عدم اطمینان به آینده و نارضایتی از شرایط کنونی از ویژگی‌های اصلی جهان است که ما می‌شناسیم؛ و این بدبینی نیست بلکه حقیقت است که می‌گوید، هیچ انسان یا گروهی از انسان‌ها، هیچ حزب، ملت یا اتحادی از ملت‌ها هیچ راه حل عملی برای وضعیت موجود ندارند. ما قصد نداریم وقت یا فضای خود را برای اثبات این موضوع تلف کنیم؛ نیازی به این کار نداریم، زیرا از هر بام و برزنی اعلام می‌شود. اما قصد ما این است که به دوستان مسیحی خود اصرار کنیم که نیازی به عدم اطمینان یا نارضایتی ندارند، زیرا اطمینان کامل و رضایت در شناخت خدا نهفته است – در آنچه او هست و آنچه او خواهد داد.
او گفته است: «من الفا و امگا هستم... به هر که تشنه باشد، از چشمه آب حیات رایگان خواهم داد» (مکاشفه ۲۲:۶). «من الفا و امگا هستم» – الف و ی. او اولین کسی بود که سخن گفت و او آخرین حرف را در مورد همه چیز خواهد داشت. ما می‌توانیم با اطمینان مطلق به کلام او تکیه کنیم. او در پسر محبوب خود، نجات‌دهنده ما، با ما سخن گفته است؛ و صدای او ما را با ترس و لرز از حضور او دور نکرده، بلکه ما را به سوی خود کشانده است. چگونه می‌توانیم به او که خداوند عیسی مسیح را به این جهان فرستاد تا کلمات نجات، آشتی و حیات ابدی خود را به ما بگوید، ایمان نیاوریم؟ آنها به ما امیدی بزرگ و مطمئن داده‌اند، و ما می‌دانیم، پس از شنیدن و باور کردن آنها، که خیمه خدا، که یوحنا در رؤیا در این فصل دید، مسکن ابدی ماست. سکونت با خدا، که اکنون غریبه یا خدای ناشناخته نیست، بلکه در محبت عیسی به خوبی برای ما شناخته شده است، سرنوشت ماست. ما نامطمئن نیستیم.
خدا از کلام خود بازنخواهد گشت، زیرا «من هستم» تغییر نمی‌کند، و او «با فراوانی بیشتر به وارثان وعده، تغییرناپذیری مشورت خود را نشان داد و آن را با سوگند تأیید کرد؛ تا با دو چیز تغییرناپذیر، که در آنها دروغ گفتن برای خدا غیرممکن بود، ما که برای پناه بردن به امید پیش روی خود گریخته‌ایم، تسلی قوی داشته باشیم» (عبرانیان ۶:۱۷-۱۸).
اعتماد به شرایط کنونی
با این حال، به نظر می‌رسد اعتماد به ابدیت آسان‌تر از اعتماد به زمان است، و بسیاری که از آنچه پس از مرگ می‌آید ترسی ندارند، در مورد شرایط کنونی و آنچه فردا ممکن است به ارمغان آورد، بسیار نگران هستند. اما این نباید چنین باشد. کلام الفا و امگا مطمئناً برای ما کافی است. «او که پسر خود را دریغ نکرد، بلکه او را برای همه ما تسلیم کرد، چگونه با او همه چیز را نیز رایگان به ما نخواهد داد.» اگر محبت او توسط روح‌القدس که به ما داده شده است، در دل‌های ما ریخته شده باشد، نمی‌توانیم به او شک کنیم. او ممکن است، و اغلب چنین می‌کند، از شرایط ما به عنوان تأدیب استفاده کند، تا ما شریک قدوسیت او شویم و از دنیا جدا شویم، اما او ما را در هنگام گذر از آزمایش ترک نخواهد کرد و رها نخواهد ساخت. او چنین گفته است، و مطمئناً به کلام خود وفادار خواهد بود. اگر چنین نباشد، خود را انکار خواهد کرد. او الفا و امگا نخواهد بود.
