قهرمانان ایمان
کلام خداوند دوباره بر من نازل شد و فرمود: «ای پسر انسان، هنگامی که سرزمینی با بی‌وفایی مداوم علیه من گناه کند، من دست خود را علیه آن دراز خواهم کرد؛ من نان آن را قطع خواهم کرد، قحطی بر آن خواهم فرستاد، و انسان و حیوان را از آن قطع خواهم کرد. حتی اگر این سه مرد، نوح، دانیال و ایوب، در آن باشند، آنها فقط خود را با عدالت خود نجات خواهند داد،» خداوند خدا می‌فرماید. —حزقیال 14:12-14 NKJV
بسیاری از ما داستان نوح را می‌دانیم، همانطور که مخاطبان حزقیال می‌دانستند. نوح یکی از قهرمانان بزرگ ایمان در کتاب مقدس است. در کتاب پیدایش آمده است که او «مردی عادل و در نسل‌های خود کامل بود» و اینکه او «با خدا راه می‌رفت» (6:9). نوح «در چشمان خداوند فیض یافت» (آیه 8)، و هم او و هم خانواده‌اش از سیل که تمام دنیای باستان بی‌خدایان را نابود کرد، نجات یافتند.
ایوب مرد دیگری از گذشته است که زندگی‌اش برای هر کسی که در زمان حزقیال کتاب مقدس را می‌خواند، شناخته شده بود. مشابه نوح، ایوب به عنوان «بی‌عیب و راستگو» توصیف شده است (ایوب 1:1). در عهد جدید، ایوب به خاطر استواری‌اش در برابر ناملایمات ستایش می‌شود: «در واقع ما کسانی را که تحمل می‌کنند، خوشبخت می‌دانیم. شما از پایداری ایوب شنیده‌اید و پایان مورد نظر خداوند را دیده‌اید – که خداوند بسیار مهربان و رحیم است» (یعقوب 5:11).
توجه کنید که حزقیال چه کسی را به عنوان سومین نمونه عدالت در بخش آغازین ذکر کرد. درست در زمانی که حزقیال می‌نوشت، مرد جوانی در کاخ پادشاه بود که در دل خود تصمیم گرفته بود که خود را با سهمی از غذاهای لذیذ پادشاه آلوده نکند. او دانیال بود، یکی از بسیاری که از سرزمین اسرائیل به بابل برده شده بودند. او در دربار نبوکدنصر زندگی می‌کرد وقتی حزقیال می‌نوشت، و با این حال او با مردان عادل خدا از قدیم الایام محسوب می‌شد!
گاهی اوقات فکر می‌کنیم که دیگر قهرمانان و قهرمانان زن ایمان مانند گذشته وجود ندارند. ما اغلب غول‌های روحانی مانند مارتین لوتر (1483–1546)، جان وسلی (1703–1791)، جورج وایتفیلد (1714–1770)، جورج مولر (1805–1898)، هادسون تیلور (1832–1905)، مری اسلسور (1848–1915)، امی کارمایکل (1867–1951)، دوایت ال. مودی (1837–1899)، چارلز اسپرجن (1834–1892) و جیم الیوت (1927–1956) را تحسین می‌کنیم. در حلقه رفاقت من، برخی ممکن است به ویژه «مردان برجسته در میان برادران» مانند جان ان. داربی (1800–1892)، ویلیام کلی (1821–1906) و چارلز اچ. مکینتاش (1820–1896) را ارج نهند. اما می‌دانید چیست؟ قهرمانان ایمان درست همین الان زندگی می‌کنند، درست مانند دانیال در زمانی که حزقیال نبوت خود را نوشت. آیا من و شما در میان آنها خواهیم بود؟
برای اینکه قهرمان ایمان باشیم
برای قهرمان بودن چه چیزی لازم است؟ آیا نمادهای ورزشی، ستاره‌های سینما، غول‌های تجاری و رهبران جهان که ما به آنها نگاه می‌کنیم واقعاً قهرمان هستند؟ قهرمانان واقعی با ایمانشان به خدا و اطاعت از کلام او تعریف می‌شوند – با بزرگداشت مسیح، نه خودشان؛ با فداکاری‌شان، نه موفقیت‌شان؛ با فداکاری‌شان، نه استعدادشان؛ با ایمانشان، نه شهرتشان! قهرمانان واقعی با «محبت، شادی، صلح، صبر، مهربانی، نیکویی، وفاداری، ملایمت [و] خویشتن‌داری» مشخص می‌شوند (غلاطیان 5:22-23 ESV).
