من از کتب مقدس می‌آموزم که یک خدای زنده وجود دارد، (اول تیموتائوس ۲:۵؛ ۴:۱۰) که در مسیح به طور کامل بر ما آشکار شده است, (یوحنا ۱:۱۸) و از طریق او به عنوان پدر، پسر و روح‌القدس شناخته می‌شود, (متی ۳:۱۶+۱۷، ۲۸:۱۹؛ افسسیان ۲:۱۸) در یگانگی الوهیت، (یوحنا ۵:۱۹؛ اول قرنتیان ۱۲:۶) اما به عنوان اراده‌کننده متمایز آشکار شده است (یوحنا ۶:۳۸-۴۰؛ ۵:۲۱؛ اول قرنتیان ۱۲:۱۱) عمل‌کننده، (یوحنا ۵:۱۷؛ اول قرنتیان ۱۲:۱۱) فرستنده، فرستاده شده، (یوحنا ۱۴:۲۶، ۱۵:۲۶، ۵:۲۴+۳۷؛ اول پطرس ۱:۱۲؛ اول یوحنا ۴:۱۴) آینده، (یوحنا ۱۵:۲۶؛ ۱۶:۷، ۸، ۱۳) توزیع‌کننده، (اول قرنتیان ۱۲:۱۱) و سایر اعمال؛ یا، همانطور که معمولاً در میان مسیحیان بیان می‌شود, سه شخص در یک خدا، یا تثلیث در یگانگی. خداوند آفریننده همه چیز است؛ اما عمل آفرینش شخصاً به کلمه و پسر، و عمل روح خدا نسبت داده می‌شود. (پیدایش ۱:۱+۲؛ ایوب ۲۶:۱۳؛ یوحنا ۱:۱+۳؛ کولسیان ۱:۱۶؛ عبرانیان ۱:۲)
شخصیت عیسی مسیح
من می‌آموزم که کلمه، که با خدا بود و خدا بود، جسم شد و در میان ما ساکن شد، (یوحنا ۱:۱، ۲، ۱۴) پدر پسر را فرستاد تا نجات‌دهنده جهان باشد. (اول یوحنا ۴:۱۴) که او، به عنوان مسیح، از زنی متولد شد, (غلاطیان ۴:۴) به قدرت روح‌القدس که بر مریم باکره نازل شد، (لوقا ۱:۳۵) انسان واقعی، (فیلیپیان ۲:۷؛ عبرانیان ۲:۱۴+۱۷؛ اول یوحنا ۴:۲؛ دوم یوحنا ۷) بدون گناه، (لوقا ۱:۳۵؛ اول یوحنا ۳:۵) که در او تمامی کمال الوهیت به صورت جسمانی ساکن است، (کولسیان ۲:۹) نسل موعود داوود بر حسب جسم، (رومیان ۱:۳؛ اعمال ۲:۳۰؛ ۱۳:۲۳؛ دوم تیموتائوس ۲:۸) پسر انسان، (متی ۱۶:۱۳) و پسر خدا، (یوحنا ۱:۱۸+۳۴) که به قدرت روح قدوسیت از طریق رستاخیز از مردگان، پسر خدا با قدرت تعیین شد، (رومیان ۱:۴) یک شخص مبارک، خدا و انسان، (فیلیپیان ۲:۶-۱۰؛ دوم قرنتیان ۵:۱۹-۲۱؛ عبرانیان ۱ و ۲؛ اول یوحنا ۲:۲۳ تا ۳:۳، ۵:۲۰؛ مکاشفه ۲۲:۱۲+۱۳؛ یوحنا ۱:۱+۱۴، ۸:۵۸، و بسیاری دیگر) عیسی مسیح، آن مرد، (اول تیموتائوس ۲:۵) مرد مسح‌شده، (اعمال رسولان ۱۰:۳۸) یهوه نجات‌دهنده. (متی ۱:۲۱ کلمه مسیح یا ماشیح به معنای مسح‌شده است، و عیسی یا یوشع، یهوه یا یاه نجات‌دهنده)
کار کفاره‌ای مسیح
