«خوشا به حال کسی که می‌خواند و کسانی که کلمات این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده است، نگاه می‌دارند؛ زیرا زمان نزدیک است.» —مکاشفه ۱:۳ NKJV
کتاب مکاشفه درباره داوری‌ها همچنین به هفت برکت ۱ اشاره می‌کند – که خود یک مطالعه است که من به شما توصیه می‌کنم. اولین این هفت برکت به خواندن کتاب مقدس مرتبط است.
در زمان‌های کتاب مقدس حتی خواندن خصوصی معمولاً با صدای بلند انجام می‌شد، مانند خواجه، یک مقام بلندپایه ملکه کنداکه، که در راه بازگشت از اورشلیم به اتیوپی، اشعیا را می‌خواند (اعمال ۸:۲۶-۳۵). فعل «خواندن» (یونانی: anaginosko) معمولاً به خواندن با صدای بلند اشاره دارد (آیه ۳۰) – خواندن در جمع تا دیگران بتوانند بشنوند، به ویژه افرادی که قادر به خواندن نیستند یا به دلیل عدم دسترسی آسان به نسخه‌های دیگر متن. خداوند عیسی اغلب در کنیسه‌ها یا در مناسبت‌های دیگر به صورت عمومی می‌خواند.
خواندن کلام خدا باعث می‌شود خواننده برکت یابد. چه کسی با صدای بلند بخواند یا در سکوت، در نظر خدا او برکت یافته است (مکاشفه ۱:۳). این اولین ارزش یا فایده خواندن کتاب مقدس است. بدیهی است که خداوند از ما می‌خواهد که با دقت و توجه بخوانیم، آماده اطاعت باشیم. با این طرز فکر، خواننده – و شنوندگان نیز، اگر چنین نگرشی داشته باشند – قادر خواهند بود افکار خدا را درک کنند.
در مقابل، بسیاری از رهبران یهودی هنگام خواندن یا شنیدن کتاب مقدس، چشمانشان بسته، گوش‌هایشان گرفته و قلب‌هایشان سخت شده یا پوشیده بود (اعمال ۲۸:۲۶). وقتی می‌خواندند یا می‌شنیدند، به دلیل داوری خدا مبنی بر سخت‌شدن (اشعیا ۶:۹)، که هنوز هم امروز مؤثر است (۲ قرنتیان ۳:۱۴)، بدون درک صحیح بود. این توضیح می‌دهد که چرا نیکودیموس، خاخام بسیار تحصیل‌کرده، قادر به درک آنچه عیسی می‌گفت نبود (یوحنا ۳:۱۰). همین امر در مورد شائول طرسوسی، که بسیار تحصیل‌کرده بود، نیز صدق می‌کرد، هنگامی که خداوند از آسمان بر او ظاهر شد. خدا او را کور کرد و حنانیا را فرستاد تا چشمان شائول را لمس کند، که پس از آن پولک‌ها از چشمانش افتادند. دست شفابخش خدا، با استفاده از دست حنانیا، بر شائول – از نظر جسمی، اخلاقی و روحانی – تأثیر گذاشت که او را قادر به دیدن کرد (اعمال ۹:۱-۲۰). بسیاری از افرادی که کلام خدا را می‌خوانند یا می‌شنوند، واقعاً آن را «نمی‌شنوند»، مگر اینکه توبه کنند و به سوی خداوند بازگردند (۲ قرنتیان ۳:۱۶) و روند تحول را آغاز کنند.
بخش دوم برکت که در مکاشفه ۱:۳ یافت می‌شود، شنیدن کلام خدا است – شنیدن با قصد به کار بستن کلامی که خوانده شد. این موضوع ارتباط نزدیکی با بخش سوم آیه دارد: «نگاه داشتن۲ آنچه در آن نوشته شده است.» به همین دلیل خداوند پس از شستن پاهای شاگردانش به آنها گفت: «اگر این چیزها را می‌دانید، خوشا به حال شما اگر آنها را انجام دهید» (یوحنا ۱۳:۱۷). بعدها پولس رسول، برادر ناتنی خداوند عیسی، نوشت: «عامل کلام باشید، نه فقط شنونده، خود را فریب ندهید» (یعقوب ۱:۲۲).
