داستان داوود و مفیبوشت یکی از زیباترین داستان‌های کتاب مقدس است. این داستان نشان می‌دهد که داوود واقعاً مردی مطابق با دل خدا بود. دوم سموئیل ۹ انجیل را به شیوه‌ای شگفت‌انگیز ارائه می‌دهد و همچنین جنبهٔ فیض‌بخش شخصیت داوود را به ما نشان می‌دهد.
مفیبوشت – نواسهٔ پادشاه شائول
مفیبوشت پنج ساله بود که خبر رسید فلسطینیان پدرش، یوناتان، و پدربزرگش، شائول، که دشمن سرسخت داوود بود، را کشته‌اند (اول سموئیل ۳۱:۲). طبق رسم آن زمان، داوود به عنوان پادشاه جدید می‌توانست تمام مدعیان تاج و تخت را به قتل برساند. کار ایمن این بود که او مفیبوشت را اعدام کند، زیرا او از نظر نسب می‌توانست ادعای تاج و تخت کند. برای محافظت از او در برابر قتل، پرستارش او را برداشت و فرار کرد، و در حین فرار «او افتاد و در هر دو پایش لنگ شد» (دوم سموئیل ۴:۴).
مفیبوشت – نمادی از گناهکار
زندگی مفیبوشت به هفت طریق تصویری از گناهکار را به ما ارائه می‌دهد.
او یک لنگ ناتوان بود. همانطور که یک کودک لنگ نمی‌تواند با والدینش راه برود، گناهکار نیز نمی‌تواند با خدا راه برود. به طور طبیعی همه انسان‌ها در نظر خدا از نظر روحانی لنگ هستند. ناتوانی روحانی انسان سقوط کرده به طور مداوم در کتب مقدس تأیید شده است. یوشع به قوم برگزیده خدا گفت: «شما نمی‌توانید خداوند را خدمت کنید، زیرا او خدای قدوس است» (یوشع ۲۴:۱۹). و پولس نوشت: «کسانی که در جسم هستند نمی‌توانند خدا را خشنود سازند» (رومیان ۸:۸). گناهکار کاملاً «ناتوان» است (رومیان ۵:۶) و نمی‌تواند هیچ کمکی به نجات خود کند.
- چون مفیبوشت لنگ بود، باید او را به حضور پادشاه می‌آوردند. به همین ترتیب، گناهکار نمی‌تواند با قدرت خود به نجات برسد؛ این نجات‌دهنده است که او را جستجو می‌کند. «هیچ کس نمی‌تواند نزد من آید مگر اینکه پدری که مرا فرستاد او را جذب کند» (یوحنا ۶:۴۴).
- مفیبوشت از طریق یک سقوط لنگ شد (دوم سموئیل ۴:۴). کتاب مقدس به طور الهی دقیق است. در ابتدا انسان «بسیار خوب» بود (پیدایش ۱:۳۱)، اما به دلیل گناه از نظر روحانی لنگ شد. هنگامی که آدم با خوردن میوه درخت ممنوعه از خدا نافرمانی کرد، او سقوط کرد و همه انسان‌ها با او سقوط کردند (رومیان ۵:۱۲-۱۹).
- در کتاب مقدس کلمه «مفیبوشت» به معنای «شرم از دهان» است. هنگامی که او از داوود شنید که چه مهربانی برای او آماده شده است، مفیبوشت با دهان خود به شرم و هیچ بودن خود اعتراف کرد: «بندهٔ تو چیست که به سگی مرده مانند من نگاه کنی؟» (دوم سموئیل ۹:۸). چقدر دقیق تعریف «شرم از دهان» موجود انسانی سقوط کرده را توصیف می‌کند. کلام خدا ما را اینگونه توصیف می‌کند: «همه ما مانند چیز ناپاک هستیم، و همه عدالت‌های ما مانند پارچه‌های کثیف است» (اشعیا ۶۴:۶). همه انسان‌ها از بدو تولد و عمل تا مغز استخوان فاسد هستند. «هیچ عادلی نیست... هیچ کس خدا را نمی‌جوید... هیچ کس کار نیکو نمی‌کند، نه، حتی یک نفر» (رومیان ۳:۱۰-۱۲).
