غلاطیان
«اما خدا نکند که من جز به صلیب خداوند ما عیسی مسیح فخر کنم، که به وسیله او دنیا برای من مصلوب شده است و من برای دنیا.» —غلاطیان ۶:۱۴ NKJV
غلاطیان به جماعت‌های منطقه غلاطیه نوشته شده است – نامی که احتمالاً به معنای «شیری» است. این نامه یک سرزنش جدی علیه آموزه شیطانی است که اعمال شریعت، معیار راه رفتن و رفتار یک ایماندار را تشکیل می‌دهد. در حالی که آنها با فیض از طریق ایمان نجات یافته بودند، ایمانداران در آنجا شریعت را به عنوان اصل حفظ نجات خود اضافه کرده بودند. این ترکیب برای خدا، خدای همه فیض، نفرت‌انگیز یا مکروه است.
پولس رسول نشان داد که شخص مبارک مسیح، نه شریعت، معیار راه رفتن یک ایماندار است و روح خدا قدرت برای راه رفتن با خداست. صلیب مسیح به طور قدرتمندی به عنوان قطع کننده هرگونه انتظار خوبی که از انسان تحت شریعت می‌آید، ارائه شده است. به وسیله آن صلیب، ایماندار برای دنیا مصلوب می‌شود، بنابراین از همان قلمرویی که در آن قانونی بودن اصل حاکم است، قطع می‌شود. او اکنون با یک «خلقت جدید» (آیه ۱۵) مرتبط دیده می‌شود، دیگر در جسم راه نمی‌رود، بلکه در روح.
مرگ مسیح در فصل ۴ به عنوان رهایی ما از بندگی شریعت دیده می‌شود، تا ما به کرامت و آزادی فرزندی در برابر خدا آورده شویم. این موقعیتی است که هرگز در عهد عتیق شناخته نشده بود، اما در این دوران فیض برای همه مقدسین صادق است. همانطور که آیات ۳-۷ نشان می‌دهند، ما پسران خدا به وسیله فرزندخواندگی – با قرار گرفتن الهی در آن موقعیت هستیم.
چقدر غلاطیان برای حفظ ما از خودخواهی، از اعتماد به جسم و از شرارت‌های بی‌شماری که توسط یک نگرش قانونی به وجود می‌آیند، ضروری است.
