«زیرا اگر به زبان خود عیسی را خداوند اقرار کنی و در دل خود ایمان آوری که خدا او را از مردگان برخیزانید، نجات خواهی یافت.» (رومیان ۱۰:۹)این آیه محبوب انجیل بر دو حقیقت اساسی تمرکز دارد که پذیرش آنها برای انسان سقوط کرده بسیار دشوار است – تجسم و رستاخیز. بدون پذیرش این آموزه‌ها و تمام آنچه که آنها نشان می‌دهند، نجاتی وجود ندارد.
اول باید با زبان خود اعتراف کنیم که عیسی خداوند است، یعنی آن کسی که در آغل بیت‌لحم متولد شد، کسی جز خدا که در جسم ظاهر شد، نیست. الوهیت خداوند عیسی برای کل نقشه نجات ضروری است.
دوم، باید در دل خود ایمان داشته باشیم که خدا او را از مردگان برخیزانید. اما این به معنای بیش از واقعیت ساده رستاخیز است. این شامل این واقعیت است که خداوند عیسی به عنوان جایگزین ما بر صلیب مرد.
او مجازاتی را که گناهان ما سزاوار آن بودند، پرداخت. او خشم خدا را که ما باید برای ابد تحمل می‌کردیم، تحمل کرد.
سپس در روز سوم، خدا او را از مردگان برخیزانید به عنوان اثباتی بر رضایت کامل خدا از قربانی مسیح برای گناهان ما.
وقتی او را به عنوان خداوند و نجات‌دهنده می‌پذیریم، کتاب مقدس می‌گوید که ما نجات یافته‌ایم.
اما ممکن است کسی بپرسد: «چرا اعتراف قبل از ایمان آوردن قرار داده شده است؟ آیا ما اول ایمان نمی‌آوریم و سپس اعتراف نمی‌کنیم؟»
در آیه ۹ پولس بر تجسم و رستاخیز تأکید می‌کند و ترتیب تاریخی وقوع آنها را بیان می‌کند - تجسم اول و رستاخیز سی و سه سال بعد.
در آیه بعدی او ایمان آوردن را قبل از اعتراف قرار می‌دهد. «زیرا با دل است که انسان برای عدالت ایمان می‌آورد؛ و با زبان است که اعتراف برای نجات می‌شود.» در اینجا ترتیب آن چیزی است که وقتی ما دوباره متولد می‌شویم، اتفاق می‌افتد. اول، ما به نجات‌دهنده اعتماد می‌کنیم و عادل شمرده می‌شویم. سپس بیرون می‌رویم تا نجاتی را که قبلاً دریافت کرده‌ایم، اعتراف کنیم.
آیه ما سادگی بی‌تکلف و طراوت همیشگی دارد.
جای تعجب نیست که کودکان می‌خوانند:
رومیان ده و نه آیه مورد علاقه من است؛ اعتراف به مسیح به عنوان خداوند، من با فیض الهی نجات یافته‌ام؛ زیرا در آنجا کلمات وعده در حروف طلایی می‌درخشند: رومیان ده و نه.
