آفرینش و اعیاد خداوند
خدای خالق بزرگ ما فراتر از زمان و مکان است، از ازل تا ابد (مزمور ۹۰: ۲). همه انسان‌ها در برابر او مسئول هستند، زیرا او به عنوان خالق-نجات‌دهنده، حقوق بی‌چون و چرایی بر آنها دارد. با این حال، به استثنای خداوند عیسی مسیح – که بی‌گناه بود، گناهی مرتکب نشد، از گناه جدا بود و نمی‌توانست گناه کند – همه گناه کرده‌اند و از جلال خدا قاصرند (رومیان ۳: ۲۲-۲۳). اکنون آنها به چالش کشیده شده‌اند تا با توبه واقعی به او روی آورند (اعمال ۱۷: ۲۴-۳۱). کسانی که چنین کرده‌اند، هر ایمانداری، باید در افکار خدا آموزش ببینند، همانطور که پولس به پسر روحانی خود تیموتائوس دستور داد (۲ تیموتائوس ۱: ۱۳، ۲: ۱۵، ۳: ۱۴-۱۷). حتی اگر کلام خدا در دنیایی که ما در آن زندگی می‌کنیم رد شود، چنین آموزشی برای همه ایمانداران حیاتی است.
در ژانویه تا ژوئن ۲۰۱۷ مجله‌های فیض و حقیقت ما به تفصیل به نبوت‌های کتاب مقدس در مورد اسرائیل، ملت‌ها و حرفه مسیحی پرداختیم. کلیسا، جماعت خدای زنده (متی ۱۶: ۱۸؛ ۱ تیموتائوس ۳: ۱۵)، موضوع این نبوت‌ها نیست. در عوض، خود خداوند امید کلیسا است، و او منتظر است تا او – دامادش – بیاید (یوحنا ۱۴: ۳). رویدادهای نبوی بخشی از امید ما نیستند، اما جزئیات برای آموزش ما داده شده‌اند، زیرا ما به عنوان شاگردان خداوند عیسی، اغلب در معرض خطا، فریب، مخالفت و تمسخر قرار می‌گیریم. ما باید هوشیار باشیم، بر محبوب خود تمرکز کنیم، رهبر خود را دنبال کنیم و از بحث‌های بیهوده دوری کنیم. آموزش در مکتب خدا به ما کمک می‌کند تا حقیقت او را در گفتار و کردار حفظ کنیم (یعقوب ۱: ۲۲).
نظم خدا
دنیای خدا («کیهان » در یونانی، به معنای «به خوبی مرتب شده») با نظمی زیبا مشخص شده است. این نظم با وجود تمام هرج و مرج ناشی از گناه، سقوط و طوفان (پیدایش ۳-۸) کاملاً آشکار است. در تمام قلمروهای آفرینش – چه کهکشان‌های گسترده این جهان وسیع و چه ساختار پیچیده کدهای ژنتیکی DNA و RNA – ما شواهد شگفت‌انگیزی از نظم، کنترل، هدف و زیبایی را مشاهده می‌کنیم.
به همین ترتیب، ما یک برنامه منظم را در مورد «زمان‌ها» یا دوران‌ها مشاهده می‌کنیم. همه چیز تحت کنترل کامل خدا است بدون اینکه مسئولیت انسانی را کنار بگذارد، همانطور که پولس هنگام صحبت با آتنی‌ها توضیح داد (اعمال ۱۷: ۲۶-۳۱). هفت روز آفرینش (پیدایش ۱: ۱-۲: ۳) اولین نمونه‌ای است که ما در کتاب مقدس از چنین نظم و پیشرفتی می‌یابیم.
این مرور جذاب از ساختار و طراحی، چارچوبی از دوران‌ها و برنامه نبوی خدا را نشان می‌دهد. بعداً امیدواریم به هفت «اعیاد خداوند» (لاویان ۲۳) بپردازیم، که همچنین «زمان‌های تعیین شده او» نامیده می‌شوند. فعلاً فقط به پیوندی که بین این دو سری هفت‌تایی وجود دارد توجه کنید: همان ریشه عبری در اصطلاحات « فصل » (پیدایش ۱: ۱۴)، « اعیاد » (لاویان ۲۳) و خیمه « ملاقات » (لاویان ۱: ۱). خیمه ملاقات مکانی بود که خدا برای ملاقات با قوم خود، اسرائیل، « تعیین » کرده بود. علاوه بر این ریشه مشترک، ما شباهت‌های شگفت‌انگیزی را در ساختار و سازماندهی روزهای هفته آفرینش و هفت عید خداوند، و همچنین در سایر سری‌های هفت‌تایی در کتاب مقدس می‌یابیم.
