فرض کنید می‌دانستید که همسرم به شدت در بیمارستان بیمار است و از من پرسیدید: «فکر می‌کنی او بهتر می‌شود؟» وقتی پاسخ می‌دهم: «امیدوارم»، کلمه «امید» من با افکار آرزو، شک و نگرانی برای وضعیت او همراه است. من می‌خواهم همسرم بهتر شود، اما امید من در بهترین حالت نیمه امید است!
بیش از آرزوی واهی
«امید» در زبان انگلیسی ما کلمه‌ای بسیار ضعیف است در مقایسه با ایده‌های پشت کلمه یونانی عهد جدید برای «امید». حداقل هشت معنی مختلف برای «امید» در انگلیسی وجود دارد که از «احساس آرزو برای چیزی و اعتماد به امکان تحقق» تا صرفاً «یک چیز، موقعیت یا رویداد مورد نظر» و «چیزی که آرزو می‌شود» (که نسبتاً مبهم است) متغیر است.فرهنگ لغت انگلیسی کالینز). اما طبق واژه‌نامه تفسیری واژه‌های عهد عتیق و عهد جدید واین، واژه‌نامه تفسیری واژه‌های عهد عتیق و عهد جدید کلمه یونانی «امید»، اِلپیسبه معنای «انتظار مطلوب و مطمئن» در مورد «نادیده و آینده» است.
اگر از من بپرسید که آیا عیسی دوباره می‌آید تا این دنیا و مردمش را به سامان کند، با امیدی که کاملاً قطعی است پاسخ خواهم داد. می‌دانم که او قطعاً روزی خواهد آمد، حتی اگر دقیقاً ندانم آن روز چه زمانی خواهد بود. هیچ شکی، هیچ خطری برای عدم وقوع آن وجود ندارد. آرزوی من برای آمدن آن روز به وضوح بر آنچه اکنون باور دارم و چگونه امروز و هر روز زندگی می‌کنم تأثیر می‌گذارد.
امید مسیحی از خواندن و به کار بستن کلام خدا سرچشمه می‌گیرد. «زیرا هر آنچه در گذشته نوشته شده بود، برای تعلیم ما نوشته شد، تا از طریق استقامت و تشویق کلام خدا، امید داشته باشیم» (رومیان ۱۵: ۴ NIV).
باور کردن بر خلاف شانس
پولس در مورد اعتماد باورنکردنی ابراهیم به خدا برای میراث آینده‌ای از مردم از بسیاری از ملت‌ها نوشت: «بر خلاف هر امیدی، ابراهیم ایمان آورد» (رومیان ۴: ۱۸). به نظر می‌رسید ابراهیم در وضعیتی ناامیدکننده قرار داشت. اما آنچه ابراهیم به خدا اعتماد کرد، اکنون در حال وقوع است، درست همانطور که خدا وعده داده بود. مسیحیان خانواده چند نژادی، چند زبانه و چند ملیتی خدا در دنیای امروز هستند که به سوی جمعیتی عظیم در آسمان در حال پرستش خدای متعال هستند و می‌گویند: «به او که بر تخت نشسته است و به بره، ستایش و عزت و جلال و قدرت باد، تا ابدالاباد» (مکاشفه ۵: ۱۳).
جلال خدا بازگردانده شد
پولس پس از نوشتن در مورد توجیه ما از گناه در برابر خدای قدوس و شگفتی از فیض خدا نسبت به ما، می‌نویسد: «و ما در امید جلال خدا شادمانیم» (رومیان ۵: ۲). با آمرزش تمام گناهان و توانایی ایستادن در برابر خدای قدوس و قادر مطلق، امید مسیحی ما به طور قابل توجهی بهتر از هر پیشنهاد دنیوی است.
در رومیان ۳: ۲۳ می‌خوانیم که به دلیل گناه، هر کسی که تا به حال زندگی کرده است، از جلال خدا کوتاه آمده است. اما در رومیان ۵: ۲، امید جلال خدا به هر کسی که از طریق خداوند ما عیسی مسیح با خدا صلح دارد، بازگردانده می‌شود. یگانگی ما با خدا و تصویر خود خدا بودن ما، هر دو توسط گناه ما نابود شدند. اما نجات‌دهنده ما، خداوند عیسی مسیح، برای گناه ما مرد تا ما را به خدا بازگرداند و فرزندان سرکش را با پدر آسمانی آشتی دهد.