- مفیبوشت به عنوان یکی از نوادگان شائول، باید کشته می‌شد. طبق قوانین آن زمان، داوود حق داشت تمام اعضای خانواده شائول را به قتل برساند تا از ادعای تاج و تخت و تهدید داوود جلوگیری کند. در اینجا ما تصویری از همه انسان‌ها داریم که به طور طبیعی «در خطاها و گناهان مرده‌اند» (افسسیان ۲:۱).
- مفیبوشت از داوود فراری بود. او و پرستارش نگران بودند که از سر راه داوود دور بمانند مبادا او پسر را پیدا کند و او را اعدام کند. همینطور است با گناهکاران؛ آنها از خدا می‌ترسند و به دنبال اجتناب از او هستند (مزمور ۵۱).
- مفیبوشت در «لو دبار» (دوم سموئیل ۹:۴) زندگی می‌کرد، که به معنای «مکان بدون چراگاه» است. چقدر به درستی دنیایی را به تصویر می‌کشد که غذایی برای روح انسان فراهم نمی‌کند. این دنیایی است که نان حیات را نمی‌شناسد. پس از اینکه پسر ولخرج خانه پدرش را ترک کرد، گفت: «من از گرسنگی هلاک می‌شوم» (لوقا ۱۵:۱۷). هیچ غذایی در این دنیا یافت نمی‌شود جز پوست خوک‌ها (لوقا ۱۵:۱۶).
- داوود – نمادی از مسیح اگر مفیبوشت نمادی از گناهکار است، پس داوود نمادی از عیسی، پسر داوود است (متی ۱:۱). بیایید به هفت شباهت بین داوود و مسیح نگاه کنیم.
- «داوود گفت: «آیا کسی از خاندان شائول باقی مانده است که به خاطر یوناتان به او مهربانی نشان دهم؟»» (دوم سموئیل ۹:۱). و امروز خدا می‌گوید: «آیا کسی از خاندان آدم باقی مانده است که به خاطر مسیح به او مهربانی نشان دهم؟» داوود به خاطر یوناتان که او را دوست داشت و با او عهد بسته بود، به مفیبوشت مهربانی نشان داد. به همین ترتیب، خدا گناهکاران فقیر و لنگ را به خاطر مسیح نجات می‌دهد. درباره قوم برگزیده خدا می‌خوانیم که او «آنها را به خاطر نام خود نجات داد» (مزمور ۱۰۶:۸). در عهد جدید نیز می‌خوانیم که «خداوند، به خاطر مسیح، ما را بخشیده است» (افسسیان ۴:۳۲).
- «پادشاه گفت: «آیا هنوز کسی از خاندان شائول نیست که بتوانم مهربانی خدا را به او نشان دهم؟»» (دوم سموئیل ۹:۳). داوود می‌خواهد «مهربانی خدا» را نشان دهد. پولس درباره «مهربانی و محبت خدای نجات‌دهنده ما نسبت به انسان» نوشت (تیطس ۳:۴). در مسیح، خدا مهربانی بزرگی به انسان‌های گناهکار نشان می‌دهد.
- «پادشاه داوود فرستاد و او را ... از لو دبار آورد» (دوم سموئیل ۹:۵). گناهکار خدا را نمی‌جوید، اما خدا او را می‌جوید. چه سخن شگفت‌انگیزی از خدا: «من توسط کسانی یافت شدم که مرا نمی‌جستند» (اشعیا ۶۵:۱). و نجات‌دهنده گفت: «هیچ کس نمی‌تواند نزد من آید مگر اینکه پدر ... او را جذب کند» (یوحنا ۶:۴۴). روح‌القدس کسی است که گناهکار را از گناهش محکوم می‌کند، قلب سنگی او را ذوب می‌کند، چشمان کور او را باز می‌کند، بی‌میلی او را برمی‌گرداند و به او ایمان می‌دهد. خدا را شکر که گناهکاران را جذب می‌کند تا به معرفت نجات‌بخش رهایی‌بخش برسند.
- «آنگاه داوود گفت: «مفیبوشت»» (دوم سموئیل ۹:۶). هنگامی که داوود و مفیبوشت برای اولین بار ملاقات کردند، داوود گفتگو را آغاز کرد. این به نوعی نشان می‌دهد که چگونه خدا همیشه در ارتباط با نجات ابتکار عمل را به دست می‌گیرد. داوود با مهربانی و صمیمیت با لنگ فقیر صحبت کرد. این ما را به یاد شبان نیکو می‌اندازد که «گوسفندان خود را به نام می‌خواند» (یوحنا ۱۰:۳). عیسی زکی را به نام خواند (لوقا ۱۹:۵)، مریم مجدلیه را به نام (یوحنا ۲۰:۱۶)، و شائول (پولس) را به نام (اعمال ۹:۴). چقدر شگفت‌انگیز است که مسیح هر یک از ما را به نام می‌شناسد.