شنیدن به منظور انجام کلام خدا یک مسئله فوری است، «زیرا زمان نزدیک است» (مکاشفه ۱:۳). خداوند ممکن است هر لحظه بیاید (۱ تسالونیکیان ۴:۱۴-۱۸)، همانطور که داوری خدا نیز خواهد آمد، بنابراین شنیدن و انجام کلام او باید اولویت اصلی باشد. علاوه بر این، اگر کسی بشنود و اطاعت نکند، این امر تحت حکومت اخلاقی خدا عواقبی خواهد داشت، زیرا او با آن شخص با انضباط برخورد خواهد کرد (غلاطیان ۶:۷). به همین دلیل پولس به ایمانداران جوان در تسالونیکی نوشت: «من شما را به خداوند قسم می‌دهم که این رساله به همه برادران مقدس خوانده شود» (۱ تسالونیکیان ۵:۲۷). پولس رسول اهمیت خواندن کلام خدا را در جمع برای کسانی که به نام خداوند عیسی ما جمع شده بودند، درک کرد و آنها را تحت سوگند جدی قرار داد تا نامه او را که از روح خدا الهام گرفته شده بود، بخوانند. چه درسی برای ما: کلام خدا را سبک نگیرید.
قبل از اینکه ادامه دهیم، به یوحنا ۲۰:۳۱ اشاره می‌کنم که می‌گوید: «اینها نوشته شده است تا شما ایمان آورید که عیسی مسیح، پسر خداست، و با ایمان آوردن، در نام او حیات داشته باشید.» مهم نیست چقدر می‌خوانید یا می‌شنوید، اولین شرطی که خدا در برابر هر شخص قرار می‌دهد این است که ایمان آورد که او کیست، به او اعتماد کند و از او اطاعت کند، و یک رابطه شخصی و مداوم با او برقرار کند.
نمونه‌هایی از خواندن کتاب مقدس در عهد عتیق
«سپس کتاب عهد را گرفت و در حضور مردم خواند. و آنها گفتند: «هر آنچه خداوند گفته است، انجام خواهیم داد و اطاعت خواهیم کرد.» —خروج ۲۴:۷
موسی دستوراتی را از خداوند دریافت کرده بود و آنها را نوشت، از جمله ده فرمان. سپس خدا به موسی گفت که این متن را برای مردم بخواند، پس از آن آنها به تمایل خود برای اطاعت شهادت دادند. آنها هنوز آنچه را که پولس رسول، که بسیار بعدتر زندگی می‌کرد، کشف کرده بود، نیاموخته بودند، که می‌گفت: «می‌دانم که در من (یعنی در جسم من) هیچ چیز خوبی ساکن نیست» (رومیان ۷:۱۸). «شریعت مقدس است، و فرمان مقدس و عادل و خوب است» (آیه ۱۲).
احترام به حقوق خدا همیشه در اولویت است! اما سپس کشف می‌کنیم که برای به کار بستن افکار او به کمک او نیاز داریم. مسیحیان تحت شریعت موسی نیستند، همانطور که اسرائیل بود، که حتی با بهترین تلاش‌های خود نیز قادر به حفظ آن نبود. با نگاهی به گذشته، تنها خداوند عیسی قادر بود اراده خدا را به کمال انجام دهد، حتی با مرگ خود به عنوان قربانی به جای آنها و ما (غلاطیان ۳:۱۳؛ ۲ قرنتیانان ۵:۲۱).
مسیحیان به مسیح و کار او ایمان دارند، زیرا آنها به یک گروه جدید تعلق دارند، که خدا از میان یهودیان و غیریهودیان برگزیده و تحت شریعت مسیح قرار داده است (غلاطیان ۶:۲). روح‌القدس، که در ایمانداران ساکن است، یاور آنهاست (یوحنا ۱۴:۱۶). خدا همچنین مسیح را، که به عنوان الگوی کامل برای ایمانداران بر روی زمین زندگی کرد، به عنوان یاور آنها داده است (عبرانیان ۱۳:۶، ۲:۱۸). به این ترتیب، او از جلال خود که اکنون در آنجاست، در آنها کار می‌کند. این ما را قادر می‌سازد تا افکار او را به کار بندیم، تا خواسته‌های عادلانه خدا توسط کسانی که خداوند را دوست دارند و در مشارکت با او راه می‌روند، برآورده یا اجرا شود (رومیان ۸:۳-۴).
