پطرس یک رهبر طبیعی بود، و خداوند عیسی با او صحبت کرده بود تا تسلیم کامل قلبش را به دست آورد. سپس به او گفت: «مرا دنبال کن.» پیروی از خداوند مهمتر از رهبری است. اما پطرس ظاهراً کمی ناراحت است که خداوند او را از میان همه شاگردان انتخاب کرده تا این‌گونه با او صحبت کند. او به جای نشان دادن روحیه‌ای کاملاً تسلیم، به یوحنا که قبلاً دنبال می‌کرد، نگاه می‌کند و می‌پرسد: «خداوندا، این مرد چه؟» اما به پطرس اجازه داده نمی‌شود که به این طریق از کانون توجه خارج شود.
چه درسی برای همه ما! جسم در ما در هر جهتی می‌پیچد و می‌چرخد تا از مواجهه مستقیم با مسئولیت شخصی اجتناب کند، اما کار خداوند با ما به خودداوری صادقانه و سخت ما منجر خواهد شد. او قاطعانه به پطرس می‌گوید: «اگر بخواهم او تا آمدن من بماند، این به تو چه ربطی دارد؟ تو مرا دنبال کن.» هر آنچه اراده خداوند برای دیگری باشد، نباید به هیچ وجه بر افکار من در مورد اراده او برای من تأثیر بگذارد. هر کاری که دیگران انجام دهند، من باید به سادگی و کاملاً از خداوند پیروی کنم. «تو مرا دنبال کن» کلمات او به هر یک از ما به صورت فردی است.
موثرترین راه ما برای هدایت صحیح دیگران این است که خودمان با تمام وجود از خداوند پیروی کنیم، بدون اینکه در مورد آنچه دیگران باید انجام دهند، متخصص شویم!
چه گرانبهاست آن میوه‌ای که خداوند را جلال می‌دهد،
که از دل‌هایی که با کلام پاک او پاک شده‌اند، می‌روید؛
آن کلام، بذری که با ایمان وارد می‌شود و رشد می‌کند
و دل‌ها را پر می‌کند تا پر بودن آن را نشان دهد،
در اعمال پرثمر محبت‌آمیز، اعتماد و وفاداری،
که ما مسیحی هستیم و نام مبارک او را اعتراف می‌کنیم.