- کلمات بعدی که داوود گفت حتی مبارک‌تر بودند: «نترس» (دوم سموئیل ۹:۷). این عبارت بارها در کتب مقدس تکرار شده است. خدا از آن استفاده کرد هنگامی که با ابرام (پیدایش ۱۵:۱)، اسحاق (پیدایش ۲۶:۲۴)، یعقوب (پیدایش ۴۶:۳)، یوسف (پیدایش ۵۰:۱۹)، یوشع (یوشع ۸:۱) صحبت کرد، هنگامی که عیسی با شاگردان ناامید خود صحبت کرد (لوقا ۱۲:۳۲)، و هنگامی که، به عنوان نجات‌دهنده قیام کرده، با یوحنا که مانند مرده‌ای بر پاهای او افتاد صحبت کرد (مکاشفه ۱:۱۷). با چنین عبارتی، داوود مفیبوشت را آرام کرد. کلمات بعدی داوود به مفیبوشت این بود: «زیرا من به خاطر یوناتان پدرت، قطعاً به تو مهربانی نشان خواهم داد» (دوم سموئیل ۹:۷). هیچ شرطی توسط داوود تعیین نشد. او با فیض، مانند یک پادشاه صحبت کرد.
- داوود نه تنها کلمات فوق را بر زبان آورد، بلکه افزود: «و تمام زمین شائول پدربزرگت را به تو باز خواهم گرداند» (دوم سموئیل ۹:۷). علاوه بر این، داوود به صیبا، خادم شائول، گفت: «من تمام آنچه را که به شائول و تمام خانه‌اش تعلق داشت، به پسر اربابت داده‌ام» (دوم سموئیل ۹:۹). داوود نه تنها به مفیبوشت که سزاوار مرگ بود، زندگی بخشید، بلکه به او میراثی از دست رفته نیز داد. یک بار دیگر داوود به عنوان کسی به تصویر کشیده می‌شود که «ما نیز در او میراثی به دست آورده‌ایم» (افسسیان ۱:۱۱). در اینجا تصویری داریم که هرگز نمی‌توانست توسط یک هنرمند انسانی کشیده شود.
- علاوه بر این، داوود به مفیبوشت مقامی محترم بخشید وقتی گفت: «تو همیشه بر سر سفره من نان خواهی خورد... مانند یکی از پسران پادشاه» (دوم سموئیل ۹:۷،۱۱). هنگامی که پسر ولخرج خود را «در نیاز» و در آستانه «هلاک شدن از گرسنگی» یافت، به خانه پدرش بازگشت و در آنجا «گوساله فربه» را یافت (لوقا ۱۵:۱۴،۱۷،۲۳). این سخاوت خدا را در بخشیدن ثروت‌های بی‌اندازه فیض خود به گناهکاران فقیر و ورشکسته به تصویر می‌کشد (افسسیان ۲:۷). هیچ چیز کمتر از بخشیدن بهترین‌های خود، قلب «بخشنده هر هدیه خوب و هر هدیه کامل» را راضی نخواهد کرد (یعقوب ۱:۱۷). مفیبوشت بر سر سفره داوود نه به عنوان یک غریبه یا مهمان، بلکه به عنوان عضوی از خانواده سلطنتی غذا می‌خورد. این نیز موقعیت ماست: «ببینید پدر چه نوع محبتی به ما بخشیده است که فرزندان خدا نامیده شویم!» (اول یوحنا ۳:۱). مفیبوشت بیش از آنچه از دست داده بود، به دست آورد. در مسیح ما بسیار بیشتر از آنچه در آدم از دست دادیم، به دست می‌آوریم.