ما مجبور نیستیم کار بزرگ یا معتبری انجام دهیم تا قهرمانان ایمان باشیم. چیزی به کوچکی «یک فنجان آب سرد» به نام یک شاگرد برای خداوند قابل توجه است (متی 10:42). در واقع، سه نفر از مردان قدرتمند داوود به طور خاص در اول تواریخ 11:15-19 به خاطر همین کار ستایش شده‌اند – آوردن آب برای نوشیدن از چاه بیت‌لحم! عمل واقعی آنها در مقایسه با برخی از دستاوردهای نظامی دیگر ذکر شده در همان فصل، بزرگ به نظر نمی‌رسد، و حتی نام آنها ذکر نشده است. اما آنها به اندازه کافی به داوود نزدیک بودند تا آرزوهای قلب او را بدانند و حاضر بودند جان خود را به خطر بیندازند تا روح او را تازه کنند، حتی اگر این کار به آنها شهرتی در این زندگی نمی‌داد. سطح فداکاری ما مهم است، نه اندازه دستاورد.
استفاده از هدایای الهی
خداوند به هر یک از ما هدف خاص و هدایای ویژه‌ای برای خدمت به او داده است. رومیان 12:3-8 برخی از نمونه‌های این هدایای مختلف را فهرست می‌کند. تأکید این بخش بر این نیست که هدایا چه هستند، بلکه بر این است که ما از آنها استفاده کنیم! عیسی نیز این درس ارزشمند را به شاگردان خود در مثل استعدادها (متی 25:14-30) آموخت. استاد به هر کس بر اساس توانایی خودش می‌دهد. سوال این نیست که ما چه داریم، بلکه این است که با آنچه داریم چه می‌کنیم. خداوند هر یک از ما را قادر خواهد ساخت تا در فراخوان‌های مربوطه خود برای او زندگی کنیم: «اما همانطور که خدا به هر کس تقسیم کرده است، همانطور که خداوند هر کس را فراخوانده است، پس او باید راه برود... برادران، هر کس در همان وضعیتی که فراخوانده شده بود، با خدا بماند» (اول قرنتیان 7:17، 24 NKJV).
دو آهنگ معروف کودکان همین احساس را بیان می‌کنند:
در این دنیای تاریکی، ما می‌توانیم بدرخشیم، تو در گوشه کوچک خود، و من در گوشه خود! — سوزان بی. وارنر، 1819–1885
عیسی مرا برای یک پرتو خورشید می‌خواهد، تا هر روز برای او بدرخشم؛ به هر طریق سعی کنم او را خشنود کنم، در خانه، در مدرسه، در بازی — نلی تالبوت، 1871–1959
به جای مقایسه خود با دیگران، خدا به سادگی از ما می‌خواهد که بهترین خود را بر اساس توانایی‌هایی که به ما داده است، انجام دهیم. «زیرا اگر ابتدا ذهنی مایل باشد، بر اساس آنچه دارد پذیرفته می‌شود، و نه بر اساس آنچه ندارد» (دوم قرنتیان 8:12). «اگر کسی خدمت می‌کند، بگذارید آن را با توانایی‌ای که خدا فراهم می‌کند انجام دهد، تا در همه چیز خدا از طریق عیسی مسیح جلال یابد» (اول پطرس 4:11).
