پطرس نامه دوم خود را اینگونه آغاز کرد: «شمعون پطرس، خادم و رسول عیسی مسیح، به کسانی که ایمانی گرانبها مانند ما از طریق عدالت خدا و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح به دست آورده‌اند: فیض و سلامتی از طریق شناخت خدا و عیسی خداوند ما بر شما افزون باد» (۲ پطرس ۱:۱-۲ KJV). با این بیان او ایمان گرانبهای ما را از طریق «نجات‌دهنده ما عیسی مسیح» تصدیق کرد، اما سپس ادامه داد: «فیض و سلامتی افزون باد ... از طریق ... عیسی خداوند ما.» کدام رابطه را در مورد او تأکید می‌کنیم؟
کلمه «نجات‌دهنده» حداقل ۲۴ بار در عهد جدید ظاهر می‌شود، در حالی که «خداوند» بیش از ۷۰۰ بار ذکر شده است؛ اعداد ساده به ما از تأکید بر «خداوند» می‌گویند. و همینطور باید باشد اگر «فیض و سلامتی» از طریق سروری او «افزون» شود. نجات تنها موضوع کتب مقدس نیست. این بسیار مهم و ۱۰۰٪ ضروری است – اما آیا پس از نجات به عناصر عمیق‌تر رابطه خود با او به عنوان خداوند پیشرفت می‌کنیم؟ اگر قرار است در فیض و سلامتی زندگی کنیم، باید از اصول اولیه نجات خود به سوی بلوغ در تسلیم به سروری او پیش برویم. در غیر این صورت ممکن است به جای او، مشغول خود باشیم.
اصول نجات
«پس اصول تعلیم مسیح را ترک کرده، به سوی کمال پیش برویم؛ و دوباره بنیاد توبه از اعمال مرده، و ایمان به خدا، و تعلیم تعمیدها، و دست‌گذاری، و رستاخیز مردگان، و داوری ابدی را نگذاریم» (عبرانیان ۶:۱-۲). هنگامی که بنیاد مربوط به نجات گذاشته شد، نیازی به ادامه گذاشتن دوباره آن بنیاد در زندگی نیست. گام بعدی ساختن بر روی آن بنیاد است. بنیاد آنجاست؛ به خودی خود محکم ایستاده و بقیه ساختار را نگه می‌دارد. بیایید به سنگ‌های بنیاد نگاه کنیم: «توبه»، «ایمان»، «تعمیدها»، «دست‌گذاری»، «رستاخیز» و «داوری».
توبه
این تغییر مسیر به دلیل تغییر ذهن است. توبه لازم برای نجات، روی گرداندن از بی‌اعتقادی – یا از ایمان به اعمال خودمان برای نجات – به سوی ایمان به خدا و قربانی مسیح بر روی صلیب به جای ماست. «بدون ایمان محال است که او را خشنود سازیم» (عبرانیان ۱۱:۶).
ایمان
چه چیزی را باید باور کنیم؟ «زیرا اول از همه آنچه را که خود نیز دریافت کردم، به شما سپردم که مسیح برای گناهان ما بر حسب کتب مقدس مرد؛ و اینکه دفن شد، و در روز سوم بر حسب کتب مقدس دوباره برخاست» (۱ قرنتیان ۱۵:۳-۴). نجات همیشه بر اساس کار مسیح است، نه اعمال مرده خودمان.
