«جسم و دل من ناتوان می‌شود؛ اما خدا قوت دل من و نصیب من تا ابد است.»مزمور ۷۳:۲۶
چند ماه پیش، با خانواده‌ای بودم که از یک دره عمیق می‌گذشتند. وقتی وضعیت خود را به اشتراک گذاشتند، قلبم درد آنها را حس کرد. سپس همسر و مادر چیزی گفت که از آن زمان با من مانده است. پس از توصیف دل‌شکستگی که مشکلاتشان ایجاد کرده بود، او به سادگی اعلام کرد: «اما خدا!»
در این دو کلمه، این خواهر عزیز یک حقیقت عمیق را بیان کرد: خدا در هر موقعیتی سازنده تفاوت بزرگ است.
کلمه «اما» یک حرف ربط است، و آنچه پس از آن می‌آید همیشه با آنچه قبل از آن آمده در تضاد است. این یک کلمه کوچک است، اما وقتی با نام خدا همراه می‌شود، امکانات عظیمی را باز می‌کند. عبارت «اما خدا» حدود ۴۵ بار در کتاب مقدس آمده است، و تقریباً همیشه آنچه به دنبال آن می‌آید تغییر ریشه‌ای است.
وقت بگذارید و تمام مزمور ۷۳ را بخوانید. در ابتدا، تمرکز آساف بر آنچه موقتی بود، نه ابدی. چون او غرق در اینجا و اکنون بود، مضطرب شد (آیات ۱-۳)، دیدگاهش تحریف شد (آیات ۴-۱۲)، و به سمت درد و سردرگمی سقوط کرد (آیات ۱۳-۱۶). اما همه چیز تغییر کرد وقتی او وارد خانه خداوند شد. دیدگاه او به دیدگاه خدا تغییر یافت—به یک دیدگاه ابدی (آیات ۱۷-۲۰).
داشتن یک دیدگاه ابدی به معنای نادیده گرفتن حال نیست. به این معناست که با وجود آنچه اکنون اتفاق می‌افتد، ما انتخاب می‌کنیم که به نیکویی، فیض و هدایت خدا مشغول باشیم. آساف مزمور را با این کلمات آغاز کرد: «به راستی خدا نیکوست…» بعداً او اضافه می‌کند: «تو مرا با دست راست من می‌گیری. تو مرا با مشورت خود هدایت خواهی کرد، و پس از آن مرا به جلال خواهی پذیرفت» (آیات ۲۳-۲۴). اگرچه او در یک دره آغاز کرد، اما در قله کوه به پایان رساند—زیرا تمرکز او تغییر کرده بود، و این دیدگاه او را تغییر داد.
در آیه ۲۵ او می‌پرسد: «در آسمان جز تو که را دارم؟» نتیجه‌گیری او چیزی است که هر ایمانداری باید به اشتراک بگذارد: «در زمین کسی را جز تو نمی‌خواهم.»
لنگر برای امروز:
بله، جسم و دل ما ممکن است گاهی اوقات ناتوان شوند. اما خدا قوت دل ما و نصیب ما تا ابد است. حضور و قدرت او همه تفاوت را ایجاد می‌کند. او سازنده تفاوت الهی است! امروز بر او تمرکز کنید. یک دیدگاه ابدی را توسعه دهید و با اطمینان اعلام کنید: «اما خدا مرا یاری خواهد کرد!»
