وحدت مسیحی: غلبه بر فرقه‌گرایی و تفرقه

«تا همه یک باشند.» (یوحنا ۱۷:۲۱)
مطمئناً هیچ چیز دیگری وجود ندارد که کلیساهای مسیحی به خاطر آن اینقدر دلیل داشته باشند که چنگ‌های خود را بر بیدها آویزان کنند، به اندازه میزان شیبولت (رجوع کنید به داوران ۱۲:۶) فرقه‌گرایی که در اردوگاه مؤمنان شنیده می‌شود — فرقه‌گرایی که دیوارهای بی‌قاعده خود را در دروازه‌های معبد برپا می‌کند!

ذهن عیسی چقدر متفاوت بود! او که «به سوی گوسفندان گمشده خانه اسرائیل» فرستاده شده بود (متی ۱۵:۲۴)، هرگز دیده نشد که گوسفندان دیگری را که از آن آغل نبودند، انکار کند. «آنها را نیز خواهم آورد» (یوحنا ۱۰:۱۶)، ادعایی بود که پیوسته با اعمال او نشان داده می‌شد.

یک مثال را در نظر بگیرید: زن سامری آنچه را که متأسفانه در جهان بسیار رایج است، آشکار کرد — فقدان کامل هرگونه دین واقعی، همراه با شور و شوق شدید برای فرقه خود. او در گناه آشکار زندگی می‌کرد، با این حال به تمایز دقیق بین یک یهودی و یک سامری — بین کوه جرزیم و کوه صهیون — کاملاً آگاه بود: «چگونه است که تو، که یهودی هستی، از من که زن سامری هستم، آب می‌خواهی؟» (یوحنا ۴:۹).

آیا عیسی فرقه‌گرایی او را تأیید یا متقابل کرد؟ آیا تعصب او را بدون سرزنش رها کرد؟ پاسخ او را بشنوید: «اگر هدیه خدا را می‌دانستی، و می‌دانستی کیست که به تو می‌گوید، به من آب بده؛ از او می‌خواستی، و او به تو می‌داد» (یوحنا ۴:۱۰). او اجازه نمی‌داد چنین انحصارگرایی تنگ‌نظرانه‌ای در تبادل مهربانی‌های دوستانه با یک غریبه دخالت کند. نه، او به شما، بهتر از همه، «آب زنده» را می‌داد که «به سوی زندگی ابدی می‌جوشد» (یوحنا ۴:۱۴).

چقدر غم‌انگیز است که وقتی دشمن «مانند سیل می‌آید» (اشعیا ۵۹:۱۹) — صفوف ارتداد و بی‌دینی در یک کنفدراسیون مرگبار و مهیب به هم پیوسته‌اند — سربازان مسیح مجبورند با پرچم‌هایی که توسط نزاع‌های داخلی آلوده و مثله شده‌اند، به حمله پاسخ دهند! «یکپارچگی» ممکن است وجود نداشته باشد، اما «وحدت»، به معنای واقعی کلمه، باید وجود داشته باشد.

ما ممکن است لباس‌های متفاوتی بر تن داشته باشیم، اما بیایید در کنار هم و ردیف به ردیف بایستیم و برای پروردگارمان بجنگیم. ما ممکن است شاخه‌های مختلف هفت شمعدان طلایی باشیم، با اشکال و ساختار بیرونی متفاوت و متنوع، اما بیایید در «نشان دادن ستایش‌های او» (۱ پطرس ۲:۹) متحد شویم، کسی که «عضویت کلیسا» واقعی را وفاداری در درخشیدن برای جلال خود «مانند نورها در جهان» (فیلیپیان ۲:۱۵) می‌شناسد. چگونه می‌توانیم فصل ۱۳ از ۱ قرنتیان را بخوانیم و سپس به تفرقه‌های خود فکر کنیم؟

«چقدر بدبخت،» می‌گوید ادوارد بیکرستث (۱۸۲۵-۱۹۰۶)، «یک بیمارستان خواهد بود، اگر هر بیمار از بیماری همسایه خود آنقدر آزرده شود که به خاطر آن با او اختلاف پیدا کند، به جای اینکه سعی کند آن را تسکین دهد!» آه، اگر ما با نجات‌دهنده خود ارتباط واقعی‌تری داشتیم، آیا با یکدیگر ارتباط واقعی‌تری نداشتیم؟ اگر مسیحیان تیرهای خود را بیشتر در «مرهم جلعاد» فرو می‌بردند، آیا زخم‌های کمتری در بدن مسیح وجود نداشت؟

«چگونه کلمه تحمل در میان ما استفاده می‌شود،» گفت کسی که عمیق‌تر از اکثر مردم از روح استاد خود نوشید. «چگونه یکدیگر را تحمل می‌کنیم؛ مخالفان کلیساییان را تحمل می‌کنند، و کلیساییان مخالفان را تحمل می‌کنند! آه! کلمه نفرت‌انگیز! کسی را تحمل کن که عیسی برای او مرد! کسی را تحمل کن که او بر قلب خود حمل می‌کند! یک معبد خدای زنده را تحمل کن! آه! باید چیزی در این کلمه باشد که ما را در برابر خدا شرمنده کند!» ج.م.د.» }