من می‌آموزم که او برای گناهان ما بر حسب کتب مقدس مرد، (اول قرنتیان ۱۵:۳) یک بار در کمال اعصار ظاهر شد تا گناه را با قربانی کردن خود از بین ببرد؛ (عبرانیان ۹:۲۶) که او گناهان ما را در بدن خود بر روی صلیب تحمل کرد و برای گناهان، عادل برای ظالم رنج کشید، تا ما را به خدا برساند؛ (اول پطرس ۲:۲۴؛ ۳:۱۸) و اینکه او عدالت ما در برابر خداست. (اول قرنتیان ۱:۳۰؛ عبرانیان ۹:۲۴)
رستاخیز و صعود مسیح
من می‌آموزم که او از مردگان برخاسته است، (اول قرنتیان ۱۵:۲۰؛ متی ۲۸:۶، و بسیاری دیگر) توسط خدا، توسط خودش، توسط جلال پدر برخاسته است، (اعمال رسولان ۳:۱۵؛ یوحنا ۲:۱۹؛ رومیان ۶:۴؛ افسسیان ۱:۲۰) و به بالا صعود کرده است، (مرقس ۱۶:۱۹؛ لوقا ۲۴:۵۱؛ افسسیان ۴:۸-۱۰، و دیگران) او به تنهایی گناهان ما را پاک کرده و در دست راست خدا نشسته است. (عبرانیان ۱:۳؛ ۱۰:۱۲؛ افسسیان ۱:۲۰+۲۱، و دیگران)
روح‌القدس ساکن
من می‌آموزم که پس از صعود مسیح، روح‌القدس فرستاده شده است تا در قوم او به صورت فردی و جمعی ساکن شود، به طوری که از هر دو جهت آنها معبد خدا هستند. (یوحنا ۱۶:۷؛ ۷:۳۹؛ رومیان ۸:۹؛ پدر می‌فرستد (یوحنا ۱۴:۲۶) مسیح از پدر می‌فرستد (یوحنا ۱۴:۱۶، ۱۷، ۲۶؛ رومیان ۸:۱۱؛ اول قرنتیان ۶:۱۹؛ ۳:۱۶؛ افسسیان ۲:۲۲؛ اول قرنتیان ۱۲:۱۳؛ افسسیان ۵:۳۰؛ ۱:۲۳ و غیره) ما مهر شده‌ایم (افسسیان ۱:۱۳؛ دوم قرنتیان ۱:۲۲) و با این روح مسح شده‌ایم، (دوم قرنتیان ۱:۲۱؛ اول یوحنا ۲:۲۰، ۲۷) محبت خدا در دل‌های ما ریخته شده است؛ (رومیان ۵:۵) ما توسط او هدایت می‌شویم، (رومیان ۸:۱۴) و او بیعانه میراث ماست؛ (افسسیان ۱:۱۴؛ دوم قرنتیان ۱:۲۲؛ ۵:۵) ما فریاد می‌زنیم ابا پدر، می‌دانیم که پسران هستیم. (رومیان ۸:۱۵؛ غلاطیان ۴:۶)
بازگشت مسیح
من می‌آموزم که مسیح دوباره می‌آید تا ما را نزد خود بپذیرد، (یوحنا ۱۴:۳) کسانی را که از آن او هستند، زنده می‌کند، یا اگر زنده باشند، آنها را تغییر می‌دهد و بدن‌هایشان را شبیه بدن پرجلال خود می‌سازد، مطابق با قدرتی که او قادر است همه چیز را تحت فرمان خود درآورد، (اول تسالونیکیان ۴:۱۶+۱۷؛ اول قرنتیان ۱۵:۲۳، ۵۱، ۵۲؛ فیلیپیان ۳:۲۰+۲۱) و اینکه آن دسته از ایشان که در این میان می‌میرند، خواهند رفت و با او خواهند بود. (دوم قرنتیان ۵:۸؛ لوقا ۲۳:۴۳؛ اعمال ۷:۵۹)
داوری آینده و سرنوشت‌های ابدی
