«ای خداوند، صبح صدای مرا می‌شنوی؛ صبح قربانی برای تو آماده می‌کنم و منتظر می‌مانم.» (مزمور ۵:۳)خداوند عیسی با این انتظار زندگی می‌کرد که خدا دعاهای او را پاسخ خواهد داد. این موضوع برای او تا آنجا پیش رفت که می‌توانست علناً در دعا بگوید: «می‌دانستم که تو همیشه صدای مرا می‌شنوی» (یوحنا ۱۱:۴۲).
مزامیرنویس درخواست‌های خود را صبح به خدا می‌آورد و سپس با انتظار منتظر پاسخ می‌ماند. حبقوق نیز انتظار داشت که خدا به دعای او پاسخ دهد، زیرا گفت: «من بر دیده‌بانی خود می‌ایستم و خود را بر برج قرار می‌دهم، و نگاه می‌کنم تا ببینم او به من چه خواهد گفت» (حبقوق ۲:۱).
در زمان‌های دشوار میکاه اعتراف کرد: «اما من به خداوند نگاه خواهم کرد؛ منتظر خدای نجات خود خواهم بود؛ خدای من صدای مرا خواهد شنید» (میکاه ۷:۷)، و ایلیا خادم خود را هفت بار فرستاد تا ببیند آیا پاسخ دعای او می‌آید یا خیر (به ۱ پادشاهان ۱۸:۴۳ مراجعه کنید).
چند بار برای ما اتفاق می‌افتد که صبح دعا می‌کنیم و تا ظهر دیگر نمی‌دانیم صبح از خدا چه خواسته‌ایم؟ با این حال، خدا خوشحال می‌شود وقتی ما انتظار داریم که او به دعا پاسخ دهد و بنابراین آگاهانه به دنبال پاسخ به آن دعا هستیم. او «شنونده دعا» است (به مزمور ۶۵:۲ مراجعه کنید) و ما او را گرامی می‌داریم وقتی انتظار داریم که او به دعا پاسخ دهد!
آیا هنوز عصر درخواست‌هایی را که در طول روز در دعا به خدا عرضه کردید، به یاد دارید؟ چگونه انتظار دارید که او به دعاهای شما پاسخ دهد، و این انتظار عملاً چگونه در زندگی شما آشکار می‌شود؟ چگونه می‌توانید نگرش هوشیاری برای پاسخ به دعا را پرورش دهید؟
