«همه نگرانی‌های خود را بر او افکنید؛ زیرا او به شما اهمیت می‌دهد» (اول پطرس 5:7)
خداوند به ما آرامشی در خود می‌دهد که فراتر از درک ماست. ما با خدا در رابطه هستیم؛ او پناهگاه ما در همه چیز است، و حوادث او را آشفته نمی‌کنند. او همه چیز را می‌داند و از قبل می‌داند. حوادث نه تخت او را می‌لرزانند و نه قلب او را؛ آنها همیشه اهداف او را محقق می‌کنند. اما برای ما او عشق است؛ ما، از طریق فیض، اهداف مراقبت لطیف او هستیم.
او به ما گوش می‌دهد و گوش خود را خم می‌کند تا ما را بشنود. بنابراین، در همه چیز، به جای نگرانی و سنجیدن همه چیز در قلب خود، باید درخواست‌های خود را در دعا، با التماس و با قلبی که خود را آشکار می‌کند، به خدا تقدیم کنیم. ما انسان‌هایی هستیم با شناخت از قلب خدا، و می‌دانیم که او ما را کاملاً دوست دارد، به طوری که حتی در حالی که درخواست خود را به او تقدیم می‌کنیم، می‌توانیم از قبل شکرگزاری کنیم، زیرا از پاسخ فیض او مطمئن هستیم، هر چه که باشد. این درخواست ماست که باید به او تقدیم کنیم. و این یک فرمان سرد نیست که اراده او را بفهمیم و سپس در برابر او بیاییم؛ ما باید با درخواست‌های خود به او برویم. نمی‌گوید که آنچه را که می‌خواهید خواهید داشت، بلکه آرامش خدا قلب‌های شما را حفظ خواهد کرد.
ما به او اعتماد می‌کنیم، و آرامش او، آرامش خود خدا، قلب‌های ما را حفظ خواهد کرد. نمی‌گوید که قلب‌های ما آرامش خدا را حفظ خواهند کرد، بلکه با افکندن بار خود بر او که آرامش او را هیچ چیز نمی‌تواند آشفته کند، آرامش او قلب‌های ما را حفظ می‌کند.
ما مشکلات خود را در برابر او که مسئول همه چیز است و همه چیز را از قبل می‌داند، می‌افکنیم. آرامش دائمی خدای عشق قلب‌های ما را آرام می‌کند. او به ما آرامشی را می‌دهد که در خود اوست، و فراتر از هر درکی است (یا حداقل قلب‌های ما را با آن حفظ می‌کند)، همانطور که خود او فراتر از همه شرایطی است که می‌توانند ما را آشفته کنند، و فراتر از قلب بیچاره انسانی که توسط آنها آشفته می‌شود.
ای، چه فیضی! حتی اضطراب‌های ما وسیله‌ای برای پر شدن ما از این آرامش شگفت‌انگیز است، اگر بدانیم چگونه آنها را به خدا بیاوریم. چقدر او راستگوست.
