«بکوش تا خود را به خدا پسندیده سازی، کارگری که شرمنده نباشد و کلام حقیقت را به درستی تقسیم کند» (دوم تیموتائوس ۲: ۱۵).
اهمیت زمان آرام
هر مسیحی باید عادت کند که در آغاز و پایان هر روز، زمانی آرام را با خدا بگذراند. قبل از اینکه قدم در مسیر ناپیموده یک روز جدید بگذارد، باید وقت بگذارد تا به صدای پدر آسمانی خود از کتاب مقدس گوش دهد و با او از طریق دعا ارتباط برقرار کند. همین امر باید در پایان روز، قبل از اینکه برای شب بازنشسته شود، صادق باشد.
از طریق خواندن کتب مقدس و دعا، ایماندار وابستگی کامل خود را به خدا برای حکمت، هدایت، برکت و تأمین نیازهای موقت خود نشان می‌دهد. از این ملاقات با خدا، مسیحی از نظر روحانی تقویت شده و آماده مواجهه با مشکلات، وسوسه‌ها و آزمایش‌های مسیر زائر می‌شود (اشعیا ۴۰: ۲۹-۳۱).
هیچ کس نمی‌تواند روز را خوب شروع کند، خوب ادامه دهد یا خوب به پایان برساند، اگر نتواند برای این «زمان آرام» با خدا برنامه‌ریزی کند. این دوره باید عمداً برای خدا اختصاص داده شود و با وجدان حفظ شود. هیچ چیز نباید اجازه داشته باشد که در آن دخالت کند، زیرا هیچ چیز نمی‌تواند از دست دادن آن را برای مسیحی جبران کند. شیطان، دنیا و جسم در تلاش‌های خود برای حذف آن از برنامه روز، به بهانه اینکه «زمانی نیست» با هم متحد خواهند شد؛ اما اگر شخصیت و شهادت فرد برای مسیح مهم باشد، باید برای آن زمان ایجاد و حفظ شود. همانطور که شما، یکی از قدرتمندترین مردان داوود، با دفاع از قطعه‌ای زمین در برابر حمله فلسطینیان، پیروزی و شهرت کسب کرد؛ پس بیایید این «زمان آرام» را از تمام تلاش‌های دشمن برای گرفتن آن از ما دفاع کنیم (دوم سموئیل ۲۳: ۱۱-۱۲).
فاجعه هزاران زندگی ویران شده و شهادت‌های تباه شده که در اطراف خود می‌بینیم، هرگز اتفاق نمی‌افتاد اگر این مسیحیان خدا را در زندگی خود با رعایت صادقانه این «زمان آرام» در اولویت قرار می‌دادند. غفلت آنها از این امر منجر به بی‌دقتی در زندگی، سستی در انجام مسئولیت‌هایشان و ناتوانی آنها در مقاومت در برابر وسوسه و تمایلات گناهکارانه شد. سپس فاجعه‌ای که به دنبال آن آمد، شادی آنها را در خداوند و مفید بودن آنها را در خدمت او از آنها گرفت. ما ذاتاً ضعیف هستیم و به قدرت نیاز داریم؛ ترسو هستیم و به شجاعت نیاز داریم؛ نادان هستیم و به حکمت نیاز داریم؛ سرکش هستیم و به هدایت نیاز داریم؛ گناهکار هستیم و به بازسازی نیاز داریم. «زمان آرام» جایی است که این قدرت، شجاعت، حکمت، هدایت و بازسازی تأمین می‌شود.
بیایید، مانند حَبَقوق نبی، بگوییم: «من بر دیده‌بانی خود خواهم ایستاد و خود را بر جایگاه حصاردار خواهم نهاد، و خواهم دید که او چه به من خواهد گفت، و خواهم دید که او چه به من خواهد گفت، و چه پاسخ خواهم داد وقتی که توبیخ شوم» (حَبَقوق ۲: ۱). باشد که ما نیز، دور این «زمان آرام» حصاری بکشیم و آن را به هر قیمتی برای خدا حفظ کنیم.
آمادگی برای زمان آرام
اگرچه ما به طور خاص در مورد زمان آرام صبح صحبت خواهیم کرد، اما همین اصول در مورد زمان آرام عصر نیز صدق می‌کند.
- بهترین زمان را برای آن انتخاب کنید. این زمان با توجه به شرایط متفاوت خواهد بود. مطمئن شوید که زمان کافی برای لباس پوشیدن، به موقع سر میز صبحانه حاضر شدن و به موقع برای رسیدن به مدرسه یا محل کار اختصاص دهید. به یاد داشته باشید که با انتخاب این دوره، مهمترین بخش روز را برای خدا اختصاص می‌دهید.
