«شما مقدس باشید، زیرا من مقدس هستم.» (اول پطرس ۱:۱۶) اگر قدوسیت تا این حد برای زندگی مسیحی اساسی است، چرا ما آن را بیشتر در زندگی روزمره تجربه نمی‌کنیم؟ چرا بسیاری از مسیحیان در مبارزه با گناه دائماً احساس شکست می‌کنند؟ چرا کلیسای عیسی مسیح اغلب بیشتر با دنیای اطراف خود هم‌شکل به نظر می‌رسد تا با خدا؟
اولین مشکل ما این است که نگرش ما نسبت به گناه بیشتر خودمحور است تا خدامحور. ما بیشتر نگران «پیروزی» خود بر گناه هستیم تا این واقعیت که گناهان ما قلب خدا را غمگین می‌کند. ما نمی‌توانیم شکست را در مبارزه با گناه تحمل کنیم، عمدتاً به این دلیل که موفقیت‌گرا هستیم، نه به این دلیل که می‌دانیم این برای خدا توهین‌آمیز است.
دبلیو. اس. پلومر گفت: «ما هرگز گناه را به درستی نمی‌بینیم مگر اینکه آن را علیه خدا ببینیم... همۀ گناهان از این جهت علیه خدا هستند: که این قانون اوست که شکسته می‌شود، اقتدار اوست که تحقیر می‌شود، حکومت اوست که نادیده گرفته می‌شود... فرعون و بلعام، شائول و یهودا هر یک گفتند: «من گناه کرده‌ام»؛ اما پسر ولخرج بازگشته گفت: «من علیه آسمان و در حضور تو گناه کرده‌ام»؛ و داوود گفت: «علیه تو، فقط تو گناه کرده‌ام.» خدا می‌خواهد ما در اطاعت راه برویم—نه پیروزی. اطاعت به سمت خدا جهت‌گیری دارد؛ پیروزی به سمت خود جهت‌گیری دارد. این ممکن است فقط به نظر برسد که بر سر معنای کلمات موشکافی می‌کنیم، اما یک نگرش ظریف و خودمحور در ریشۀ بسیاری از مشکلات ما با گناه وجود دارد. تا زمانی که با این نگرش برخورد نکنیم، به طور مداوم در قدوسیت راه نخواهیم رفت.
پیروزی محصول جانبی اطاعت است. همانطور که بر زندگی اطاعت‌آمیز و مقدس تمرکز می‌کنیم، قطعاً شادی پیروزی بر گناه را تجربه خواهیم کرد. آیا شروع خواهید کرد به گناه به عنوان توهینی علیه خدای مقدس نگاه کنید، به جای اینکه فقط آن را یک شکست شخصی بدانید؟