دوران در کتاب مقدس چیست؟
دوران، یا «عصر»، دوره‌ای از زمان است که در آن خدا مردم را در رابطه با یک مکاشفه خاص از اراده خود، از نظر اطاعتشان آزمایش می‌کند. این امر مستلزم ترکیبی از چندین عنصر است:
مداخله و مکاشفه خدا در اعطای امتیازات به مردم یا گروهی از مردم، و
- مسئولیت انسان برای تسلیم شدن به الزامات خدا که توسط این مکاشفه مستلزم است.
- خدا معمولاً زمانی که دوران با یک عهد مرتبط بود، علامتی می‌داد، مانند رنگین‌کمان (پیدایش ۹: ۱۶).
پیشرفت در مکاشفه راه‌های خدا با نژاد بشر، به ویژه با اسرائیل، با توالی دوران‌ها نشان داده می‌شود. این پیشرفت نشان می‌دهد که خدا برنامه‌ای دارد، همانطور که با هفت روز آفرینش و با هفت عید خداوند، و همچنین با سایر سری‌های هفت‌تایی مانند مثل‌ها در متی ۱۳ و پیام‌های خداوند در مکاشفه ۲-۳.
کلمه یونانی برای «دوران» به معنای واقعی کلمه «قانون خانه» یا «اقتصاد» است و به مدیریت یک خانه اشاره دارد. پولس رسول این اصطلاح را برای آنچه خدا به او مکشوف کرده بود، که شامل یک وظیفه خاص برای او بود، استفاده کرد. پولس «تا روشن سازد که تدبیر آن راز چیست که از ازل در خدا، که همه چیز را آفرید، پنهان بود» (افسسیان ۳: ۹ NASB).
دوره کنونی که ما در آن زندگی می‌کنیم گاهی اوقات «دوران فیض» نامیده می‌شود. این به زمان از اعمال ۲ تا ربوده شدن کلیسا اشاره دارد (۱ تسالونیکیان ۴: ۱۳-۱۸؛ ۱ قرنتیان ۱۵: ۵۱-۵۵). پس از آن، خدا قوم خود اسرائیل را به عنوان یک ملت به خود باز خواهد گرداند، تا آنها بتوانند برای همه ملت‌ها برکت باشند – با همه تحت حکومت او.
آیا رابطه‌ای بین نجات خدا و دوران‌ها وجود دارد؟
هدف هر دوران این است که انسان را تحت یک قانون خاص رفتار قرار دهد، اما چنین ترتیبی به خودی خود نجات را نشان نمی‌دهد. بنابراین هر آنچه خدا ممکن است در هر دوران بخواهد، « مردم از طریق ایمان نجات می‌یابند»، با خواندن نام خداوند (پیدایش ۴: ۲۶؛ اعمال ۲: ۲۱؛ مکاشفه ۱۴: ۶-۷ را در نظر بگیرید). هدف نهایی دوران‌های مختلف، معرفی «جهان آینده» است، زمانی که مسیح با قدرت و جلال سلطنت خواهد کرد و تمام اهداف خدا را برای اسرائیل و ملت‌ها محقق خواهد ساخت (افسسیان ۱: ۱۰).
مفهوم و برنامه‌های خدا برای کلیسا به مشورت‌های او تعلق دارد، «در خدا پنهان» از قبل از بنیاد جهان (۳: ۹؛ کولسیان ۳: ۳). این برنامه‌ها شکست نمی‌خورند، زیرا آنها در و از طریق مسیح عیسی هستند. خدا دوره کنونی فیض را، پس از رد مسیح توسط قوم خود تا ربوده شدن، به عنوان یک پرانتز یا چیزی «در بین» قرار داد. وقفه پولس در رساله خود به افسسیان (۳: ۱-۴: ۱) چنین فاصله‌ای را نشان می‌دهد که توسط خدا پیش‌بینی شده بود (رومیان ۱۱: ۳۳-۳۶): کلیسا جدا از دوران‌هایی است که خدا برای این زمین برنامه‌ریزی کرده بود.
