چیزهای زمینی و مسیحی
«و آنان که از دنیا استفاده می‌کنند، چنان باشند که گویی از آن کاملاً استفاده نمی‌کنند؛ زیرا شکل این دنیا در حال گذر است.» — اول قرنتیان ۷:۳۱ NASB
ما به عنوان ایمانداران زندگی می‌کنیم در این دنیا اما نه از آن، زیرا دیگر به آن تعلق نداریم. ما غریبه هستیم – در عوض به آسمان تعلق داریم. دعوت خدا از ابرام را در نظر بگیرید. او به او گفت که کشور، خویشاوندان و خانواده نزدیک خود را ترک کند (پیدایش ۱۲:۱). هنگامی که پدرسالار به سرزمین موعود رسید، فهمید که باید در آنجا به عنوان یک غریبه، یک بیگانه، یک زائر در راه مقصد دیگر زندگی کند (عبرانیان ۱۱:۸). ابرام، به معنای «پدر والا»، ابراهیم، «پدر کثرت» شد (پیدایش ۱۷:۵). ابراهیم به عنوان پدر همه ایمانداران، یهودی و غیر یهودی (رومیان ۴:۱۱-۱۲)، نمونه، الگو و راهنمای ما است. حتی با وجود اینکه او به سرزمینی که خدا به او به عنوان یک دارایی وعده داده بود رسیده بود و در آنجا زندگی می‌کرد، ابراهیم فهمید که در حال حاضر هنوز نمی‌تواند از آن به طور کامل استفاده کند.
این درس در مورد استفاده ما از این دنیا است: از آن به عنوان مباشران خوبی استفاده کنید که برای مدتی به چیزهای این دنیا سپرده شده‌اند، با درک اینکه همه چیز متعلق به خداست۲ و شکل کنونی این دنیا در حال گذر است (اول قرنتیان ۷:۳۱). در دنیای آینده همه چیز تحت کنترل خداوند ما عیسی قرار خواهد گرفت، زمانی که حقوق او به طور کامل رعایت شود (عبرانیان ۲:۵-۸). سپس امکان استفاده کامل از آن، در تسلیم و مشارکت با او، فراهم خواهد شد.
درس‌هایی از اول تیموتائوس ۳:۱۶-۴:۵
بالاترین مکاشفه، راز خداپرستی است که در اول تیموتائوس ۳:۱۶ بیان شده است. این بخش در بستر خود، دیدگاه درستی از چیزهای این دنیا به ما می‌دهد، که از زمان سقوط (پیدایش ۳) تحت کنترل دشمن بوده است. این به ما می‌آموزد که چگونه در اینجا طبق اراده خدا زندگی کنیم، با وجود نفوذ دشمن. این بخش همچنین بینشی در مورد چگونگی استفاده از برکات زمینی این خلقت کنونی – غذا، زندگی زناشویی، زندگی خانوادگی – برای جلال خدا و منفعت خودمان ارائه می‌دهد. رسول توضیح می‌دهد که همه چیز باید در مشارکت با خدا (آفریننده، پدر ما) طبق کلام او، همراه با دعا و شکرگزاری استفاده شود.
در رومیان ۱۴ و اول قرنتیان ۸ پولس بیشتر به ما آموخت که با ایمانداران ضعیف‌تر که از برخی چیزها که ذاتاً خوب هستند خودداری می‌کنند، صبور باشیم. اما آیات مشابه در اول تیموتائوس ۴ با ضعف و صبر مرتبط نیستند. در اینجا پولس اشکال نادرست پرهیز را محکوم می‌کند، مانند برخی رهبران که خود یا دیگران را از ازدواج منع می‌کنند تا «به خدا نزدیک‌تر شوند.» آنها ممکن است استفاده از غذاهای منتخب را ممنوع کنند، روزهای خاصی را مقدس‌تر اعلام کنند یا هر تعداد از همین نوع محدودیت‌ها را اعمال کنند. در جایی که چنین چیزهایی آموزش داده و اعمال می‌شوند، روح خدا از طریق پولس آنها را به عنوان آموزه شیاطین افشا می‌کند، زیرا چنین اشکال پرهیزی آنچه را که خدا در خلقت و طبیعت داده است، کاملاً کنار می‌گذارد. هر آنچه را که خدا آفریده است ذاتاً خوب است و بنابراین برای ما نیز خوب است. مسیحیان باید از این برکات زمینی به عنوان آنچه از دستان او می‌آید استفاده کنند تا زمانی که ما از آنها طبق اراده خدا و در مشارکت با او استفاده کنیم.