«و آن با او خواهد بود، و او آن را تمام روزهای زندگی خود خواهد خواند، تا بیاموزد که از خداوند خدای خود بترسد و مراقب باشد که تمام کلمات این شریعت و این احکام را رعایت کند.» —تثنیه ۱۷:۱۹
در قلب خدا بود که به قوم خود پادشاهی بدهد، بنابراین به موسی دستور داد که آنچه را که پادشاه باید انجام دهد، بنویسد. یکی از این دستورات این بود که پادشاه باید نسخه‌ای از شریعت را بنویسد. خواندن کتاب مقدس باید اولویت اصلی پادشاهان اسرائیل باشد، اما این متأسفانه نادیده گرفته شد. هنگامی که پادشاه مطابق با افکار خدا آمد، همانطور که در متی ارائه شده است، شیطان او را سه بار وسوسه کرد، اما خداوند عیسی به او پاسخ داد (متی ۴:۴،۷،۱۰) با نقل قول از همان کتابی که هر پادشاه باید برای خود کپی می‌کرد (تثنیه ۱۷:۱۸، ۸:۳، ۶:۱۶،۱۳؛ همچنین خروج ۲۵:۲۱ را ببینید).
«هنگامی که تمام اسرائیل برای ظاهر شدن در برابر خداوند خدای شما در مکانی که او انتخاب می‌کند، می‌آیند، شما این شریعت را در حضور تمام اسرائیل در گوش آنها خواهید خواند.» —تثنیه ۳۱:۱۱
شریعت نیز به صورت عمومی برای مردم خوانده می‌شد.
«این کتاب شریعت از دهان تو دور نشود، بلکه شب و روز در آن تفکر کن، تا مراقب باشی که مطابق با تمام آنچه در آن نوشته شده است، عمل کنی. زیرا آنگاه راه خود را موفق خواهی ساخت، و آنگاه موفقیت خوبی خواهی داشت.» —یوشع ۱:۸
«... پس از آن او تمام کلمات شریعت، برکات و لعنت‌ها را، مطابق با تمام آنچه در کتاب شریعت نوشته شده است، خواند. هیچ کلمه‌ای از تمام آنچه موسی فرمان داده بود، نبود که یوشع در برابر تمام جماعت اسرائیل، با زنان، کودکان، و غریبانی که در میان آنها زندگی می‌کردند، نخواند.» —یوشع ۸:۳۴
به یوشع دستور داده شد که کتاب مقدس را برای خود بخواند و در آن تفکر کند، که بعدها او آن را با تمام مردم اسرائیل به اشتراک گذاشت.
اگرچه ما، ایمانداران در عصر فیض، رسماً تحت شریعت موسی قرار نداریم، اما مطمئناً از این مثال‌ها می‌آموزیم که چقدر مهم است که کلام خدا را به طور منظم بخوانیم، چه به صورت خصوصی، چه به عنوان یک خانواده، یا هنگام ملاقات با قوم خدا. از چندین قسمت در اعمال رسولان می‌آموزیم که شریعت در کنیسه‌ها هنگامی که مردم جمع می‌شدند، خوانده می‌شد. این نوع خواندن از زمانی که موسی «کتاب ... را در گوش مردم» خواند (خروج ۲۴:۷) انجام می‌شد. هنگامی که آن کتاب مقدس برای کسانی که در کنیسه‌ها بودند توضیح داده می‌شد و قسمت‌ها نشان داده می‌شد که به عیسی مسیح مربوط می‌شوند، بسیاری پیام خدا و رسولان او را رد کردند. با این حال، تقریباً در هر مکانی بقایایی از ایمانداران واقعی وجود داشت، همانطور که امروز نیز چنین است.
