس کند، بیرون از دروازه رنج کشید» (عبرانیان 13:12)، به این معنی که بیرون از اردوگاه، یا صحنه، پرستش زمینی و انسانی.

هنگامی که کلیسا در پنتیکاست متولد شد، «همه کسانی که ایمان آورده بودند با هم بودند» و «آنها در تعلیم رسولان و مشارکت، و در شکستن نان، و در دعاها ثابت قدم بودند» (اعمال 2:44،42). از آن زمان به بعد، ویرانی آغاز شد؛ شر وارد شد. مردم از آنچه از ابتدا بود، روی برگرداندند. ظروف بی‌حرمتی تقریباً همه چیز را برای ارضای شهوت یا خواسته‌های جسمانی خود منحرف کرده‌اند.

خادمان بی‌وفا، مانند هیماینئوس و فیلیتوس، ایمان را به کشتی شکسته تبدیل کرده و حقیقت بنیادی مسیحی را رها کرده‌اند (دوم تیموتائوس 2:17-18؛ اول تیموتائوس 1:19). روح‌القدس می‌گوید: «هر کس که نام مسیح را می‌برد، از بی‌عدالتی دوری کند» (دوم تیموتائوس 2:19). ما همچنین دعوت شده‌ایم که «پس به سوی او بیرون از اردوگاه برویم، ننگ او را تحمل کنیم» (عبرانیان 13:13).

خانه خدا بر روی زمین در زمان ویرانی به خانه‌ای بزرگ تشبیه شده است که در آن باید خود را از ظروف بی‌حرمتی جدا کنیم و «ظرفی برای حرمت باشیم، تقدیس شده، قابل استفاده برای استاد، آماده برای هر کار نیکو» (دوم تیموتائوس 2:21 JND). سپس با کسانی متحد می‌شوم که خداوند را از قلبی پاک می‌خوانند، یعنی کسانی که بر اساس یک کلیسا جمع می‌شوند، قومی که «با هم برای سکونت خدا از طریق روح بنا شده‌اند» (افسسیان 2:22 KJV). ما باید عدالت، ایمان، محبت و صلح را دنبال کنیم، پیوسته قربانی‌های ستایش به خدا تقدیم کنیم و نام او را شکر کنیم (دوم تیموتائوس 2:22 را در نظر بگیرید). واقعاً، «پدر چنین کسانی را می‌جوید تا او را پرستش کنند» (یوحنا 4:23).

خواننده عزیز، ما می‌توانیم به آنچه «از ابتدا» بود بازگردیم (اول یوحنا 1:1، 2:24). ما می‌توانیم توسط روح‌القدس به نام خداوند عیسی مسیح با هم جمع شویم و بدین ترتیب از حضور شگفت‌انگیز او در میان خود لذت ببریم، حتی اگر فقط دو یا سه نفر باشیم (متی 18:20). نام عیسی مسیح و حضور او قوم خدا را جذب می‌کند.

خداوندا، «اشتیاق جان ما به نام تو و به یاد توست» (اشعیا 26:8).

پایان‌نوشت

• همانطور که می‌دانیم، آنچه خدا به ابراهیم دستور داد تا انجام دهد، آزمایشی برای ایمان او بود (عبرانیان 11:17-19). همچنین تصویری از قربانی آینده خداوند عیسی بر صلیب را ارائه داد، با توجه به بسیاری از موازی‌هایی که در کتاب مقدس یافت می‌شود. خدا اجازه نداد اسحاق توسط پدرش قربانی شود، زیرا خدا از قربانی انسانی متنفر است (تثنیه 12:31، 18:10).