«به همین ترتیب، وقتی همه آنچه را که به شما فرمان داده شد انجام دادید، باید بگویید: «ما بردگان بی‌فایده‌ای هستیم؛ ما فقط وظیفه خود را انجام داده‌ایم.»» (لوقا ۱۷:۱۰) خادم اراده ارباب را انجام می‌دهد. خادم به ارباب نمی‌گوید چه کاری انجام دهد. خادم انتخاب نمی‌کند که کدام وظایف را برای ارباب انجام دهد، و همچنین خادم روزها یا زمان‌هایی را که برای خدمت به ارباب مناسب باشد، پیشنهاد نمی‌کند. وظیفه خادم پیروی از دستورالعمل‌ها است. ارباب، از سوی دیگر، دستورالعمل می‌دهد. ارباب به خادم نمی‌گوید که چشم‌اندازی را توسعه دهد که ارباب را هدایت کند. ارباب کسی است که چشم‌انداز دارد؛ وظیفه خادم کمک به تحقق اهداف ارباب است.
ما خادمان هستیم؛ خدا ارباب است. ما تمایل داریم که این را برعکس کنیم! مکاشفه خدا از خودش، اهدافش و راه‌هایش مستقیماً به اطاعت ما بستگی دارد. او ممکن است امروز قصد خود را برای پنج سال آینده آشکار نکند، اما به ما خواهد گفت که گام بعدی ما چه باید باشد. همانطور که ما به مکاشفه خدا پاسخ می‌دهیم، او آنچه را که می‌خواهد انجام خواهد داد، و او کسی خواهد بود که جلال را دریافت می‌کند.
کمال ما از خدمت به اربابمان حاصل می‌شود.
دنیا شما را تشویق خواهد کرد که برای موقعیت‌های اقتدار و قدرت تلاش کنید. خدا می‌خواهد شما نقش یک خادم را بپذیرید. به عنوان خادم خدا، شما نباید هیچ برنامه دیگری جز اطاعت از هر آنچه او به شما می‌گوید، داشته باشید. خدا نیازی ندارد که شما رویاهای بزرگی برای زندگی، خانواده، کسب و کار یا کلیسای خود داشته باشید. او به سادگی اطاعت می‌خواهد. او برنامه‌هایی دارد که در مقایسه با برنامه‌های شما بسیار بزرگتر هستند (افسسیان ۳:۲۰).
