«آنگاه ابراهیم جان سپرد و در پیری نیکو، مردی سالخورده و پر از سال‌ها، درگذشت؛ و به قوم خود پیوست.» پیدایش ۲۵: ۸ KJV
«و اینها سال‌های زندگی اسماعیل بود، صد و سی و هفت سال: و او جان سپرد و درگذشت؛ و به قوم خود پیوست.» پیدایش ۲۵: ۱۷
«و اسحاق جان سپرد و درگذشت، و به قوم خود پیوست، در حالی که پیر و پر از روزها بود: و پسرانش عیسو و یعقوب او را دفن کردند.» پیدایش ۳۵: ۲۹
«و چون یعقوب از فرمان دادن به پسرانش فارغ شد، پاهای خود را به بستر جمع کرد و جان سپرد و درگذشت، و به قوم خود پیوست.» پیدایش ۴۹: ۳۳
لطفاً آیات بالا را با دقت بخوانید. اگر همه این مردان عهد عتیق به یک گروه از مردم پیوستند، چه ادای احترامی به ابراهیم، که حتی اسماعیل نیز «به قوم خود پیوست»، همانند اسحاق و یعقوب!
درباره اسماعیل پیشگویی شده بود که
«او مردی وحشی خواهد بود؛ دست او علیه هر کس خواهد بود، و دست هر کس علیه او؛ و او در حضور همه برادرانش ساکن خواهد شد» (پیدایش ۱۶: ۱۲).
خدا ابراهیم را می‌شناخت،
«که او فرزندان و خاندان خود را پس از خود فرمان خواهد داد، و آنها راه خداوند را نگاه خواهند داشت» (پیدایش ۱۸: ۱۹).
حتی با اینکه اسماعیل از وارث بودن ابراهیم طرد شد، به نظر می‌رسد که او به دنبال راه خداوند ادامه داد، زیرا کتاب مقدس می‌گوید،
«خدا با آن پسر بود؛ و او رشد کرد» (پیدایش ۲۱: ۲۰).
همیشه برای فرزندان خودمان که ممکن است طرد شده به نظر برسند، اما ممکن است، به مرور زمان، به قوم او پیوسته شوند، امید وجود دارد.