در آنچه داوود برای مفیبوشت گفت و انجام داد، ما لطف و رحمت بی‌شایستگی را می‌بینیم – «خدای هر فیض» (اول پطرس ۵:۱۰). چه کلمات فیض‌آمیزی از لبان داوود جاری شد: «من قطعاً به تو مهربانی نشان خواهم داد» (دوم سموئیل ۹:۷). در اینجا مهربانی خدا به گناهکار فقیر و نیازمند به تصویر کشیده شده است. او از جایگاه پست شرم خود بلند می‌شود تا به عنوان یکی از پسرانش بر سر سفره پادشاه جای گیرد. این مهربانی خداست که در انجیل پسرش، خداوند ما عیسی مسیح، دیده می‌شود. او ما را از شرممان بیرون می‌آورد و فرزندان خود می‌سازد.
بلند کردن مفیبوشت توسط داوود، تصویری چشمگیر از «ثروت‌های بی‌اندازه» است که فیض الهی به کسانی می‌بخشد که «مبارک شده‌اند... با هر برکت روحانی در مکان‌های آسمانی در مسیح» (افسسیان ۱:۳). فیض به عنوان «لطف بی‌شایستگی خدا که در بخشش برکات ابدی به کسانی که سزاوار جهنم هستند، دیده می‌شود» تعریف شده است. داوود از کشتن مفیبوشت در زمانی که قدرت داشت، خودداری کرد. این نشان‌دهنده رحمت فراوان خدا به کسانی است که گناه کرده‌اند و جز داوری بی‌رحمانه از دست او سزاوار هیچ چیز نبودند. «مزد گناه مرگ است، اما هدیه خدا حیات ابدی از طریق عیسی مسیح خداوند ماست» (رومیان ۶:۲۳).
آیا حیات ابدی را که فقط مسیح می‌تواند به گناهکاران ببخشد، یافته‌اید؟ آیا قلب خود را برای پذیرش مسیح به عنوان نجات‌دهنده و خداوند شخصی خود گشوده‌اید؟ اگر نه، دعا می‌کنم که همین الان به مسیح ایمان بیاورید، قبل از اینکه عصر فیض به پایان برسد.
صیبا – یک دروغگو و فریبکار
در دوم سموئیل ۱۶:۱-۴، می‌آموزیم که هنگامی که داوود از شورش پسرش ابشالوم فرار کرد، خادم مفیبوشت، صیبا، برای مردانش غذا آورد. هنگامی که داوود پرسید مفیبوشت کجاست، صیبا گفت: «او در اورشلیم مانده است، زیرا او گفت: «امروز خاندان اسرائیل پادشاهی پدرم را به من باز خواهد گرداند.»» این یک دروغ بود؛ صیبا می‌خواست مفیبوشت را در وضعیت بدی قرار دهد به این امید که بتواند چیزی از اموال او به دست آورد. داوود، بدون فرصت برای بررسی حقایق، صیبا را باور کرد و با عجله تمام آنچه را که به مفیبوشت تعلق داشت، به دست خادم سپرد.
در دوم سموئیل ۱۹:۲۴-۳۰، می‌خوانیم که مفیبوشت از پیوستن به شورش ابشالوم خودداری کرد. او با پاهای نشسته، موهای کوتاه نشده و لباس‌های نشسته با پادشاه خود ملاقات کرد؛ او از زمان فرار داوود از خشم ابشالوم اینگونه بود. او به داوود وفادار ماند، و در تمام جنگ داخلی برای پادشاه خود روزه گرفت و دعا کرد. مفیبوشت همچنین اعتراف کرد که صیبا، خادم او، او را فریب داده و نام او را بدنام کرده است (دوم سموئیل ۱۹:۲۶-۲۸).
هنگامی که داوود به مفیبوشت و صیبا گفت که می‌توانند زمین را تقسیم کنند، پاسخ مفیبوشت زیبا و صادقانه بود: «بگذارید همه را بگیرد، زیرا خداوند پادشاه من با صلح به خانه خود بازگشته است» (دوم سموئیل ۱۹:۳۰). این نشان‌دهنده شادی بزرگ مفیبوشت برای بازگشت سالم پادشاهش و بازگشت او به تاج و تخت بود.
داستان داوود و مفیبوشت به طور معمول «انجیل فیض خدا» (اعمال ۲۰:۲۴) و «خدای هر فیض» (اول پطرس ۵:۱۰) را آشکار می‌کند. این نشان می‌دهد که داوود واقعاً چقدر بزرگ بود؛ او واقعاً مردی مطابق با دل خدا بود.
— موریس بسالی