پولس نشان می‌دهد که چگونه از این چیزهای زمینی، با نگرش صحیح (روحانی) لذت ببریم:
در بستر حقیقت مکشوفه خدا، ایمان از جانب ما و شناخت خدا و مسیح طبق اول تیموتائوس ۳:۱۶، ما از سطح زمینی فراتر می‌رویم. با این حال، این بدان معنا نیست که ما باید چیزهای زمینی را ذاتاً رد کنیم، یا از آنها پرهیز کنیم (یا دیگران را مجبور به انجام این کار کنیم). آنچه محکوم می‌شود دنیوی بودن است، نگرش یا تمایل به مشارکت در چیزهای این دنیا، که تحت کنترل شیطان است. دو افراط وجود دارد: پرهیز یا افراط – و هر دو اشتباه هستند!
- با قلبی شکرگزار درک می‌کنیم که همه برکات زمینی از دست خدا به ما می‌رسد. با شکرگزاری برای آنها، باید آنها را با شکرگزاری دریافت کنیم، و در مشارکت با او، برای جلال او و برای منفعت خودمان از آنها لذت ببریم.
- هدایای زمینی با کلام خدا تقدیس می‌شوند – برای او و ما کنار گذاشته می‌شوند. این به ما اختیار می‌دهد که از آنها طبق دستور خدا، با دعا، و با ابراز شکرگزاری خود استفاده کنیم.
- بیایید مطمئن شویم که درک می‌کنیم که در اینجا در مورد روحانی برکاتی که خدا ما را با آنها برکت داده است (افسسیان ۱:۳) یا ابدی زندگی‌ای که او به ما داده است، صحبت نمی‌کنیم. اینها از طریق ایمان و کار روح‌القدس دریافت شده‌اند، و آنها دارایی‌های واقعی ما هستند. ما اکنون در مورد چیزهای این زمین صحبت می‌کنیم، زمینی برکاتی که ما از خدا دریافت کرده‌ایم تا در طول زمانی که در اینجا زندگی می‌کنیم از آنها لذت ببریم. همه اینها متعلق به خداست و او آنها را برای مدتی به ما داده است: غذا، شغل، خانواده، ازدواج، فرزندان، تعطیلات، «وقت آزاد»، خانه، ماشین ... و این لیست می‌تواند ادامه یابد. ما باید از آنها به عنوان مباشران او استفاده کنیم، و خدا را در استفاده از آنها و در روشی که از آنها استفاده می‌کنیم، گرامی بداریم.
درس‌هایی از اول تیموتائوس ۶:۶-۱۹
خداوند همه چیز را به ما می‌دهد تا از آنها لذت ببریم (به جامعه ۲:۲۴، ۳:۱۳، ۵:۱۸ مراجعه کنید). ما می‌توانیم از برکات و دارایی‌های زمینی خود برای لذت بردن و در مشارکت با خدا استفاده کنیم، همانطور که دیدیم. اما باید یاد بگیریم که به دارایی‌های زمینی خود اعتماد نکنیم: «اگر خوراک و پوشاک داریم، به آن قانع باشیم» (اول تیموتائوس ۶:۶-۱۰ KJV).
راه بالاتری وجود دارد که می‌توانیم از برکات زمینی استفاده کنیم – یعنی با به اشتراک گذاشتن آنها با دیگران. نوشته‌های پولس به ما نشان می‌دهد که ارزش زندگی ابدی از برکات زمینی ما (آیات ۱۲،۱۹) حتی زمانی که به روشی روحانی استفاده می‌شوند، فراتر می‌رود. بنابراین، به یاد داشته باشید که حتی لذت بردن صحیح از این چیزهای زمینی یا استفاده از آنها برای خیر دیگران، کمتر از زندگی ابدی ارزش دارد.