- زود و به موقع بیدار شوید تا این دوره را رعایت کنید. این بیدار شدن آنقدرها هم آسان نیست، زیرا به عزم و خودانضباطی قابل توجهی نیاز دارد. دراز کشیدن در رختخواب و فکر کردن به بیدار شدن بسیار آسان‌تر از کنار زدن رختخواب و بیدار شدن است! از یک مسیحی فداکار یک بار پرسیده شد که آیا او برای بیدار شدن برای زمان آرام خود دعا می‌کند. او پاسخ داد: «من برای بیدار شدن دعا نمی‌کنم – بیدار می‌شوم!» به موقع بیدار شدن تا حد زیادی به به موقع خوابیدن در شب قبل بستگی دارد. کتاب مقدس این را چنین بیان می‌کند: «بیهوده است که صبح زود برخیزید و دیر بنشینید» (مزمور ۱۲۷: ۲)! ساعات مناسب برای بازنشستگی را پرورش دهید. عادت بیدار شدن در یک زمان خاص هر روز صبح به زودی به عادت تبدیل خواهد شد و بازدهی غنی در برکت روحانی برای ایماندار خواهد داشت. اگر تمایل به خواب زیاد وجود دارد، ساعت زنگ‌دار مفید است.
- به سرعت خود را بشویید و لباس بپوشید. این کار شما را کاملاً بیدار می‌کند، به طوری که در طول زمان آرام نیمه‌خواب نخواهید بود. این بسیار مهم است، زیرا فرد باید از نظر جسمی و ذهنی در بهترین حالت خود باشد، مبادا با عدم تمرکز ناشی از خواب‌آلودگی، خدا و خود را از این دوره محروم کند.
رعایت زمان آرام
هر مسیحی باید برای خود مقدار زمانی را که به این «زمان آرام» اختصاص می‌دهد، تعیین کند. فرض کنیم او پانزده دقیقه را انتخاب می‌کند. این زمان می‌تواند بیشتر باشد، اما قطعاً نباید کمتر از این باشد. بنابراین، ما حداقل پانزده دقیقه را به عنوان اساس پیشنهادات خود برای بهترین استفاده از این زمان برای صبح و عصر در نظر می‌گیریم.
این دوره پانزده دقیقه‌ای باید سه هدف را دنبال کند: اول، برای خواندن کتب مقدس؛ دوم، برای تأمل در آنچه خوانده شده است؛ و سوم، برای پرستش، ستایش و دعا. خوب است که پنج دقیقه به هر یک از این اهداف اختصاص داده شود.
- پنج دقیقه اول باید به خواندن کلام خدا اختصاص یابد. یک فصل متوسط از کتاب مقدس را می‌توان به راحتی در این زمان خواند. بهتر است یک برنامه مطالعه مشخص را دنبال کنید که شما را به طور متوالی در سراسر کتاب مقدس پیش ببرد. یک برنامه خوب این است که هر صبح یک فصل از عهد جدید و هر عصر یک فصل از عهد عتیق را بخوانید. این فصل باید با احترام و با دقت خوانده شود، نه با عجله. به یاد داشته باشید، این کلام الهی الهام‌بخش خداست که «برای تعلیم، توبیخ، اصلاح و تربیت در عدالت مفید است» (دوم تیموتائوس ۳: ۱۶). بهتر است آن را با صدای بلند اما آرام بخوانید تا کسی را مزاحم نکنید. این کار کمک بزرگی به تمرکز خواهد بود و از سرگردانی ذهن در طول خواندن جلوگیری می‌کند. با توجه به اینکه با خواندن کتاب مقدس صدای خدا در روح شنیده می‌شود، خوب است که هنگام در دست گرفتن کتاب مقدس، از خدا برای روشنایی روحانی درخواست کنید. دعای داوود دعای خوبی است: «چشمانم را بگشا تا چیزهای شگفت‌انگیز را از شریعت تو ببینم» (مزمور ۱۱۹: ۱۸). بنابراین، با وابستگی ساده به هدایت و تعلیم روح‌القدس، کلام خدا با دقت خوانده می‌شود (یوحنا ۱۶: ۱۳-۱۵).