تعمیدها
پس از ایمان، اعتراف ما به کار او در ما، یا تعمیدها می‌آید – نه فقط تعمید گرفتن، اگرچه این نیز بخشی از آن است. ایده این است که با میل و رغبت با او که قبل از مصلوب شدن خود گفت: «من تعمیدی دارم که باید با آن تعمید شوم؛ و چقدر در تنگنا هستم تا زمانی که به انجام رسد!» (لوقا ۱۲:۵۰) یکی شویم. او همچنین پرسید: «آیا می‌توانید از جامی که من خواهم نوشید بنوشید، و با تعمیدی که من با آن تعمید می‌شوم، تعمید شوید؟» (متی ۲۰:۲۲). آیا ما حاضریم از دروازه‌های احترام مذهبی بیرون برویم تا تنها به سوی عیسی بیاییم؟ این یکی از بلوک‌های سازنده بنیاد نجات است. همانطور که عیسی در خارج از دروازه اورشلیم رنج کشید، ما نیز باید به سوی او در خارج از هرگونه تظاهر مذهبی برویم.
به عنوان بخشی از این، ما باید با تسلیم شدن به تعمید آب، که تصویری از دفن شدن و دوباره برخاستن همراه با مسیح است، از او اطاعت کنیم. همراه با این، ما باید اعتراف کنیم که او اکنون ارباب زندگی ماست، همانطور که رومیان ۱۰:۹ می‌گوید: «اگر با دهان خود خداوند عیسی را اعتراف کنی، و در دل خود ایمان آوری که خدا او را از مردگان برخیزانید، نجات خواهی یافت.» در برخی کشورها هزینه این اعتراف ممکن است زیاد به نظر نرسد، اما در برخی دیگر ممکن است به معنای آزار و اذیت، زندان یا حتی مرگ باشد. ما دعا می‌کنیم که هر خواننده‌ای این هزینه را ارزشمند بداند، زیرا عیسی گفت: «چه سودی برای انسان دارد اگر تمام دنیا را به دست آورد و جان خود را از دست بدهد؟» (مرقس ۸:۳۶).
دست‌گذاری
دست‌گذاری از قربانی و افتخار سخن می‌گوید، همانطور که در دو بخش عهد عتیق، که هر یک با یک آیه عهد جدید تکمیل می‌شود، نشان داده شده است. اول، اعداد ۸:۱۰ می‌گوید: «لاویان را در برابر خداوند بیاورید: و بنی‌اسرائیل دست‌های خود را بر لاویان بگذارند: و هارون لاویان را در برابر خداوند به عنوان قربانی بنی‌اسرائیل تقدیم کند، تا خدمت خداوند را انجام دهند.» و رومیان ۱۲:۱ اضافه می‌کند: «پس ای برادران، شما را التماس می‌کنم ... که بدن‌های خود را قربانی زنده تقدیم کنید.» دوم، اعداد ۲۷:۱۸-۲۰ می‌گوید: «و خداوند به موسی گفت: «یوشع را بگیر ... مردی که روح در اوست، و دست خود را بر او بگذار ... و مقداری از افتخار خود را بر او بگذار.» به یاد داشته باشید که در اعمال رسولان ۴:۱۳ سنهدرین به «مردان بی‌سواد و نادان ... که با عیسی بودند» توجه کرد. دنیا به مسیحیانی که برای نجات‌دهنده خود فداکاری می‌کنند، توجه می‌کند.
رستاخیز و داوری
در مورد رستاخیز و داوری، عیسی نجات‌دهنده ما شده است تا ما را از داوری ابدی علیه گناهانمان نجات دهد، و به ما وعده برخاستن از مردگان، بی‌فساد و بی‌عیب را بدهد.
اصول سروری
کلمه «سروری»، که دو بار در عهد جدید استفاده شده است، از دو کلمه یونانی ترجمه شده است. یکی در لوقا ۲۲:۲۵ است، و عنوانی محترمانه است که به معنای «حکومت کردن، تسلط داشتن» برای منفعت کسانی است که تحت حکومت هستند. دیگری در مرقس ۱۰:۴۲ است و به معنای «سروری کردن علیه، به زور کنترل کردن» است. خداوند عیسی در نهایت هر دو جنبه را برآورده می‌کند، بسته به تمایل ما به تسلیم شدن به او. او نیکوکار نهایی است که برای منفعت ما بر ما حکومت خواهد کرد. مسئولیت ما اطاعت از کلام اوست.