دو سکه بیوه (لوقا 21:1-4) و پسری که ناهار خود را تقسیم کرد (یوحنا 6:1-14) دو نمونه واقعی در انجیل‌ها از این اصل هستند. در لوقا 21 ثروتمندان از فراوانی خود دادند، اما بیوه از فقر خود داد؛ آنها مقداری دادند، اما او همه چیز را داد؛ آنها چیزی دادند که برایشان هزینه‌ای نداشت، اما او تمام معیشت خود را فدا کرد. برای ما مهم است که بین سهم و نسبت تمایز قائل شویم – مردم آنچه را که داده می‌شود می‌بینند، اما خدا آنچه را که باقی می‌ماند می‌بیند. اگرچه آن پسر در یوحنا 6 نیز چیز زیادی برای دادن نداشت – فقط 5 نان جو و 2 ماهی کوچک – او حاضر بود آن را در اختیار خداوند عیسی قرار دهد. نجات‌دهنده ما توانست از سهم او استفاده کند و به طور معجزه‌آسا آن را تکثیر کند تا 5000 مرد، علاوه بر زنان و کودکان حاضر، سیر شوند.
به کار بردن درس‌هایی از عبرانیان 11
عبرانیان 11 را می‌توان «تالار مشاهیر ایمان» توصیف کرد. این شامل فهرستی از قهرمانان ایمان عهد عتیق است که الهام‌بخش نویسنده عبرانیان و پیروان بی‌شمار مسیح تا نسل ما بوده‌اند تا به همان خدای تغییرناپذیر اعتماد کنند. به ضمایر شخصی استفاده شده در ابتدای فصل بعدی توجه کنید: «بنابراین ما نیز، از آنجا که ما توسط چنین ابر بزرگی از شاهدان احاطه شده‌ایم، بگذارید ما هر وزنه و گناهی را که به راحتی ما را به دام می‌اندازد، کنار بگذاریم ما, و بگذارید ما با استقامت در مسابقه‌ای که پیش روی ماست بدویم ما, با نگاه به عیسی، آغازگر و کامل‌کننده ایمان ما » (عبرانیان 12:1-2). می‌بینید، ما نیز می‌توانیم قهرمانان ایمان باشیم – نه با قدرت خودمان بلکه با نگاه به عیسی، آغازگر و کامل‌کننده ایمان ما!
با در نظر گرفتن این فکر، اگر درس‌هایی از عبرانیان 11 را اکنون به خودمان اعمال کنیم چه؟ آیا ما به عنوان نمونه‌هایی از وفاداری گنجانده می‌شویم؟ ما می‌دانیم که در کرسی داوری مسیح برای فداکاری عاشقانه ما به نجات‌دهنده و خدمت وفادارانه ما که به نام او انجام شده است، پاداش خواهیم گرفت (دوم قرنتیان 5:8-10). بر اساس کلام زنده و فعال خدا، با من در نظر بگیرید که صدای تأیید عیسی برای ایمانداران نسل ما چگونه ممکن است باشد:
با ایمان بسیاری با وفاداری با دو یا سه نفر به نام من جمع شدند، به سوی من در خارج از اردوگاه رفتند و ننگ مرا تحمل کردند. آنها از جمع شدن خود دست نکشیدند، همانطور که برخی عادت داشتند، بلکه دوست داشتند در تشویق با هم جمع شوند، به ویژه هنگامی که روز را نزدیک می‌دیدند. (به متی 18:20؛ عبرانیان 13:13، 10:25 مراجعه کنید.)
- با ایمان، اجتماعات مسیحیان به طور جمعی کلام را با تمام آمادگی دریافت کردند و به عشق اول خود چسبیدند. با ایمان، آنها تلاش کردند تا وحدت روح را در پیوند صلح حفظ کنند. در روزهای آخر زوال و کاهش تعداد، آنها آنچه را که داشتند تا آمدن من محکم نگه داشتند، هوشیار بودند و چیزهایی را که باقی مانده بود تقویت می‌کردند. (به اعمال 2:42؛ مکاشفه 2:4؛ افسسیان 4:3؛ مکاشفه 3:2 مراجعه کنید.)
- با ایمان برخی در بیماری و آزمایش‌های عمیق به من اعتماد کردند، با در نظر گرفتن اینکه رنج‌های زمان حال ارزش مقایسه با جلالی را که در آنها آشکار خواهد شد، نداشت. (به رومیان 8:18 مراجعه کنید.)
- با ایمان شوهران همسران خود را دوست داشتند، همانطور که من کلیسا را دوست داشتم، و همسران خود را به شوهران خود تسلیم کردند، همانطور که به من. (به افسسیان 5:22-33 مراجعه کنید.)