مدیران یا مباشران
بیایید تکرار کنیم که ما، مسیحیان، مباشران چیزهای زمینی هستیم که خدا برای مدتیبه ما سپرده است. ما از آنها برای جلال او در دنیایی استفاده می‌کنیم که حقوق او به عنوان خدای خالق-نجات‌دهنده گرامی داشته نمی‌شود، بلکه رد می‌شود. لوقا ۱۶:۹-۱۲ تضادهای زیر را توصیف می‌کند:
زمینی و موقت آسمانی و ابدی
ثروت (مامون) بی‌عدالتی خانه‌های ابدی (برای ارباب استفاده می‌شود)
آنچه ارزشی دارد آنچه ارزش زیادی دارد
مامون بی‌عدالتی ثروت‌های واقعی در مسیح، برکات آسمانی و زندگی ابدی
آنچه متعلق به دیگری است آنچه متعلق به خودمان است و با ما می‌ماند
به عنوان مباشران و مدیران، ما باید وفادار باشیم (اول قرنتیان ۴:۲) زیرا برکاتی که خدا به ما سپرده است، که در ستون چپ نشان داده شده‌اند، واقعاً متعلق به او هستند. چیزهایی که ما واقعاً مالک آنها هستیم – چیزهای ابدی و روحانی، زندگی واقعی و زندگی ابدی – در ستون راست داده شده‌اند.
در این زمینه آخر، اکنون این بخش‌ها را درک می‌کنیم:
«پس اگر با مسیح برخاسته‌اید، چیزهای بالا را بجویید، جایی که مسیح نشسته است، به دست راست خدا. ذهن خود را بر چیزهای بالا بگذارید، نه بر چیزهایی که بر زمین هستند» (کولسیان ۳:۱-۲ NASB).
- «ای برادران، در پیروی از الگوی من به هم بپیوندید، و کسانی را که طبق الگویی که در ما دارید راه می‌روند، مشاهده کنید. زیرا بسیاری راه می‌روند، که من بارها به شما گفتم، و اکنون حتی با گریه به شما می‌گویم، که آنها دشمنان صلیب مسیح هستند، که پایانشان هلاکت است، که خدایشان شکمشان است، و جلالشان شرمشان است، که ذهن خود را بر چیزهای زمینی می‌گذارند» (فیلیپیان ۳:۱۷-۱۹).
- این آیات چیزهای زمینی را محکوم نمی‌کنند. با این حال، آنها مسیحیانی را محکوم می‌کنند که فقط برای چیزهای زمین زندگی می‌کنند و کاملاً مشغول آنها هستند. چنین مسیحیانی اصلاً به زندگی پنهان خود با مسیح در خدا فکر نمی‌کنند. استفاده از چیزهای زمینی اشتباه نیست، همانطور که دیدیم. اما آنچه اشتباه است این است که کاملاً «گرفتار» این چیزها باشیم. در زندگی یک مسیحی، چیزهای زمین و برکات زمینی، لزوماً، جایگاه مهمی را اشغال می‌کنند، اما همیشه تابع و تحت کنترل این زندگی واقعی هستند: «مسیح در شما، امید جلال» (کولسیان ۱:۲۷).
چیزهای دنیوی، زمینی و آسمانی
بین چیزهای دنیا – سیستمی که متعلق به دشمن است (از پیدایش ۳؛ همچنین به اول یوحنا ۲:۱۵-۱۷ مراجعه کنید) – و چیزهای زمین، که ذاتاً خوب هستند، تمایز وجود دارد. اما ارائه یک تعریف دقیق دشوار است زیرا این به عوامل مختلفی بستگی دارد.
واضح است که حتی به عنوان مسیحیان، در قدرت ماست که از چیزهای زمین به روشی دنیوی استفاده کنیم یا اجازه دهیم چیزهای زمینی تأثیر چیزهای ابدی و آسمانی را کنار بگذارند. هر دو عمل اشتباه هستند!
