داشتن یک رابطه مثبت بین والدین و نوجوانان
ما به عنوان والدین همیشه باید به یاد داشته باشیم که فرزندانمان هدایایی از جانب خدا هستند – در واقع به ما امانت داده شده‌اند. ما فرصت داریم که آنها را برای جلال خدا تربیت کنیم. یوحنا اعلام کرد: «من هیچ شادی بزرگتری از شنیدن اینکه فرزندانم در حقیقت راه می‌روند، ندارم» (3 یوحنا 4 NKJV).
فرزندان باید از والدین خود قدردانی و به آنها احترام بگذارند. آنها نباید والدین خود را که آنها را بزرگ کرده‌اند، تحقیر کنند [درباره آنها منفی نظر دهند]. با این حال، برخی از نوجوانان، با تجربه تغییرات درونی و بیرونی، از رابطه‌ای که قبلاً با والدین خود داشتند، دور می‌شوند. متأسفانه، در کنجکاوی خود برای استقلال و ارضای نفس، تعدادی از نوجوانان شهوت را با عشق و ظاهر را با واقعیت اشتباه می‌گیرند. برخی به پورنوگرافی، الکل، مواد مخدر، روابط ناسالم و انواع دیگر چیزها معتاد شده‌اند. در نتیجه، آنها دلسرد، افسرده و مستعد خودکشی می‌شوند. بسیاری از خانه فرار می‌کنند.
چالش برای والدین برای حفظ یک رابطه مثبت با نوجوانان خود در دنیایی منفی بسیار بزرگ است. با این حال، امید، کمک و شفا در خداوند ما عیسی مسیح وجود دارد. اجازه دهید چهار پیشنهاد کتاب مقدسی را ارائه دهم که ممکن است در حفظ یک رابطه مثبت بین والدین و نوجوانان مفید باشد.
1. محبت
والدین باید به نوجوانان خود عشق نشان دهند. این منجر به احساس پذیرش می‌شود، تأیید آنچه درست است را نشان می‌دهد و حس تعلق و مورد نیاز بودن را می‌دهد. این نیاز به دعای زیاد دارد – تأمل در عشق خدا به ما و اجازه دادن به عشق او، که از طریق روح‌القدس در قلب‌های ما ریخته شده است، تا قابل مشاهده باشد (رومیان 5:5). ما باید با نوجوانان خود وقت بگذرانیم، با دقت به آنها گوش دهیم و در مورد چیزهایی مانند مفهوم عشق و روابط آنها با دوستانشان سؤال کنیم.
2. نوجوانان خود را بدون شکستن آنها تربیت کنیم
والدین باید با محبت اقتدار خود را اعمال کنند. نوجوانان لزوماً مشکلات ایجاد نمی‌کنند بلکه آنها را آشکار می‌کنند. ما به عنوان والدین باید خود را تحت اقتدار خداوند قرار دهیم تا بتوانیم با محبت اقتدار خود را بر نوجوانانمان اعمال کنیم (لوقا 7:8). بنابراین باید در رفتار خود محتاط و در اعمال خود مسیح‌گونه باشیم. باید نقاط قوت نوجوانانمان را بشناسیم و با دلسوزی نگرانی‌های خود را در مورد نقاط ضعف آنها مطرح کنیم – به جای واکنش نشان دادن به نظرات آنها، پاسخ دهیم. و هنگامی که به نظر می‌رسد ناامید هستند، به آنها امید دهیم زیرا خدای ما خدای امید است (رومیان 15:5)!
3. ارتباط
به جای اینکه نوجوانان احساسات و نیازهای خود را با والدینشان در میان بگذارند، برخی از نوجوانان اغلب به دنبال همسالان، دوستان در فیس‌بوکو حتی افراد مسن‌تر از جنس مخالف می‌گردند. بنابراین، مهم است که والدین با دقت گوش دهند، صبور باشند و محیطی دلسوزانه فراهم کنند که نوجوانشان در آن احساس امنیت کند تا احساسات، نیازها و اهداف خود را به اشتراک بگذارد. ما باید به آنچه آنها می‌گویند و حتی پیام‌هایی که بیان نمی‌کنند، توجه کنیم. ما باید «در شنیدن سریع، در سخن گفتن کند، در خشم کند» باشیم (یعقوب 1:19). گوش شنوا و قلبی مهربان کمک بزرگی به نوجوانان ماست.
4. جهت‌دهی
اکثر نوجوانان توسط همسالان به جهات مختلف کشیده می‌شوند، گاهی اوقات صحنه‌های ناسالم و حتی خطرناک را مشاهده می‌کنند یا در آنها قرار می‌گیرند. آنها می‌خواهند والدینشان با آنها مانند بزرگسالان رفتار کنند، نه کودکان. کودکان خودمحور به دنیا می‌آیند و به عنوان نوجوانان مستعد هستند که به روش‌های منفی و مثبت به دنبال جهت‌دهی و توجه باشند. مهم است که والدین منضبط باشند وگرنه در انضباط دادن به نوجوانان خود مشکل خواهند داشت. والدین باید سه کار انجام دهند:
وضعیت فعلی نوجوانان خود را ارزیابی کنند؛
- محدودیت‌های محکم اما عادلانه برای چیزهایی مانند صرف زمان با تلفن یا کامپیوتر خود تعیین کنند؛ و
- آنها را تشویق کنند که به خداوند عیسی به عنوان خداوند و نجات‌دهنده خود اعتماد کنند، کتاب مقدس را بخوانند، دعا کنند، با سایر مسیحیان معاشرت کنند، در فعالیت‌های جوانان کلیسا شرکت کنند و در مسیر درست – که راه خداست – حرکت کنند. «او آنها را از راه راست هدایت کرد» (مزمور 107:7).
- اگر نوجوان شما با اعتیاد، هویت یا افکار خودکشی دست و پنجه نرم می‌کند، به دنبال مشاوره حرفه‌ای مسیحی باشید.
خداوند قادر است کارهای بزرگی انجام دهد در نوجوانان ما، برای آنها و از طریق آنها. تا زمانی که زندگی هست، هرگز برای انجام کار درست دیر نیست. امروز دعا کنید و عمل کنید!