با این حال، از دیدگاه مسئولیت انسان، ما می‌توانیم دوره کنونی فیض را یک دوران بنامیم، زیرا خدا انسان را در رابطه با نور خاصی که دریافت کرده‌اند، آزمایش می‌کند. متأسفانه، این زمانی است که شکست نیز وجود دارد. می‌توان مطالعه کرد که چگونه دوران‌ها و عهدها با یکدیگر مرتبط هستند، اما باید دوباره توجه داشته باشیم که کلیسا واقعاً بخشی از هیچ دورانی نیست (افسسیان ۱: ۴-۵؛ ۳: ۹-۱۱ را ببینید) و با هیچ عهدی مرتبط نیست، حتی اگر از برخی برکات مرتبط با عهد جدید بهره‌مند شود.
مقایسه سری اول و دوم هفت‌تایی خدا
دو سری اول هفت‌تایی، که در پیدایش ۱: ۳-۲: ۳ و لاویان ۲۳ یافت می‌شوند، طرحی از برنامه‌های خدا برای اسرائیل و این جهان، از جمله عصر کلیسا، ارائه می‌دهند. هر بخش در این سری‌ها می‌تواند بسیار بیشتر توضیح داده شود، اما ما خود را به یک مرور کلی مختصر محدود می‌کنیم:
۱. روز اول آفرینش
با «نور باشد» (پیدایش ۱: ۳) مشخص شد. می‌توان آن را به دوران بی‌گناهی و آنچه بلافاصله پس از آن آمد، مرتبط دانست، زیرا خدا نور داد (۲ قرنتیان ۴: ۱-۶؛ ۱ یوحنا ۱: ۵، ۲: ۸ را در نظر بگیرید). اعیاد خداوند با بره فصح آغاز شد که نور را به خانه‌های فروتن اسرائیلیان آورد در حالی که تاریکی مطلق بر مصر حاکم بود (خروج ۱۰: ۲۳). خون بره قربانی شده پناهگاهی در برابر داوری خدا فراهم کرد – زیرا بدون ریختن خون، رستگاری نیست – و غذایی برای خانواده. همانطور که نور از تاریکی جدا می‌شود، خون به معنای جدایی از هر آنچه به مصر تعلق داشت، که تحت داوری خدا بود، بود. به همین دلیل، خمیرمایه، نماد شر (۱ قرنتیان ۵: ۶-۸)، باید قبل از فصح و عید پس از آن از خانه‌ها برداشته می‌شد (لوقا ۲۲: ۱).
۲. در روز دوم آفرینش
خدا جدایی بین آب‌های بالا و آب‌های زیر فلک را معرفی کرد (پیدایش ۱: ۶-۸). این تنها روز در پیدایش ۱ بود که عبارت «خدا دید که خوب است» « ذکر » نشد. دوران وجدان، از سقوط تا طوفان (پیدایش ۳-۸)، با این زمان مطابقت دارد. در مورد اعیاد خداوند، این مرحله دوم با عید نان فطیر موازی است.
۳. روز سوم آفرینش
هفته محیطی برای میوه‌دهی فراهم کرد (پیدایش ۱: ۹-۱۳). این با عصر حکومت انسانی و عید سوم موازی است، زمانی که اولین میوه زمین در اولین روز هفته پس از بره فصح ارائه شد (لاویان ۲۳: ۹-۱۴).
خوب است توجه داشته باشیم که این سه عید اول با هم اولین آمدن خداوند عیسی را در کمال بی‌گناهی – بدون خمیرمایه – نشان می‌دهند و شامل قربانی، مرگ، دفن، رستاخیز و صعود او به آسمان است.
۴. روز چهارم آفرینش
بر خورشید، ماه و ستارگان متمرکز بود (پیدایش ۱: ۱۴-۱۹). کلمه «فصل‌ها» در آیه ۱۴ همان ریشه عبری را دارد که اصطلاح «اعیاد تعیین شده» (لاویان ۲۳: ۲، ۴، ۳۷، ۴۴). کنترل خدا در روز چهارم آفرینش نمایش داده می‌شود، زیرا او نورها را در آسمان قرار داد تا بر زمین حکومت کنند (پیدایش ۱: ۱۶-۱۷). امروز خداوند عیسی در آسمان در دست راست خدا جلال یافته است و تمام قدرت را در آسمان و بر زمین دریافت کرده است (متی ۲۸: ۱۸). او با جلال و افتخار تاج‌گذاری شده است (عبرانیان ۲: ۹) – شکوهی که از روشنایی خورشید برتری دارد (اعمال ۲۶: ۱۳). این به این معنی است که جلال کنونی او بزرگتر از جلالی است که او در طول سلطنت صلح آینده نمایش خواهد داد.