گاهی اوقات در خدمت از خود پرسیده‌ام: «چرا کاری را که می‌کنم انجام می‌دهم؟» خدمت مسیحی می‌تواند خسته‌کننده و حتی دلسردکننده باشد. به دیگران نگاه کردم و با این سوال ادامه دادم: «خداوندا، چرا مرا به راهی هدایت کرده‌ای که کسب درآمد و برنامه‌ریزی برای بازنشستگی را برای همسرم و من اینقدر دشوار می‌کند؟» پاسخ ملایم اما قاطع از سوی خداوند این است: «تو بیش از ۴۲ سال خدمت به من اعتماد کرده‌ای. اکنون در سال‌های پایانی عمرت نیز به من اعتماد کن. من هرگز تو را ناامید نکرده‌ام و هرگز نخواهم کرد.» در افرادی که می‌دانند خدای پرجلالشان آینده‌ای عالی را برای آنها تضمین کرده است، شادی عمیق و فراگیری وجود دارد. وعده‌های خدا کافی است.
ثمره شخصیت‌سازی مسیحی
هنگامی که به عنوان مسیحیان از دوران‌های چالش‌برانگیز عبور می‌کنیم، وقتی اوضاع به جای ما علیه ماست، وقتی آرزو می‌کنیم نتیجه متفاوت باشد، این را به یاد داشته باشید: «نه تنها این، بلکه ما در رنج‌های خود نیز شادمانیم، زیرا می‌دانیم که رنج استقامت را به بار می‌آورد؛ استقامت، شخصیت؛ و شخصیت، امید. و امید ما را ناامید نمی‌کند، زیرا خدا محبت خود را توسط روح‌القدس که به ما داده است، در دل‌های ما ریخته است» (رومیان ۵: ۳-۵).
من همیشه در زندگی مسیحی خود در دوران‌های سخت بیشتر از روزهای آسان آموخته‌ام. زندگی بدون چالش، زندگی‌ای نیست که خدا بتواند از آن استفاده کند. از زمانی که به من گفته شد سرطانم مرا در دو ماه خواهد کشت، بیش از هر زمان دیگری بر مسائل زندگی و مرگ تمرکز کرده‌ام. با حضور در مراسم تشییع جنازه برخی از دوستان لارنژکتومی (برداشتن حنجره با جراحی) خود، تفاوت آشکار بین مردن در گناه و مردن با نجات‌دهنده را دیده‌ام. کسانی که در گناه خود می‌میرند، مطلقاً هیچ امیدی برای آینده ندارند. آنها با جهنم روبرو می‌شوند. کسانی که با نجات‌دهنده می‌میرند، با تمام امید به شخص درست، خداوند عیسی مسیح، و بنابراین در مکان درست، بهشت، می‌میرند. چالش‌های زندگی برخی افراد را از خدا دور می‌کند در حالی که چالش‌های مشابه به دیگران کمک می‌کند تا خدا زندگی آنها را برای جلال خود شکل دهد، تقویت کند و از آن استفاده کند.
فراتر از این زندگی کنونی
پنج بار کلمه «امید» در رومیان ۸: ۱۸-۲۵ ظاهر می‌شود و هر بار به معنای باور با اطمینان مطلق است. روزی خلقت از تمایل به فساد که اکنون دارد، آزاد خواهد شد. سیاره «به آزادی پرجلال فرزندان خدا آورده خواهد شد» (آیات ۲۰-۲۱). این امید، که در گرویدن ما به مسیح داده شده است، ما را در تمام مشکلات کنونی‌مان سرپا نگه می‌دارد. اگرچه ما نمی‌توانیم شواهدی را که ممکن است یک دادگاه طلب کند، ببینیم، اما هنوز این امید و اطمینان را داریم که خداوند ما عیسی به کلام خود وفادار خواهد بود (آیات ۲۴-۲۵). ما با اطمینان مطلق باور داریم که کسی که وعده داده است، دقیقاً همان کاری را که گفته است انجام خواهد داد. «من می‌روم تا جایی برای شما آماده کنم، باز خواهم گشت و شما را با خود خواهم برد تا شما نیز با من باشید، جایی که من هستم» (یوحنا ۱۴: ۳).
