«او گله خود را مانند شبان خواهد چرانید. بره‌ها را در آغوش خود حمل خواهد کرد و آنها را نزدیک قلب خود نگاه خواهد داشت. او میش‌های مادر را با بره‌هایشان به آرامی هدایت خواهد کرد.» (اشعیا ۴۰:۱۱)
در ساعت غم، یا سوگواری، یا مرگ – داشتن چهره و همدردی یک دوست زمینی مهربان چقدر آرامش‌بخش است. خواننده، این کلمات به شما از کسی نزدیک‌تر، عزیزتر و مهربان‌تر می‌گویند – دوستی که هرگز شکست نمی‌خورد – خدایی مهربان! عیسی با چه القاب دوست‌داشتنی‌ای مهربانی رابطه خود را با قومش نشان می‌دهد.
آیا یک شبان با مهربانی از گله خود مراقبت می‌کند؟ «خداوند شبان من است.» آیا یک پدر با دلسوزی فراوان نسبت به فرزندانش رفتار می‌کند؟ «من برای شما پدری خواهم بود.» آیا عشق مادر از همه انواع دیگر محبت زمینی فراتر می‌رود؟ «همانطور که مادرش او را تسلی می‌دهد – من نیز شما را تسلی خواهم داد.» آیا «مردمک چشم» حساس‌ترین قسمت ظریف‌ترین عضو بدن است؟ او قوم خود را «مانند مردمک چشم خود» محافظت می‌کند!
هنگامی که شبان و نگهبان جان‌ها، گناهکار نجات‌یافته را مانند گوسفند گمشده‌ای می‌یابد که در کوه‌های تاریک سرگردان است – چقدر با مهربانی با او رفتار می‌کند! هیچ نگاه خشمگینی – هیچ کلمه سرزنشی نیست؛ در عشق خاموش «او او را با شادی بر دوش خود می‌گذارد!»
هنگامی که پطرس سقوط کرد، عیسی او را بی‌جهت زخمی نکرد. او می‌توانست بارها و بارها، نگاه نافذ را تکرار کند که سیل غم توبه را به ارمغان آورد. اما او آن نگاه را فقط یک بار داد؛ و هنگامی که پطرس را به یاد انکار سه‌گانه او آورد، با سه بار تکرار ملایم‌ترین سؤال بود،
«آیا مرا دوست داری؟»
خواننده، آیا بر ضعف ایمان خود؛ سردی محبت خود؛ انحرافات معنوی متعدد خود سوگواری می‌کنید؟ نترسید! او ساختار شما را می‌شناسد! او به «ایمان ضعیف» رفتار مهربانانهخواهد داد. او کسانی را که قادر به راه رفتن نیستند، در آغوش خود «حمل» خواهد کرد و باربران را از مسیری کمتر ناهموار و دشوارتر از دیگران هدایت خواهد کرد.
هنگامی که «شیر» یا «خرس» می‌آید، می‌توانید به داوود واقعی، مهربان‌ترین شبانان، اعتماد کنید! آیا از آزمایش بیرونی رنج می‌برید؟ به مهربانی رفتار خدا با خود اعتماد کنید. ضربات عصای او ضربات ملایمی هستند – انضباط لازم پدری که در همان لحظه که فرزندانش را تنبیه می‌کند، دلش برای آنها می‌سوزد. ملایم‌ترین والدین زمینی ممکن است گاهی کلمه‌ای تند بگویند؛ ممکن است بی‌جهت تند باشد. اما با خدا چنین نیست. او ممکن است، مانند یوسف به برادرانش، خشن صحبت کند؛ اما در تمام مدت عشق در قلب اوست.
«چاقوی هرس» بی‌جهت استفاده نخواهد شد – هرگز بیش از حد عمیق نخواهد برید! «کوره» شدیدتر از آنچه کاملاً لازم است نخواهد سوخت – خدایی مهربان در کنار آن نشسته است و خشم شعله‌های آن را تعدیل می‌کند!
و ای ایماندار، راز همه این مهربانی چیست؟ «مردی بر تخت نشسته است!» عیسی، خدای-انسان میانجی؛ که با قدرت الوهیت – مهربانی انسانیت بی‌عیبرا ترکیب می‌کند. آیا قلب شما از غم شکسته است؟ قلب او نیز چنین بود! آیا چشمان شما از اشک تار شده است؟ چشمان او نیز چنین بود! «عیسی گریست!» سوگوار اصلی بیت‌عنیا هنوز قلب برادر را در جلال دارد. دیگران ممکن است نتوانند به عمق آزمایش شما وارد شوند – او می‌تواند – او این کار را می‌کند!
با چنین «خدای مهربانی» که از من مراقبت می‌کند، برای من فراهم می‌کند، مسیرم را در روز تماشا می‌کند، و تختم را در شب محافظت می‌کند،
«من هم در آرامش خواهم خوابید و هم خواهم خفت، زیرا تنها تو، ای خداوند، مرا در امنیت زندگی می‌کنی!» (مزمور ۴:۸)
