عیسی با چه اطمینان کامل و بی‌نقصی خود را به هدایت پدر آسمانی‌اش سپرد! او دوست داشت او را «پدر من!» بنامد. در آن نام موسیقی‌ای بود که او را قادر می‌ساخت تا با سخت‌ترین ساعت روبرو شود و تلخ‌ترین جام را بنوشد. تمسخر در صحنه مصلوب شدن بلند شد: «او به خدا اعتماد کرد؛ بگذارید اکنون او را نجات دهد» (متی 27:43). این نتوانست حتی برای یک لحظه اعتماد بی‌تزلزل او را متزلزل کند، حتی زمانی که نشانه‌های محسوس حضور الهی برداشته شد؛ آگاهی واقعی از محبت پایدار خدا او را همچنان حفظ کرد: «خدای من! خدای من» (متی 27:46).
چقدر از سردرگمی‌ها را می‌توانستیم با اینگونه «سپردن خود» به خدا، همانطور که او کرد، نجات دهیم! در فصول تاریکی و مشکلات – هنگامی که راه ما با خارها بسته شده است، چشم اعتماد ایمان را به او بلند کنیم و بگوییم: «من مظلوم هستم، برای من اقدام کن!» چقدر مبارک است که احساس کنیم او همه آنچه را که بر ما می‌افتد هدایت می‌کند؛ که هیچ اتفاقی نمی‌تواند برنامه‌های او را خنثی کند؛ که راهی که او ما را هدایت می‌کند نه تنها یک راه درست است، بلکه با تمام خارها و خارهای آن – اشک‌ها و آزمایشات آن – راه درست است!
نتیجه چنین قرار دادن عادت‌گونه خود بر خداوند، آرامشی عمیق و پایدار خواهد بود؛ هر موجی فقط بر سطح خواهد بود – نه بیشتر. تنها سینه اقیانوس است که طوفان آن را به هم می‌ریزد؛ همه چیز در زیر آن آرامشی بی‌نظیر و ثابت است. بنابراین
تو او را، ای خدا، در آرامش کامل نگاه خواهی داشت، که ذهنش بر تو ثابت است (اشعیا 26:3).
خداوند شبان من است، محتاج نخواهم بود (مزمور 23:1).
من به آنچه او مقرر می‌کند یا دریغ می‌دارد، به یک اندازه راضی خواهم بود. نمی‌توانم آن محبت را با یک سایه شک اشتباه بگیرم! من وعده قطعی او را از وفاداری بی‌تغییر دارم که
همه چیز برای خیریت کسانی که او را دوست دارند، با هم کار می‌کند (رومیان 8:28).
اغلب غم‌های زمینی وجود دارد که تحمل آنها دشوار است – اتهام بی‌رحمانه، زمانی که کمترین شایستگی یا انتظار آن را داشتیم؛ بیگانگی دوستان آزموده و مورد اعتماد، شکست امیدهای گرامی، برنامه‌های مورد علاقه از هم پاشیده، برنامه‌های مفید تخریب شده، کدو حلوایی که کرم خود را پرورش می‌دهد و پژمرده می‌شود (به یونس 4:7 مراجعه کنید). کار و راه خود را به خدا بسپار! ما کمتر می‌دانیم که در وزش باد خشن چه لطافتی وجود دارد؛ چه نیازهایی زیر بال‌های طوفان پنهان شده‌اند! «همه چیز خوب است،» زیرا همه چیز از اوست. ساموئل رادرفورد (1600-1661) می‌گوید: «حوادث از خداست، بگذارید او بر سکان خود بنشیند، که همه چیز را تعدیل می‌کند.»
مسیحی، به مسیر پرفراز و نشیب خود نگاه کن. او چگونه تو را به طرز شگفت‌انگیزی از راه پر پیچ و خم عبور داده است – ترس‌هایت را ناامید کرده، امیدهایت را محقق ساخته است! آیا شرارت‌ها از میان مه آینده در حال ظهور هستند؟ آزمایشات فردا را پیش‌بینی نکن تا مشکلات امروز را تشدید کنی. فردا را به او بسپار، که وعده داده است، با
همه نگرانی‌های خود را بر او افکنید، زیرا او به شما اهمیت می‌دهد (1 پطرس 5:7).
هیچ مصیبتی بزرگتر از آنچه می‌توانید تحمل کنید، فرستاده نخواهد شد. صدای او از سینه ابر تهدیدآمیز به گوش خواهد رسید،
آرام باشید و بدانید که من خدا هستم (مزمور 46:10).
«پدر من!» با چنین کلمه‌ای، می‌توانید گردن خود را برای هر یوغی دراز کنید. همانند اسرائیل قدیم، او همان امواجی را که اکنون ممکن است بسیار تهدیدآمیز باشند، دیواری محکم از هر طرف خواهد ساخت!
در خداوند آرام بگیر و با صبر منتظر او باش (مزمور 37:7). در تمام راه‌هایت او را بشناس، و او مسیرهایت را هدایت خواهد کرد (امثال 3:6).