آیا ممکن است عیسی نجات‌دهنده ما باشد و نه خداوند ما؟ او خود گفت: «چرا مرا خداوند، خداوند می‌خوانید و کارهایی را که می‌گویم انجام نمی‌دهید؟» (لوقا ۶:۴۶). او همچنین گفت: «شما مرا استاد و خداوند می‌خوانید، و خوب می‌گویید، زیرا من همین هستم» (یوحنا ۱۳:۱۳).
بارها و بارها می‌شنویم که عیسی را «خداوند» می‌خوانند. حتی یک بار هم او را نجات‌دهنده خطاب نکردند. جذامیان در جستجوی پاکی، نابینایان در جستجوی بینایی، فرمانده در جستجوی شفا برای خادم خود، والدینی که فرزندانشان توسط شیاطین تسخیر شده بودند، زنی که در زنا گرفته شده بود، مردی که نابینا به دنیا آمده بود، و همچنین شاگردان عیسی – همه او را «خداوند» خواندند، و او تسلط خود را بر مشکلات آنها نشان داد.
هنگامی که شائول در برابر شهادت شاهدانی که زندانی کرده یا به قتل رسانده بود مقاومت می‌کرد، عیسی به زور کنترل را به دست گرفت و او را در راه دمشق ملاقات کرد. او پاسخ داد: «خداوندا، چه می‌خواهی که من انجام دهم؟» (اعمال رسولان ۹:۶). در اوایل اعمال رسولان نتایج دروغ گفتن حنانیا و همسرش سفیره به روح‌القدس را می‌بینیم: خداوند به زور کنترل را به دست گرفت و آنها را از این صحنه حذف کرد (اعمال رسولان ۵:۱-۱۱). این نتیجه نهایی نافرمانی است! چقدر آسان‌تر است که از فرمان او اطاعت کنیم و با خواسته‌های او موافقت کنیم تا اینکه فریب دهیم یا مقاومت کنیم. او همیشه بهترین منافع ما را در نظر دارد. او بسیار مایل است که بیش از آنچه ما می‌خواهیم یا فکر می‌کنیم، انجام دهد. آیا ما بهترین خود را برای او انجام نخواهیم داد؟
کسانی که از تسلیم شدن به او برای نجات خودداری می‌کنند، با این حال، در نهایت در برابر نام او «زانو خواهند زد» و سپس از حضور او بیرون رانده خواهند شد. «من، حتی من، خداوند هستم؛ و جز من نجات‌دهنده‌ای نیست» (اشعیا ۴۳:۱۱). «به سوی من بنگرید و نجات یابید، ای تمام کرانه‌های زمین: زیرا من خدا هستم، و دیگری نیست. من به خود سوگند خورده‌ام، کلام از دهان من با عدالت بیرون رفته است، و باز نخواهد گشت، که در برابر من هر زانویی خم خواهد شد، هر زبانی سوگند خواهد خورد» (اشعیا ۴۵:۲۲-۲۳).
درست است که ما انتخاب داریم که به سوی او بنگریم و نجات یابیم یا نه؛ اما همه ما زانو خواهیم زد و اعتراف خواهیم کرد که او خداوند است. این در فیلیپیان ۲:۱۰-۱۱ تکرار شده است: «تا به نام عیسی هر زانویی خم شود، از چیزهای در آسمان، و چیزهای در زمین، و چیزهای زیر زمین؛ و هر زبانی اعتراف کند که عیسی مسیح خداوند است، برای جلال خدا پدر.» اعتراف این است که او خداوند است.
همانطور که اکنون به سروری او تسلیم می‌شویم و از او می‌آموزیم، شیرینی نجات ما جای خود را به شیرینی او، و زیبایی او، و کمال او، و فیض او، و صلح او، و رحمت او، و ... و ... می‌دهد.
توسط تام استیر