من می‌آموزم که خدا روزی را تعیین کرده است که در آن این جهان مسکونی را به عدالت توسط آن مردی که او مقرر کرده است، داوری خواهد کرد، و از این بابت به همه انسان‌ها اطمینان داده است، زیرا او را از مردگان برخیزانده است، (اعمال ۱۷:۳۱) و اینکه در پایان او بر تخت بزرگ سفید خواهد نشست و مردگان، کوچک و بزرگ را داوری خواهد کرد. (مکاشفه ۲۰:۱۱+۱۲)
من می‌آموزم که هر یک از ما باید حساب خود را به خدا پس دهد، (رومیان ۱۴:۱۲) و آنچه را که در بدن انجام داده است، چه خوب و چه بد، دریافت کند؛ (دوم قرنتیان ۵:۱۰) و همانطور که نیکوکاران حیات ابدی را به ارث می‌برند، (رومیان ۶:۲۲+۲۳؛ متی ۲۵:۴۶) همچنین بدکاران با هلاکت ابدی از حضور خداوند مجازات خواهند شد، به مجازات ابدی خواهند رفت، به دریاچه آتش که برای ابلیس و فرشتگانش آماده شده است، افکنده خواهند شد؛ و هر کس که نامش در کتاب حیات یافت نشود، به دریاچه آتش افکنده خواهد شد. (دوم تسالونیکیان ۱:۷-۹؛ متی ۲۵:۴۶؛ مکاشفه ۲۰:۱۵)
دامنه و کارایی کفاره
من می‌آموزم که این مبارک، خداوند عیسی مسیح، برای همه مرد، خود را فدیه‌ای برای همه داد، در زمان مقرر شهادت داد، (دوم قرنتیان ۵:۱۴؛ اول تیموتائوس ۲:۶؛ اول یوحنا ۲:۲) که او برای گناهان ما کفاره شد، و نه فقط برای گناهان ما، بلکه برای گناهان تمام جهان.
من می‌آموزم که او بدین وسیله رستگاری ابدی را به دست آورده است،(عبرانیان ۹:۱۲) و که با یک قربانی کردن خود برای همیشه، گناهان همه کسانی که به او ایمان دارند، پاک شده است، (عبرانیان ۱:۳، ۹:۲۲، ۱۰:۲) و اینکه با ایمان به او، وجدان‌هایشان نیز پاک شده است، (عبرانیان ۹:۱۴؛ ۱۰:۲) و خداوند دیگر گناهان و بی‌عدالتی‌هایشان را به یاد نمی‌آورد؛ (عبرانیان ۱۰:۱۷) که با دعوت شدن از سوی خدا، وعده میراث ابدی را دریافت می‌کنند، (عبرانیان ۹:۱۵) برای همیشه کامل شده‌اند، به طوری که ما جسارت داریم که با خون او، از طریق راه تازه و زنده‌ای که او برای ما تقدیس کرده است، به قدس‌الاقداس وارد شویم. (عبرانیان ۱۰:۱۴، ۱۹، ۲۰)
ضرورت تولد تازه
من می‌آموزم که برای ورود به ملکوت خدا باید از آب و روح متولد شویم، دوباره متولد شویم، (یوحنا ۳:۳+۵) زیرا طبیعتاً در گناهان مرده‌ایم و ذاتاً فرزندان غضب هستیم. (افسسیان ۲:۱+۳؛ دوم قرنتیان ۵:۱۴) آنچه خدا برای تولد دوباره ما به کار می‌برد، کلام اوست. (یعقوب ۱:۱۸؛ اول پطرس ۱:۲۳) از این رو، با ایمان است که ما فرزندان او می‌شویم. (غلاطیان ۳:۲۶)