به چه کسی می‌توانیم برویم؟
«بهتر است به خداوند توکل کنیم تا به شاهزادگان اعتماد کنیم.» مهم نیست چقدر خوش‌نیت و صادق باشند، آنها قادر به حل و فصل گره جهانی نیستند. و این به این دلیل است که خدا آغاز نقشه‌های آنها نیست، و جلال او پایان اقدامات آنها نیست. جهان برای تحقق دعای «ملکوت تو بیاید، اراده تو بر زمین چنانکه در آسمان است، انجام شود» آماده نیست، و به همین دلیل است که مسیحی که صادقانه آن دعا را می‌کند باید از جهان و سیاست‌های آن جدا بماند. اگر چنین نکند، در سردرگمی و عدم اطمینان جهان گرفتار خواهد شد؛ اما اگر به خداوند توکل کند، در صلح حفظ خواهد شد. «تو او را در صلح کامل حفظ خواهی کرد که ذهن او بر تو متمرکز است، زیرا او به تو توکل دارد.»
حاکمیت خدا و نقش ما
دانستن اینکه خدا بر همه چیز حاکم است، و اینکه او می‌تواند، و می‌کند، امواج شر را کنترل کند، و می‌گوید: «تا اینجا خواهی آمد، اما نه بیشتر»، اطمینان و آرامش روحی بزرگی می‌دهد. و در این اطمینان، مسیحی شفاعت‌کننده همه انسان‌ها می‌شود، و بزرگترین خدمت را به روزگار و نسل خود می‌کند. این اراده خدا برای فرزندان اوست که «التماس‌ها، دعاها، شفاعت‌ها و شکرگزاری‌ها برای همه انسان‌ها؛ برای پادشاهان و برای همه کسانی که در قدرت هستند، انجام شود: تا ما بتوانیم زندگی آرام و صلح‌آمیزی را در تمام خداپرستی و صداقت بگذرانیم» (۱ تیموتائوس ۲:۱-۲). تا زمانی که کلیسا بر روی زمین است، خدا دست خود را بر امور خواهد داشت و همه چیز را برای خیر کسانی که او را دوست دارند، به کار خواهد گرفت. همیشه باید چنین باشد، زیرا او کسی است که گفته است: «من الفا و امگا هستم.»
این «الفا و امگا» است که کلامش بی‌خطا و نهایی است، که اعلام می‌کند: «به هر که تشنه باشد، از چشمه آب حیات رایگان خواهم داد.» او خدای بخشنده است، او از بخشیدن لذت می‌برد؛ این ذات اوست. او هدایای خود را دریغ نمی‌کند، حتی اگر انسان‌ها ناسپاس و ناپاک باشند. ما نیکویی او را ستایش می‌کنیم، همانطور که به مهربانی او نسبت به انسان‌ها فکر می‌کنیم، اما کدام زبان انسان‌ها یا فرشتگان می‌تواند محبتی را بیان کند که او را به بخشیدن پسرش واداشت؟ این «هدیه ناگفتنی» او بود. برای آن، تا ابد شکر او باد.
هدیه بی‌پایان
اما بزرگترین همه هدایا، بخشش او را به پایان نرساند. او هنوز می‌بخشد و باید تا ابد چنین کند. او خود را می‌بخشد، نه برای اکنون، بلکه به تشنه‌ها، زیرا او خود مطمئناً چشمه آب حیات است. و هر که از این آب بنوشد، هرگز تشنه نخواهد شد. «محبت خدا توسط روح‌القدس که به ما داده شده است، در دل‌های ما ریخته شده است.» و ما در این ریزش بی‌نهایت کمال محبت الهی، پدر، پسر و روح‌القدس را از یکدیگر جدا نمی‌کنیم. پدر منبع است، پسر آن را به طور کامل آشکار کرده است و کانالی است که از طریق آن به ما رسیده است، و روح‌القدس آن را برای ما به یک واقعیت زنده تبدیل می‌کند، که بدون کار او در ما، برای همیشه نسبت به آن مرده بودیم.
اینجا رضایت است، و قلبی که آن را می‌شناسد، حتی اگر فقرش به عمق فقر پسر انسان باشد که جایی برای سر گذاشتن نداشت، نمی‌تواند ناراضی باشد. جهان در مقایسه با این چه چیزی برای ارائه دارد؟ بهترین آن پوچی است و آنچه می‌دهد، با دست بخیل می‌دهد؛ اما اینجا ما کمال آسمان را رایگان ارائه شده داریم و تنها شرط آن تشنگی دریافت‌کننده است.
بیایید خدا را شکر کنیم که در روزهای عدم اطمینان و نارضایتی می‌توانیم در اطمینان کامل و رضایت کامل شاد باشیم.