- پنج دقیقه دوم باید صرف تأمل، یا فکر کردن در مورد آنچه خوانده‌اید، شود. این تأمل آسان نیست، اما با تمرین می‌توان آن را توسعه داد. تأمل برای خواندن مانند هضم برای خوردن است. همانطور که هضم آنچه خورده‌ایم را به خون، عضله و استخوان تبدیل می‌کند، تأمل خود را در زندگی‌ای که برای جلال خدا زندگی می‌شود، بیان می‌کند و ما را قادر می‌سازد تا «در فیض و در معرفت خداوند و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح رشد کنیم» (دوم پطرس ۳: ۱۸). مطمئناً ما کلام خدا را از توجه متفکرانه‌ای که به کتاب‌های دیگر می‌دهیم، محروم نخواهیم کرد. به عنوان کمکی برای این تأمل، در اینجا چند سؤال پیشنهادی وجود دارد که هر کس می‌تواند پس از خواندن بخش مربوطه از کتاب مقدس از خود بپرسد. پاسخ به این سؤالات به حک شدن آنچه خوانده‌ایم در قلب و حافظه ما کمک می‌کند تا کتب مقدس به این ترتیب به بخشی ضروری از زندگی ما تبدیل شوند:
- در مورد چه اشخاص و مکان‌هایی خوانده‌ام و چه چیزی در مورد آنها آموخته‌ام؟
- به زبان خودم، موضوع اصلی این فصل چیست؟
- به نظر من، بهترین آیه کدام است؟ آیا می‌توانم آن را از حفظ تکرار کنم؟ (این آیه را با مداد خط بکشید.)
- چه مثالی در این فصل دیدم که باید از آن پیروی کنم؟ چه فرمان یا اصلی را خواندم که باید از آن اطاعت کنم؟ هرگز فراموش نکنیم که اطاعت از اراده شناخته شده خدا برای شاگردی واقعی ضروری است (یوحنا ۷: ۱۷؛ یوحنا ۸: ۳۱؛ یوحنا ۱۳: ۱۷؛ لوقا ۶: ۴۶؛ یعقوب ۱: ۲۲-۲۴).
- چه هشدارهایی برای من وجود داشت که باید به آنها توجه کنم؟
- چه دعایی برای من وجود داشت که باید آن را تکرار کنم؟
- چه هدایتی برای مسیر امروز خود دریافت کردم؟ پاسخ به این سؤالات به تمرکز واقعی فکر نیاز دارد، اما این تلاش بسیار ارزشمند است، زیرا کلام خدا را به یک واقعیت زنده برای زندگی فرد تبدیل می‌کند و منجر به شکل‌گیری و توسعه یک شخصیت مسیحی برجسته می‌شود – واقعاً یک دارایی بی‌قیمت!
- پنج دقیقه سوم باید به پرستش، ستایش و دعا اختصاص یابد. بیایید آنها را به ترتیب بررسی کنیم.
- پرستش. این به معنای واقعی کلمه «ارزش‌گذاری» است، یا نسبت دادن ارزش به کسی که شایسته است. این مشغولیت قلب با خود خداست، به استثنای هر چیز دیگری. این سرریز یک قلب سپاسگزار تحت احساس فیض و لطف الهی است. خدا پرستش قوم خود را که با خون خریداری شده‌اند، می‌خواهد و می‌جوید (یوحنا ۴: ۲۳-۲۴). این بالاترین مشغولیت فرزند خدا در این زندگی است و خدمت او برای ابدیت خواهد بود (مکاشفه ۴: ۱۱؛ مکاشفه ۵: ۱۲). ما خدا را برای برکاتش ستایش می‌کنیم؛ ما برای نیازهایمان به خدا دعا می‌کنیم؛ اما ما خدا را برای هر آنچه که خود را در پسر محبوبش آشکار کرده است، پرستش می‌کنیم. بنابراین، با احترام، هیبت و سپاسگزاری، ایماندار با خدا مشغول است.
- ستایش. خدا قومی ستایشگر و سپاسگزار می‌خواهد. «هر که ستایش کند، خدا را جلال می‌دهد» (مزامیر ۵۰: ۲۳). به ما دستور داده شده است که «با شکرگزاری به دروازه‌های او و با ستایش به صحن‌های او وارد شویم» (مزامیر ۱۰۰: ۴). ما باید خدا را برای هدیه پسرش که خود را برای ما داد؛ برای روح‌القدس که در ما ساکن است، ما را تعلیم می‌دهد و هدایت می‌کند؛ برای کتب مقدس، مکاشفه کامل خدا به ما؛ برای تمام برکات روحانی که در مسیح از آن ماست؛ برای بسیاری از رحمت‌های موقتی که او در راه سلامتی، غذا و لباس به ما عطا کرده است؛ و برای دعاهای مستجاب شده ستایش کنیم.