چگونه به خواندن کتاب مقدس پاسخ می‌دهیم – قبول یا رد؟
کتاب مقدس چندین گزارش در مورد چگونگی معرفی مجدد کلام خدا در میان قوم او در روزهای انحطاط ارائه می‌دهد. یک مثال زمانی است که کاهن اعظم حلقیا کتاب۳ را در طول بازسازی معبد پیدا کرد. این بر شافان، کاتب پادشاه که طومار را به او داد، تأثیر گذاشت؛ پادشاه یوشیا، که سپس یک احیای واقعی را آغاز کرد؛ و ارمیا، که در آن روزها زندگی می‌کرد (۲ پادشاهان ۲۲؛ ارمیا ۱۵:۱۶). پادشاه «تمام کلمات کتاب عهد را که در خانه خداوند یافت شده بود» خواند (۲ پادشاهان ۲۳:۲)، که منجر به یک احیای بزرگ و بازگشت به خدا شد.
با این حال، چند سال بعد، پس از درگذشت یوشیا وفادار، یکی از پسرانش، یهویاقیم، هیچ احترامی برای کلام خدا قائل نشد زیرا او خدا و پیامبرش ارمیا را تحقیر می‌کرد. هنگامی که طومار – که توسط خدا داده شده بود، توسط ارمیا دیکته شده بود و توسط باروک ثبت شده بود – برای پادشاه خوانده شد، او آن را بخش به بخش برید و تکه‌ها را به آتش انداخت (ارمیا ۳۶). چقدر وحشتناک! این پاسخ‌ها به خواندن عمومی کلام مکتوب خدا بسیار متفاوت است: توسط برخی پذیرفته شده، توسط برخی دیگر رد شده است. این چیزها برای هشدار و تشویق ما نوشته شده است (۱ قرنتیان ۱۰:۶،۱۱-۱۳).
چگونه خدا از خواندن کلام خود استفاده می‌کند
کتاب استر کنترل خدا بر رویدادها را نشان می‌دهد، به ویژه در دوران دشوار برای قوم او. درست قبل از اینکه هامان شریر قصد انتقام و کشتن مردخای را داشت، خداوند باعث شد که پادشاه اخشورش بی‌خواب شود. گزارشی برای او خوانده شد در مورد اینکه چگونه همین مردخای جان پادشاه را نجات داده بود (استر ۶:۱-۳). اگر خدا می‌تواند از نوشته‌های انسان برای کمک به قوم خود استفاده کند، چقدر بیشتر از کلام مکتوب خود برای هدایت و حمایت از خود استفاده خواهد کرد!
نمونه‌هایی از این را در عزرا و نحمیا نیز می‌یابیم. هر دو کتاب رویدادهایی را ثبت می‌کنند که تقریباً همزمان با استر رخ دادند. بقایایی که از اسارت بابلی در حداقل سه مرحله مختلف به اورشلیم بازگشته بودند، با چالش‌های زیادی روبرو بودند. عزرا، یک کاهن وفادار در نسل کاهنان اعظم، کتاب شریعت را در برابر تمام مردم خواند. خدا از کلام خود برای هدایت کسانی که گوش می‌دادند به توبه، فروتنی و بازسازی استفاده کرد (نحمیا ۸-۹). چند سال بعد، نحمیا، که دیوار و دروازه‌ها را بازسازی کرده بود، همانطور که وعده داده بود به پادشاه ایران بازگشت.
بعدها، پس از بازگشت به اورشلیم، نحمیا چیزهایی را ناقص یا آنطور که باید باشد، نیافت. او دوباره کلام خدا را معرفی کرد (نحمیا ۱۳:۱)، و کلام به درستی در موقعیت‌های چالش‌برانگیز مختلف به کار گرفته شد. آنها سپس حمایت خدا را تجربه کردند. باز هم، این به این معنی نیست که ما باید خود را تحت شریعت موسی قرار دهیم، همانطور که آنها نیاز داشتند. اما این مثال‌ها به ما نشان می‌دهند که در هر موقعیتی باید کلام خدا را جستجو کنیم و آن را با اطاعت و با کمک او به کار بندیم.
