«با فروتنی، هر یک دیگری را بهتر از خود بداند.» (فیلیپیان ۲:۳ب)
دیگران را بهتر از خود دانستن غیرطبیعی است؛ طبیعت سقوط‌کرده انسانی در برابر چنین ضربه‌ای به غرور خود شورش می‌کند. این از نظر انسانی غیرممکن است؛ ما در خود قدرتی برای زندگی چنین زندگی فرازمینی نداریم. اما از نظر الهی امکان‌پذیر است؛ روح‌القدس ساکن در ما به ما قدرت می‌دهد تا خود را محو کنیم تا دیگران مورد احترام قرار گیرند.
جدعون متن ما را نشان می‌دهد. پس از اینکه سیصد مرد او مدیانیان را شکست دادند، او مردان افرایم را فراخواند تا ضربه نهایی را وارد کنند. آنها راه فرار را قطع کردند و دو شاهزاده مدیانی را اسیر کردند. اما آنها شکایت کردند که زودتر فراخوانده نشده بودند. جدعون پاسخ داد که خوشه‌چینی انگور افرایم بهتر از محصول ابیعزر بود (داوران ۸:۲)، یعنی عملیات پاکسازی که توسط مردان افرایم انجام شد، باشکوه‌تر از کل لشکرکشی جدعون بود. این روحیه فداکاری افرایمیان را آرام کرد.
یوآب زمانی که ربه را تصرف کرد و سپس داوود را فراخواند تا بیاید و ضربه نهایی را وارد کند (۲ سموئیل ۱۲:۲۶-۲۸)، فداکاری بزرگی از خود نشان داد. یوآب کاملاً راضی بود که داوود اعتبار پیروزی را به دست آورد. این یکی از لحظات شریف‌تر در زندگی یوآب بود.
پولس رسول فیلیپیان را بهتر از خود می‌دانست. او گفت که آنچه آنها انجام می‌دادند، قربانی مهمی برای خدا بود، در حالی که او چیزی بیش از یک نذر نوشیدنی نبود که بر روی قربانی و خدمت ایمان آنها ریخته می‌شد (فیلیپیان ۲:۱۷).
در دوران اخیر، یک خادم محبوب مسیح با دیگر واعظان برجسته در یک اتاق انتظار نشسته بود، آماده برای رفتن به روی سکو. وقتی او بالاخره در درگاه ظاهر شد و تشویق پرشور و غوغایی به پا شد، او به سرعت کنار رفت تا کسانی که پشت سر او می‌آمدند، تشویق را دریافت کنند.
نمونه عالی از خودانکاری، خداوند عیسی است. او خود را فروتن ساخت تا ما متعال شویم. او فقیر شد تا ما ثروتمند شویم. او مرد تا ما زندگی کنیم.
«این طرز فکر در شما باشد که در مسیح عیسی نیز بود.»
