وقتی او را در کلام می‌بینیم، همه چیز فرق می‌کند! آنگاه کتاب مقدس روشن می‌شود: برای ما مانند کتابی جدید است! در «تمام کتب مقدس» جلال‌های گوناگون او نیز برای ما می‌درخشد. این هدف اصلی کتاب مقدس است. این فقط یک کتاب تاریخ نیست، بلکه یک جلد الهام‌گرفته الهی است تا به ما معرفت خدا را بدهد؛ و هرچه در این زمینه پیشرفت کنیم، نتایج پر سر و صدای نقد آلمانی‌سازی صفحات مقدس آن بدتر از پوچی دیده می‌شود.
اولین نوشته‌ای که از آن نام برده شده است «طومار کتاب» است و کاملاً درباره عیسی، انجام‌دهنده اراده خدا، سخن می‌گوید. و آن نوشته سندی است که دست انسان نمی‌تواند و نباید به آن دست بزند! تلاش‌های مخرب منتقد بی‌اعتقاد به آن نرسیده است. همچنین درباره خداوند ما عیسی مسیح سخن می‌گوید.
در ثبت آسمانی مشورت‌های الوهیت—در طومار ابدی—درباره او نوشته شده است: «ای خدای من، مشتاقم که اراده تو را انجام دهم» (مزامیر ۴۰:۸؛ عبرانیان ۱۰:۷). او موضوع آن طومار است، به عنوان کسی که برای انجام اراده خدا می‌آید و از آن لذت می‌برد؛ اما چقدر این شامل می‌شد!
«اینک می‌آیم تا اراده تو را انجام دهم،» او گفت؛ و «بدنی برای من آماده کرده‌ای» (عبرانیان ۱۰:۵). این لازم بود، تا بدین ترتیب، به عنوان یک انسان، در جایگاه اطاعت، او بتواند «گوش‌های» مزامیر ۴۰:۶ را داشته باشد. در آن مسیر پیش می‌رفت، طوفان فزاینده تهمت و شرم بی‌رحمانه بر او می‌بارید، اما او به اراده خدا وقف شده بود و باز نمی‌گشت. شرارت‌های بی‌شماری او را احاطه کرده بود!
«کسانی که بی‌جهت از من متنفرند،» او گفت، «بیشتر از موهای سر من هستند.» آنها او را زدند. آنها موهای گونه‌اش را کندند. آنها بر او تف کردند. او به راست یا چپ نچرخید، بلکه در مسیر اراده خدا به جلو رفت.
دین‌داران، که برای جان او فریاد می‌زدند، از این چه می‌دانستند؟ آنها فکر می‌کردند خدا علیه اوست—که او از سوی خدا زده شده و رنج دیده است! وقتی او را دیدند، او را محترم نشمردند؛ او را تحقیر و رد کردند.
و عیسی چه؟—او «شرم» را که بر او انباشته بودند، «تحقیر کرد»؛ اما صلیب را تحقیر نکرد—او آن را «تحمل کرد»! بله، و او باید آن را، در تمام اعماق وحشتناک غم و رنجش، تحمل می‌کرد، اگر قرار بود اراده خدا به انجام برسد. عشق او به خدای و پدرش او را به آن اعماق ناشناخته برد.
از نظر چشم طبیعی، مسیر او کاملاً اشتباه به نظر می‌رسید، اما در وقف به اراده خدا به جلو رفت. او به جام تاریکی که باید می‌نوشید نگاه کرد، و گرچه عرق مانند خون از او می‌ریخت، جام را گرفت و نوشید—«اراده تو انجام شود،» او گفت.
او کاری را که برای انجام آن آمده بود، به پایان رساند. او خدا را بر زمین جلال داد. او قدرتمند بود. هر کس دیگری زیر بار سنگین گناه و داوری، که او هنگام تحمل صلیب، هنگامی که مسئله خیر و شر را برای جلال خدا حل کرد، له می‌شد.
او با پیروزی از قبر برخاسته، ما را، طبق اراده خدا، به سوی خود آورده است—«ما یک بار با تقدیم بدن عیسی مسیح تقدیس شده‌ایم»؛ و «آن که تقدیس می‌کند و آنانی که تقدیس می‌شوند، همه از یک هستند: به همین دلیل او از خواندن آنها برادران شرمنده نیست.»
واقعیت شگفت‌انگیز! برادران او. و به عنوان انسان برخاسته گفت: «من به سوی پدر خود و پدر شما؛ و به سوی خدای خود و خدای شما صعود می‌کنم»—بدین ترتیب ما را در همان رابطه با خدا قرار داد که خود او داشت؛ و همه اینها مطابق با اراده خداست.
چقدر بیشتر آن اراده شامل می‌شود، ما ممکن است در اینجا وارد نشویم؛ اما عیسی انجام‌دهنده آن است. رضایت خدا در دست او موفق می‌شود! خداوند و نجات‌دهنده مبارک و ستودنی.