هنگامی که خداوند عیسی خدمت عمومی خود را آغاز کرده بود، به زادگاه خود بازگشت و از اشعیا در کنیسه ناصره خواند (لوقا ۴:۱۶-۲۱). اشعیا احتمالاً قسمتی بود که رهبر کنیسه برای آن روز تعیین کرده بود، اما این رویداد نشان می‌دهد که خدا بر همه چیز کنترل دارد و حتی زمانی که چیزی مطابق با افکار او نیست، او بر آن حاکم است. قسمتی از کتاب مقدس که خداوند عیسی خواند به کنترل او اشاره دارد زیرا او در وسط یک آیه متوقف شد (اشعیا ۶۱:۲). سپس توضیح داد که این کتاب مقدس خاص در آن روز، تا نقطه‌ای از آیه که او خواندن را متوقف کرده بود، محقق شد. خداوند عیسی بخش دوم آیه در مورد روز خشم را نخواند، که به روزی در آینده اشاره دارد که پس از پایان عصر، یا روز، فیض خواهد آمد. کلام چقدر دقیق است!
امروز روز فیض است که در آن مردم می‌توانند نجات یابند (۲ قرنتیان ۶:۲). آیا شما نجات یافته‌اید، خواننده عزیز؟
مردم در کنیسه ابتدا آنچه را شنیدند دوست داشتند (لوقا ۴:۲۲). اما هنگامی که از مثال‌هایی که خداوند در مورد فیض خدا که به غیریهودیان می‌رسد، فهمیدند، بسیار خشمگین شدند – تا جایی که می‌خواستند فوراً خداوند را بکشند. اگر مردم فیض خدا را برای خود رد کنند، نمی‌خواهند که به دیگران برسد (۱ تسالونیکیان ۲:۱۵-۱۶ را ببینید).
نتیجه‌گیری
ایمانداران ممکن است به راحتی بهانه‌هایی برای نخواندن کلام خدا یا عمل نکردن به آن پیدا کنند. آنها ممکن است بگویند: «درک آن خیلی دشوار است»، «عمل کردن به آن خیلی سخت است»، یا «فقط برای یک طبقه تحصیل‌کرده خاص است.» دلایل داده شده می‌تواند چند برابر شود. اما بیایید آنچه را که مزمور ۱:۱-۳ در مورد راه رفتن با خدا، خواندن و قدردانی از کلام او توصیف می‌کند، انجام دهیم: «خوشا به حال مردی که در مشورت بدکاران راه نمی‌رود، و در راه گناهکاران نمی‌ایستد، و در جایگاه تمسخرکنندگان نمی‌نشیند؛ بلکه لذت او در شریعت خداوند است، و در شریعت او شب و روز تفکر می‌کند. او مانند درختی خواهد بود که در کنار نهرهای آب کاشته شده است، که میوه خود را در فصل خود می‌دهد، که برگ آن نیز پژمرده نمی‌شود؛ و هر کاری که می‌کند، موفق خواهد شد.»
تفکر به معنای خالی کردن ذهن نیست، همانطور که مردم امروز آموزش می‌دهند. بلکه به معنای مشغول بودن با کلام و نویسنده آن است، لذت بردن از یک رابطه زنده با او در قدرت روح‌القدس و اطاعت از کلام. آنگاه ما «در فیض و معرفت خداوند و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح رشد خواهیم کرد» (۲ پطرس ۳:۱۸).
پاورقی‌ها
- مکاشفه ۱:۳، ۱۴:۱۳، ۱۶:۱۵، ۱۹:۹، ۲۰:۶، ۲۲:۷،۱۴.
- فعل «نگاه داشتن» (یونانی: tereo) ۷۰ بار در عهد جدید آمده است. همین مفهوم بارها در عهد عتیق یافت می‌شود، که اغلب با به کار بستن کلام خدا مرتبط است.
- این ممکن است کتابی باشد که پادشاه باید کپی می‌کرد، که موسی به آن اشاره کرده است (تثنیه ۱۷:۱۸)، یا که برای تمام مردم خوانده شد (یوشع ۸:۳۴).