- با ایمان مادران با صبر فرزندان خود را برای من تربیت کردند، داستان‌های کتاب مقدس را برای آنها خواندند و با آنها دعا کردند. پدران از ترفیعات شغلی پردرآمد خودداری کردند تا زمان بیشتری برای خانواده‌های خود و برای ساختن بدن مسیح داشته باشند. (به تثنیه 6:6-7؛ افسسیان 6:4؛ کولسیان 3:21 مراجعه کنید)
- با ایمان کودکان در خداوند از والدین خود اطاعت کردند. پسران و دختران از انجیل شرمنده نبودند وقتی همکلاسی‌هایشان آنها را مسخره می‌کردند، با دانستن اینکه این قدرت خدا برای نجات هر کسی است که ایمان می‌آورد. (به کولسیان 3:20؛ افسسیان 6:1؛ رومیان 1:16 مراجعه کنید.)
- با ایمان نوجوانان و دانشجویان در لذت‌های گذرا گناه شرکت نکردند. آنها ننگ مسیح را ثروت‌های بزرگتری از تمام شناخت، شهرت یا رفاهی که این دنیا می‌توانست ارائه دهد، می‌دانستند. (به عبرانیان 11:25-26؛ غلاطیان 2:20 مراجعه کنید).
- با ایمان نسل جدیدی باور داشتند که جهان‌ها با کلام خدا شکل گرفته‌اند. با ایمان آنها نظم الهی مرا که بر جنسیت و روابط حاکم بود، گرامی داشتند. آنها به هر روح گرانبهایی که به تصویر خدا ساخته شده بود، احترام گذاشتند و محبت بی‌طرفانه مرا بدون پذیرش هنجارهای فرهنگی یا جشن گرفتن سبک‌های زندگی که با کلام من مغایر بود، آشکار کردند. (به عبرانیان 11:3؛ تیطس 2:12 مراجعه کنید.)
- با ایمان آنها کلام مرا با تمام آمادگی دریافت کردند و روزانه کتاب مقدس را در مورد چیزهایی که به خودم مربوط می‌شد، جستجو کردند. با ایمان آنها وابستگی فروتنانه و اعتماد خود را به وعده‌های من از طریق دعای ثابت‌قدم نشان دادند. (به اعمال 17:11؛ رومیان 12:12 مراجعه کنید.)
- آفرین، ای بندگان خوب و وفادار من!
کسی که در کمترین چیز وفادار است، در بسیاری نیز وفادار است. —لوقا 16:10
بنابراین، ای برادران محبوب من، ثابت‌قدم باشید، بی‌تزلزل، همیشه در کار خداوند فراوان باشید، با دانستن اینکه زحمت شما در خداوند بیهوده نیست. —اول قرنتیان 15:58
پایان‌نامه
- از کتاب مردان برجسته در میان برادران، توسط های پیکرینگ (گلاسگو: پیکرینگ و اینگلیس، 1918).
رومیان 12:3-8 ESV زیرا به واسطه فیضی که به من داده شده است، به هر یک از شما می‌گویم که خود را بیش از آنچه باید فکر کند، نپندارد، بلکه با داوری هوشیارانه فکر کند، هر کس بر اساس میزان ایمانی که خدا تعیین کرده است. زیرا همانطور که در یک بدن اعضای بسیاری داریم، و همه اعضا یک وظیفه را ندارند، ما نیز، اگرچه بسیاریم، یک بدن در مسیح هستیم، و هر یک به طور جداگانه اعضای یکدیگر. با داشتن هدایایی که بر اساس فیض داده شده به ما متفاوت است، بگذارید از آنها استفاده کنیم: اگر نبوت، به نسبت ایمان ما؛ اگر خدمت، در خدمت ما؛ کسی که تعلیم می‌دهد، در تعلیم خود؛ کسی که تشویق می‌کند، در تشویق خود؛ کسی که کمک می‌کند، با سخاوت؛ کسی که رهبری می‌کند، با شور؛ کسی که اعمال رحمت انجام می‌دهد، با شادی.