تأثیرگذاری بر بیش از فقط مردم
مسیحیان «با اشتیاق» و «با صبر» (رومیان ۸: ۲۳، ۲۵) منتظر تحقق وعده خدا هستند. در حالی که نجات کامل ما زمانی خواهد بود که عیسی بازگردد و ما را به خانه آسمانی ببرد، نجات کنونی ما این امید ملموس را به ما می‌دهد. ما ممکن است همه چیز را در این زمین از دست بدهیم، اما هیچ چیز را که در خانه آسمانی آینده ماست، نمی‌توانیم از دست بدهیم. من باید زندگی خود را بررسی کنم تا ببینم آیا با انتظار و اشتیاق بازگشت خداوند خود را آرزو می‌کنم. ممکن است از خود بپرسیم: «آیا با انتظار به آسمان نگاه می‌کنم یا چشمانم به چیزهای این دنیا چسبیده است؟»
کمی بیش از هفت سال پیش، حنجره‌ام را به دلیل سرطان از دست دادم. خدا حنجره‌ای را که به مدت ۵۷ سال به من قرض داده بود، پس گرفت. بعضی روزها وقتی نمی‌توانم صحبت کنم، بسیار ناامید می‌شوم. وقتی به این فکر می‌کنم که اگر هنوز صدایم را داشتم، اکنون در آفریقا چه کارهایی می‌توانستم انجام دهم، عمیقاً افسرده می‌شوم. با این حال، پاسخ به ناامیدی و افسردگی من روشن است. با اطمینان آرام و مطمئن امیدوارم در آن جمعیت آسمانی باشم که با صدای بلند فریاد می‌زنند (بله، حتی یک لارنژکتومی مانند من نیز در آن زمان صدای جدیدی خواهد داشت): «نجات از آن خدای ماست که بر تخت نشسته است و از آن بره» (مکاشفه ۷: ۱۰). اگر می‌توانستم آن کلمات را با صدای بلند بنویسم، این کار را می‌کردم! آن وقت می‌توانم با صدای بلند فریاد بزنم! دوستان و خانواده‌ام گاهی می‌گویند که من با نگاه به زندگی پس از مرگ، غمگین به نظر می‌رسم، اما من با آنها مخالفم. برای من، مانند پولس، آن بسیار، بسیار بهتر از هر چیزی است که اکنون دارم (فیلیپیان ۱: ۲۰-۲۳). شاید باید بیشتر از آنچه انجام می‌دهم، از خدا به خاطر ناتوانی‌ام تشکر کنم، زیرا این ناتوانی تمرکز مرا به سوی آسمان سوق داده است.
شادی شگفت‌انگیز در سختی
پولس پیروان مسیح را ترغیب می‌کند که «در امید شاد باشید، در سختی صبور باشید و در دعا وفادار باشید» (رومیان ۱۲: ۱۲). ما می‌توانیم دائماً شرایط خود را به خدا بسپاریم و به او اعتماد کنیم که صبر ما را قوی کند. او انتخاب می‌کند که امتحانات سختی برای ما بفرستد تا صبر ما بیشتر و بیشتر پالایش و تقویت شود.
«صبر» یونانی هوپومونهبه معنای «زندگی در زیر» است. صبر مسیحی اغلب تنها با استقامت در آزمایش‌ها رشد می‌کند. یعقوب این کلمات تشویق‌آمیز را نوشت: «ای برادران من، هرگاه با آزمایش‌های گوناگون روبرو می‌شوید، آن را شادی محض بدانید، زیرا می‌دانید که آزمایش ایمان شما استقامت را به بار می‌آورد. استقامت باید کار خود را به پایان برساند تا شما کامل و بی‌عیب باشید و هیچ چیز کم نداشته باشید» و «خوشا به حال مردی که در آزمایش استقامت می‌کند، زیرا وقتی او آزمایش را پشت سر گذاشت، تاج زندگی را که خدا به کسانی که او را دوست دارند وعده داده است، دریافت خواهد کرد» (یعقوب ۱: ۲-۴، ۱۲).
این در خود خداست
قابل توجه است که پولس نامه رومیان خود را با این جمله به پایان می‌رساند: «خدای امید شما را با تمام شادی و آرامش پر کند، همانطور که به او اعتماد می‌کنید، تا با قدرت روح‌القدس از امید لبریز شوید» (رومیان ۱۵: ۱۳). «خدای امید» – چه عبارت باشکوهی! این دقیقاً برعکس آن کلمات غم‌انگیز و ویرانگری است که گاهی می‌شنویم: «هیچ امیدی نیست.» عبارت اول رهایی‌بخش است! من خدا را به خاطر امید قطعی که به من داده است شکر می‌کنم.
