«همه کسانی که پدر به من می‌دهد — نزد من خواهند آمد؛ و هر که نزد من آید — من هرگز او را بیرون نخواهم انداخت!» (یوحنا ۶:۳۷)
بیرون انداختن! ای روح من! چند بار این می‌توانست تاریخ تو باشد! تو خدای خود را رها کرده‌ای — آیا او نمی‌توانست بارها تو را بیرون بیندازد؟ بله! تو را بیرون بیندازد به عنوان سوخت برای آتش خشم او — یک مزاحم بی‌ثمر و بی‌فایده! و با وجود تمام ناسپاسی تو در برابر تحمل بی‌شایستگی او — او هنوز اعلام می‌کند: «به حیات خودم قسم، خداوند می‌گوید، من از مرگ کسی که می‌میرد لذت نمی‌برم!» گناهان تو ممکن است بی‌شمار باشند — شن‌های دریا ممکن است نوع مناسب آنها باشند — فکر پلیدی و شدت آنها ممکن است آماده باشد تا تو را غرق کند؛ اما آرام باش! خدای صبور تو منتظر است تا مهربان باشد! آه! به خاطر گناهت عمیقاً فروتن و نرم شو، و تصمیم بگیر که خود را دوباره به خدمت او وقف کنی، و با این آمدن، او به هیچ وجه تو را بیرون نخواهد انداخت!
به دلیل کوتاهی‌های گذشته ناامید نشو — گناهان تو بزرگ هستند — اما شایستگی‌های نجات‌دهنده تو بزرگتر هستند! او مایل است تمام گذشته را فراموش کند و آن را به فراموشی بسپارد، اگر عشق کنونی و وعده اطاعت آینده وجود داشته باشد. «شمعون، پسر یونا — آیا مرا دوست داری؟» آه! چقدر حکم خدا با حکم انسان متفاوت است! پس از چنین گناهانی مانند گناهان تو، حکم انسان این بود: «من او را بیرون خواهم انداخت!» اما «بهتر است به دست خدا بیفتیم تا به دست انسان؛» زیرا او می‌گوید: «من هرگز بیرون نخواهم انداخت!»