اکنون از آسمان او حکومت خود را در فیض از طریق عدالت اعمال می‌کند (رومیان ۵: ۲۱). در تمام این مدت ماه نور خورشید را منعکس می‌کند، همانطور که کلیسا، متشکل از همه ایمانداران واقعی از پنطیکاست تا ربوده شدن در هر لحظه معین در طول این عصر، مسیح و جلال‌های او را در طول «شب» که او در این جهان رد می‌شود، منعکس می‌کند. ستارگان، هر یک متفاوت، ایمانداران فردی را به عنوان حاملان نور برای خدا نشان می‌دهند (فیلیپیان ۲: ۱۴-۱۶).
این با دوره بین سه عید اول و سه عید آخر موازی است که در عید چهارم (لاویان ۲۳: ۱۵-۲۲)، به نام عید هفته‌ها (خروج ۳۴: ۲۲) یا پنطیکاست، به اوج خود می‌رسد. این عید برای فقرا و غریبه‌ها (لاویان ۲۳: ۲۲) مقرراتی داشت، پس از آن یک دوره «بینابینی» حدود چهار ماهه وجود داشت (یوحنا ۴: ۳۵ را ببینید). همه اینها نشان‌دهنده روز فیض است که در آن خدا به «فقرای» اسرائیل که خود را فروتن می‌کنند، دست می‌یابد در حالی که «غریبه‌ها» را از میان امت‌ها می‌گیرد. خدا را شکر!
۵. روز پنجم آفرینش
با زندگی فراوان در هوا، در دریا و بر روی زمین مشخص شد (پیدایش ۱: ۲۰-۲۳). این با دوره‌ای موازی است که خدا زندگی فراوانی را در حوزه‌ها و شرکت‌های مختلف در برابر مخالفت‌های زیاد تولید خواهد کرد (برای مثال، یونس ۳: ۱-۱۰ را ببینید). همه اینها پس از ربوده شدن کلیسا (۱ تسالونیکیان ۴: ۱۳-۱۸؛ ۱ قرنتیان ۱۵: ۵۱-۵۷) و قبل از شروع سلطنت عمومی ۱۰۰۰ ساله مسیح (مکاشفه ۱۹: ۱۱-۲۱، ۲۰: ۱-۳؛ ۲ تسالونیکیان ۱: ۱۰) اتفاق خواهد افتاد. هر دو عهد عتیق و جدید جزئیات زیادی را در مورد این دوره توصیف می‌کنند، مانند مزمور ۴۲-۴۶ و مکاشفه ۶-۱۹.
اعیاد خداوند با اسرائیل، قوم مسیح، مرتبط است و عید شیپورهای آنها پس از ربوده شدن می‌آید. این عید نشان‌دهنده فراخوانی به توبه است، همانطور که در خدمت یحیی تعمیددهنده (لوقا ۳: ۱-۲۰)، با هدف توبه اسرائیل و بازگشت به خدا. با این حال، قوم او منادی پادشاه را رد کردند و سپس پادشاه را بیرون راندند (لطفاً متی ۲۱-۲۳ را بخوانید). با این حال، بازگشت در توبه، در مراحل، با وجود آشفتگی در آب‌های دریا، در هوا و بر روی زمین، اتفاق خواهد افتاد. خدا برنامه‌های خود را اجرا خواهد کرد و در نهایت سلطنت صلح را به ارمغان خواهد آورد. در روزگار ما ممکن است از قبل برخی از تدارکات الهی خدا برای عید پنجم را مشاهده کنیم.
۶. روز ششم آفرینش
حیوانات خشکی را معرفی کرد و همه چیز را تحت کنترل آدم و حوا قرار داد (پیدایش ۱: ۲۴-۳۱، جزئیات زیاد در فصل ۲). این به زیبایی سلطنت هزار ساله آینده را پیش‌بینی می‌کند، زمانی که خداوند عیسی – همراه با عروس خود (۱ تسالونیکیان ۴: ۱۴) – بازمی‌گردد تا بر اسرائیل و زمین، حتی تمام جهان، سلطنت کند (مزمور ۸؛ عبرانیان ۲: ۵-۱۰؛ مکاشفه ۱۹-۲۰). خداوند عیسی «خورشید عدالت» خواهد بود و بر تمام زمین خواهد درخشید. او بر قوم خود اسرائیل حکومت خواهد کرد و آنها را به برکتی برای ملت‌ها تبدیل خواهد کرد، که او نیز بر آنها حکومت خواهد کرد (مزمور ۲، ۷۲؛ اشعیا ۲: ۱-۴؛ ملاکی ۴: ۲).