به دیگران سرایت می‌کند
پولس پس از اینکه به ما گفت: «از طریق استقامت و تشویق کلام خدا، امید داشته باشیم» (رومیان ۱۵: ۴)، می‌گوید که ایمانداران می‌توانند «از امید لبریز شوند» همانطور که به او اعتماد می‌کنند. هرچه بیشتر به خدا اعتماد کنیم، او امید ما را برای آینده – به ویژه آینده ابدی ما – محکم‌تر می‌کند. خدای امید ما را با شادی و آرامش در هر تجربه‌ای که از سر می‌گذرانیم، پر می‌کند (آیه ۱۳). ما آنقدر پر از امید هستیم که قطرات شادی و آرامش از ما به دیگرانی که در زندگی روزمره خود ملاقات می‌کنیم، می‌پاشد. حتی ممکن است بتوانیم آنها را با خدای امید خود آشنا کنیم.
یک تضمین
امید مسیحی، انتظار و اطمینان مطلق است که آنچه خداوند انجام داده است، مشارکت ما را در برنامه‌های آینده خدا تضمین می‌کند. قدرت این امر، زندگی ما را در برابر وسوسه‌های ناامیدی یا تسلیم شدن در برابر رویدادهای طاقت‌فرسا تقویت می‌کند. خدا هرگز ما را ناامید نخواهد کرد.
هر آنچه برای تجربه این امید نیاز داریم، در شناخت بهتر خداوند عیسی یافت می‌شود. باشد که هر یک از ما به خدای امید متعهد باشیم. همانطور که به او اعتماد می‌کنیم، او به ما کمک خواهد کرد تا شادی، آرامش و امید مسیحی خود را در زندگی روزمره به دیگران سرایت دهیم و بر همه اطرافیان تأثیر بگذاریم. سپس با هم می‌توانیم منتظر آینده‌ای واقعاً عالی باشیم!
مطالعه پیشنهادی
من این مطالعه را به نامه پولس به رومیان محدود کرده‌ام. با کمک یک فرهنگ لغت کتاب مقدس، مفید است که کلمه «امید» را در بقیه کتاب مقدس جستجو کنید.
در عهد عتیق، ایوب، مزامیر و امثال چندین بار تکرار شده‌اند. تنها در مزامیر ۳۱ مورد وجود دارد، مانند این دعای زیبا: «محبت پایدار تو بر ما باشد، ای خداوند، همانطور که امید خود را بر تو نهاده‌ایم» (مزمور ۳۳: ۲۲). اگر فرهنگ لغت در دسترس نیست، مطالعه خود را با نگاه کردن به مزامیر ۲۵، ۳۳، ۴۲ و ۱۱۹ آغاز کنید.
جالب اینجاست که تنها ارجاع حاوی کلمه «امید» در چهار انجیل، بسته به ترجمه شما، نقل قولی از اشعیا ۴۲ است که در متی ۱۲: ۲۱ یافت می‌شود.
بعداً در عهد جدید، اعمال رسولان چندین ارجاع به «امید» دارد، زیرا پولس شهادت خود را می‌دهد (اعمال ۲۳: ۶، ۲۴: ۱۵، ۲۶: ۶-۷، ۲۸: ۲۰). «امیدی» که ما در رومیان نوشته شده دیدیم، در سخنرانی‌های پولس نیز برجسته بود. کولسیان ۱ سه ارجاع دارد در حالی که تیموتائوس همراه با تیتوس نه ارجاع دارند (NIV)، از جمله عبارت دوست‌داشتنی و جمعی «مسیح عیسی امید ما» (اول تیموتائوس ۱: ۱). نویسنده عبرانیان هفت ارجاع دیگر و پطرس پنج ارجاع می‌دهد.
کلام آخر را به یوحنا می‌دهیم. او درباره محبت خدا در فرزند ساختن ما و وعده اینکه در نهایت وقتی عیسی برای بار دوم می‌آید، مانند او خواهیم شد، می‌نویسد. اول یوحنا ۳: ۳ می‌گوید: «هر که این امید را در او دارد، خود را پاک می‌سازد، همانطور که او پاک است.» مطمئناً هیچ بیانیه واضح‌تری از ارزش این امید برای هر شاگرد حقیقی مسیحی نمی‌تواند وجود داشته باشد. امید همیشه به جلو نگاه می‌کند؛ هرگز به عقب نگاه نمی‌کند. برای مسیحی، زندگی‌های «پر از امید» زندگی‌های مقدس هستند. من می‌خواهم زندگی‌ام اینگونه باشد. شما چطور؟ هرچه بیشتر خود را پاک کنیم، «امید مقدس» بیشتری در زندگی خود خواهیم داشت.