هنگامی که یک مرد مسیحی فقط به چیزهای زمینی و دنیوی فکر می‌کند، او یک برادر روحانی نیست. و برادری که فقط برای و به خاطر همسرش زندگی می‌کند، دنیوی است. به عنوان مثال دیگر، کسی که کار خود را آنطور که باید انجام نمی‌دهد یا از زمان کارفرمای خود برای خواندن کتاب مقدس استفاده می‌کند، روحانی نیست و به نوعی حتی دنیوی است زیرا او به همان روشی عمل می‌کند که افراد دنیا. از سوی دیگر، کسی که آنقدر مشغول کار خود است که دیگر برای همسر و خانواده‌اش وقت ندارد و حتی کمتر برای خداوند وقت دارد، دنیوی است زیرا او فقط به چیزهای زمین فکر می‌کند.
موسیقی یک هدیه شگفت‌انگیز از خداست – چیزی که می‌توانیم حتی در بستر جلسات کلیسایی خود و در سرودهایی که می‌خوانیم از آن لذت ببریم. اما کسی که فقط برای موسیقی زندگی می‌کند، حتی اگر «موسیقی روحانی» باشد، فقط به چیزهای زمین فکر می‌کند و بنابراین دنیوی است.
ممکن است خواندن دو بخش از نامه اول یوحنا مفید باشد:
«دنیا را و چیزهای دنیا را دوست ندارید. اگر کسی دنیا را دوست دارد، محبت پدر در او نیست. زیرا هر آنچه در دنیاست، شهوت جسم و شهوت چشم و غرور زندگی، از پدر نیست، بلکه از دنیاست. دنیا در حال گذر است، و همچنین شهوات آن؛ اما کسی که اراده خدا را انجام می‌دهد تا ابد زندگی می‌کند» (اول یوحنا ۲:۱۵-۱۷).
- «محبت را از این می‌شناسیم که او جان خود را برای ما فدا کرد؛ و ما نیز باید جان خود را برای برادران فدا کنیم. اما هر که مال دنیا را دارد، و برادر خود را در نیاز می‌بیند و دل خود را بر او می‌بندد، چگونه محبت خدا در او ساکن است؟» (اول یوحنا ۳:۱۶-۱۷).
- در بخش دوم «مال دنیا» به عنوان چیزهای زمینی دیده می‌شود که می‌توانیم با آنها نسبت به برادر خود خوب عمل کنیم. اما در بخش اول می‌آموزیم که چگونه همین چیزها به عنوان یک تهدید بزرگ برای ایماندار دیده می‌شوند. خطر این است که ما شروع به دوست داشتن برخی چیزهای دنیا کنیم، که ذاتاً خوب هستند مانند برکات زمینی. اما هنگامی که اینها شروع به اشغال قلب ما می‌کنند و ما را از محبت به خداوند دور می‌کنند، آنگاه آنها عامل شهوات جسمانی و غرور می‌شوند. این نقطه شروع بت‌پرستی است (اول یوحنا ۵:۲۱)، زمانی که چیزهایی که خدا داده است، جدا از بخشنده بزرگ، به خودی خود به یک هدف تبدیل می‌شوند و بر مشارکت ما با خدا تأثیر منفی می‌گذارند.
کتاب مقدس بین چیزهای دنیوی و زمینی تمایز قائل می‌شود. در ارتباط نزدیک با دنیوی بودن، در کتاب مقدس اصطلاح «جسمانی» را می‌بینیم که فرهنگ لغت واژگان عهد جدید واین آن را «داشتن طبیعت جسم ... تحت حکومت طبیعت انسانی، به جای روح خدا» تعریف می‌کند. اگر مراقب نباشیم، می‌توانیم به راحتی از یک استفاده خوب و روحانی از چیزهای زمینی به یک استفاده جسمانی یا حتی دنیوی سقوط کنیم. در حالت اول ما به خداوند خدمت می‌کنیم، در حالت دوم به خودمان (در واقع به شیطان) خدمت می‌کنیم. باشد که خداوند به ما فیض دهد تا قلب‌های خود را بررسی کنیم و آنچه را که باید قضاوت شود، قضاوت کنیم!