قبل از اینکه سلطنت باشکوه مسیح برقرار شود، اسرائیل باید به عید ششم، روز بزرگ کفاره، که عموماً به نام یوم کیپور شناخته می‌شود، برسد. در آنجا آنها گناه خود را در رد مسیح خود اعتراف خواهند کرد (اشعیا ۵۲: ۱۳-۵۳: ۱۲؛ زکریا ۱۲: ۱۰؛ متی ۲۳: ۳۹ را ببینید). دو قبیله در سرزمینی که او را رد کردند، بازگردانده خواهند شد، در حالی که ده قبیله، که گناه رد مسیح را ندارند اما گناه بت‌پرستی را دارند، بعداً بازگردانده خواهند شد (دانیال ۱۲؛ اشعیا ۴۹؛ حزقیال ۳۶-۳۷).
۷. روز هفتم آفرینش
هفته روز استراحت و برکت بود (پیدایش ۲: ۱-۳). این یک تصویر زیبا از سلطنت صلح آینده است، دوره‌ای از برکات فوق‌العاده، زمانی که همه چیز با خدا هماهنگ خواهد بود و تحت سلطه خداوند عیسی، مسیح، پادشاه جهان قرار خواهد گرفت. هر زانویی در برابر او خم خواهد شد و هر زبانی او را به عنوان خداوند اعتراف خواهد کرد (فیلیپیان ۲: ۱۰-۱۱)!
هزاره
هم روز ششم و هم روز هفتم هفته آفرینش جنبه‌های مختلفی از سلطنت هزار ساله آینده خداوند ما را نشان می‌دهند. این حکومت صلح‌آمیز شالوم با عید هفتم خداوند، عید خیمه‌ها یا سایبان‌ها (لاویان ۲۳: ۳۳-۴۳) نشان داده شده است. قابل توجه است که هر روز در طول هفت روز آن عید، یک گاو نر کمتر از روز قبل قربانی می‌شد (اعداد ۲۹: ۱۳-۳۴). این ممکن است نشان‌دهنده کاهش شور و شوق برای خداوند باشد. این به یک قیام عمومی ختم خواهد شد، زمانی که شیطان از زندان آزاد می‌شود و ملت‌ها را فریب می‌دهد تا علیه اورشلیم قیام کنند، که منجر به داوری نهایی خدا می‌شود (مکاشفه ۲۰: ۷-۱۰).
اما روز هشتم عید هفتم یک وضعیت برکت تغییرناپذیر را نشان می‌دهد که هزاره را مشخص خواهد کرد (اعداد ۲۹: ۳۵-۳۸)، و برکات ابدی را تحت سلطنت ابدی خدا پیش‌بینی می‌کند (مکاشفه ۲۲: ۵ را ببینید). یک تفاوت بین هزاره و آسمان جدید و زمین جدید این خواهد بود که اجرای عدالت در طول سلطنت عصای آهنین (مزمور ۲: ۹). دیگر در حالت ابدی نیازی به آن نخواهد بود، زیرا عدالت « ساکن » خواهد بود به جای « سلطنت » (۲ پطرس ۳: ۱۳؛ مکاشفه ۲۱: ۱-۵). در عین حال این یک وضعیت اخلاقی را نشان می‌دهد که خدای ما دوست دارد امروز در ما ببیند، زیرا ما از قبل به آفرینش جدید تعلق داریم (کولسیان ۳: ۱۰-۱۲؛ افسسیان ۴: ۲۴).
خلاصه
این مرور کلی را با خلاصه‌ای کوتاه از سه سری (به زیر مراجعه کنید) به پایان می‌رسانیم. توصیه می‌شود هفت مثل متی ۱۳ و همچنین پیام‌های خداوند به هفت کلیسا در مکاشفه ۲-۳ را مطالعه کنید. امیدواریم در شماره‌های آینده « مجله فیض و حقیقت »، همراه با یک بررسی کوتاه از دوران‌ها، این کار را انجام دهیم.
یادداشت پایانی
- دعوت امروز به توبه به « افراد» خطاب می‌شود. راه‌های خدا با اسرائیل منجر به توبه « ملی » آنها خواهد شد (اشعیا ۶۶: ۸؛ حزقیال ۳۷: ۲۱-۲۸).