- هر مسیحی باید عادت شکرگزاری و ستایش را پرورش دهد. مطمئناً این چیز بدی است که همیشه از خدا درخواست لطف کنیم و هرگز کلمه‌ای ستایش برای تمام کارهایی که او انجام داده، انجام می‌دهد و هنوز برای کسانی که با فیض خود نجات داده است، به او نگوییم (فیلیپیان ۴: ۶-۷؛ افسسیان ۵: ۲۰؛ مزامیر ۶۹: ۳۰-۳۱؛ مزامیر ۹۲: ۱).
- دعا. از طریق دعا، ایماندار وابستگی مطلق خود را به خدا برای تأمین تمام نیازهایش و در عین حال، اعتماد کامل خود را به اینکه خدا درخواست‌های او را خواهد شنید و پاسخ خواهد داد، اگر با ایمان و مطابق با اراده او درخواست شود، بیان می‌کند (اول یوحنا ۵: ۱۴-۱۵). خدا دعا را فرمان می‌دهد، الهام می‌بخشد، می‌شنود و پاسخ می‌دهد (عبرانیان ۴: ۱۴-۱۶؛ لوقا ۱۸: ۱؛ متی ۶: ۶-۱۲؛ مزامیر ۶۵: ۲).
- اول، باید برای خود دعا کرد. این شامل اعتراف صریح و ترک تمام گناهان شناخته شده است، «اگر در دل خود به گناه توجه کنم، خداوند مرا نخواهد شنید» (مزامیر ۶۶: ۱۸؛ مقایسه کنید اول یوحنا ۱: ۹). تمام نیازهای خود را با سادگی، صراحت و اعتماد یک کودک که به پدر زمینی خود می‌آید، به پدر آسمانی خود بگویید. خداوند عیسی فرمود: «پدر آسمانی شما می‌داند که به چه چیزهایی نیاز دارید» (متی ۶: ۳۲). مشکلات خود را در برابر او بگسترانید و حکمت الهی را برای حل آنها بجویید (یعقوب ۱: ۵-۷). نگرانی خود را بر او بیندازید، زیرا او به شما اهمیت می‌دهد (اول پطرس ۵: ۷). به یاد داشته باشید، هیچ چیز آنقدر کوچک نیست که به او نگویید، زیرا خدا از شنیدن دعاهای ساده، پرشور و با ایمان فرزندانش لذت می‌برد.
- سپس، باید برای دیگران التماس کرد. ما نباید در دعاهای خود خودخواه باشیم و فقط به خود فکر کنیم، بلکه باید نیازهای دیگران را نیز به یاد داشته باشیم. خدا می‌خواهد که ما برای دیگران شفاعت کنیم (افسسیان ۱: ۱۵-۱۶؛ کولسیان ۱: ۹، اول سموئیل ۱۲: ۲۳). ما باید برای کسانی که بر ما اقتدار دارند دعا کنیم، تا خدا به آنها فروتنی قلب و حکمت الهی عطا کند که آنها را قادر سازد تا ما را با حکمت و به خوبی اداره کنند (اول تیموتائوس ۲: ۱-۴). ما باید برای همه کسانی که در تلاش برای موعظه انجیل هستند، چه در وطن و چه در میدان خارجی، دعا کنیم.
- به یاد داشته باشید، هنوز هم این حقیقت دارد که «دعای مؤثر و پرشور یک مرد عادل بسیار کارساز است» (یعقوب ۵: ۱۶). دعا یک نیروی قدرتمند است زیرا دست کسی را که جهان را حرکت می‌دهد، حرکت می‌دهد. دعا چیزها را تغییر می‌دهد؛ بنابراین، دعا کنید!
- به عنوان کمکی برای حافظه، بسیاری از مسیحیان یک لیست دعا نگه می‌دارند و نام کسانی را که می‌خواهند در تخت فیض به یاد آورند، ثبت می‌کنند.
مطمئناً خواننده مسیحی موافق خواهد بود که این «زمان آرام» یک ضرورت مطلق برای فرزند خداست، و پانزده دقیقه، به عنوان حداقل، برای گذراندن در حضور خدا، خواندن و تأمل در کلام او، و ارتباط با او از طریق دعا، زیاد نیست. باشد که این آمادگی ضروری برای هر روز از زندگی مسیحی ما، به هر قیمتی، از آن شما و من باشد.