نتیجه‌گیری
با این گفته، می‌توانیم نظرات قبلی را به شرح زیر خلاصه کنیم:
مسیحی‌ای که شادی خود را در چیزهای دنیوی، که متعلق به این سیستم جهانی هستند، می‌یابد، ذاتاً جسمانی است. او قطعاً روحانی نیست، زیرا چیزهای دنیوی، آنهایی که متعلق به این دنیا به عنوان یک سیستم شیطانی هستند، همیشه با گناه، جسم و شیطان مرتبط هستند.
- مسیحی‌ای که از چیزهای زمینی لذت می‌برد، لزوماً جسمانی نیست.
- مسیحی‌ای که از چیزهای آسمانی لذت می‌برد، لزوماً روحانی یا آسمانی‌فکر نیست.
- ضروری است که ما واقعاً نکات ۲ و ۳ را درک کنیم، زیرا نکته ۱ باید برای همه روشن باشد. مسیحی‌ای که از چیزهای زمینی لذت می‌برد، لزوماً جسمانی نیست، مشروط بر اینکه:
او برکات زمینی را از دست خدا با وجدان خوب، با شکرگزاری و در مشارکت با خدا دریافت کند؛
- او از این چیزهای زمینی با وفاداری در اطاعت از کلام، مانند پیروی از دستور خدا در مورد زندگی به عنوان یک زوج مسیحی و به عنوان یک خانواده مسیحی، استفاده کند؛ و
- او تعادل صحیح بین چیزهای زمینی و آسمانی را حفظ کند.
- از سوی دیگر، ممکن است بپرسیم: «چه زمانی یک مسیحی جسمانی است، حتی اگر از چیزهای آسمانی لذت ببرد؟» این مورد زمانی است که ایماندار:
شادی روحانی واقعی در این برکات یا در مشارکت واقعی با خدا نمی‌یابد. چنین چیزهایی باید به ستایش و پرستش منجر شوند. در عوض، ممکن است فقط رضایت فکری ایجاد کنند.
- از لذت جسمانی در شناخت چیزهای آسمانی لذت می‌برد. به عنوان مثال، این شخص ممکن است به هر آنچه می‌داند یا یافته است برای توجیه قانون‌گرایی یا سایر چیزهای جسمانی، لاف بزند.
- وظایف زمینی خود را نادیده می‌گیرد، چه در مورد همسر، فرزندان یا کارهای روزمره.
- ما می‌توانیم در چیزهای زمینی روحانی یا جسمانی باشیم! قلب انسان چقدر فریبنده و غیرقابل درمان است (ارمیا ۱۷:۹). باشد که خداوند به ما فیض دهد تا افکار او را به کار گیریم، تا در زندگی ایمانی خود:
خود را از چیزهای دنیوی دور نگه داریم؛
- در چیزهای زمینی روحانی باشیم؛ و
- در چیزهای آسمانی روحانی باشیم.
- بیایید با یک بخش قبلی نتیجه‌گیری کنیم: «پس اگر با مسیح برخاسته‌اید، چیزهای بالا را بجویید، جایی که مسیح نشسته است، به دست راست خدا. ذهن خود را بر چیزهای بالا بگذارید، نه بر چیزهای زمین» (کولسیان ۳:۱-۲ NKJV).
یادداشت‌های پایانی
- برای درک این عبارت، مقایسه آن با همین اصطلاح در فصل ۹ مفید است. «پس پاداش من چیست؟ اینکه وقتی انجیل را موعظه می‌کنم، انجیل را بدون هزینه ارائه دهم، تا از حق خود در انجیل کاملاً استفاده نکنم» (اول قرنتیان ۹:۱۸ NASB). پولس استفاده از حقوق خود را محدود کرد، و این نکته نیز همین است، اما در یک زمینه متفاوت. در اول قرنتیان ۷:۳۱ این است که آزادی خود را در مورد استفاده از چیزهای زمینی داوطلبانه محدود کنیم.
- اصل بت‌پرستی استفاده از آنچه متعلق به خداست برای خود و/یا شیطان است، که این چیزها را به عنوان خدای این عصر ادعا می‌کند. هنگامی که به خود خدمت می‌کنیم، به طور غیرمستقیم به شیطان خدمت می‌کنیم (اول یوحنا ۲:۱۵-۱۷، ۵:۲۰-۲۱).
