دست گمشده خدا بودن: آماده برای مأموریت‌های الهی

«چه کسی برای ما خواهد رفت؟» (اشعیا ۶:۸)
اینجا قادر مطلق منتظر یک ابزار انسانی است. صرف بیان چنین امکانی روح را با هیبت لمس می‌کند. پدر ارواح ما بر خود محدودیتی اعمال کرده است که او را وابسته به فرزندانش می‌کند. کار الهی وجود دارد که تا رسیدن روح تعیین شده به تأخیر می‌افتد. ما به همکاران خدا بودن ارتقا یافته‌ایم. چه کرامت والایی در این رفاقت پنهان است! چه جلال تاج‌مانندی به زندگی عادی می‌بخشد! ورودی به ظاهر کوچک به دریاهای بی‌کران مرتبط است. اهداف مقدس خدا به خدمات انسانی دست می‌یابند، و اینچ ناچیز توسط بی‌نهایت جلال می‌یابد.

و اینگونه است که ما مردان و زنان باید در حالت آماده‌باش باشیم، منتظر دریافت مأموریت‌های خود. باید کمرهایمان بسته و چراغ‌هایمان روشن باشد. باید «با آمادگی انجیل صلح کفش پوشیده باشیم.» زیرا هرگز نمی‌دانیم چه زمانی هدفی از خداوند در حال رسیدن است، چه زمانی یک ابزار انسانی مورد نیاز خواهد بود و یک مأموریت جدید داده خواهد شد. «در ساعتی که گمان نمی‌برید پسر انسان می‌آید.» و بنابراین حکمت ما این است که همیشه آماده باشیم، گوش به فرمان فراخوان والای خداوند.

«تا آنجا که در من است،» پولس رسول گفت، «من آماده‌ام تا انجیل را به شما که در روم هستید نیز موعظه کنم.» و مأموریت‌های ما احتمالاً چه خواهند بود؟ برای اکثریت قریب به اتفاق ما، آنها احتمالاً کارهای کاملاً عادی خواهند بود. چیزهای اساسی در زندگی انسان، حیات‌های روحانی هستند، و اینها در ساده‌ترین خدمات حمل می‌شوند. وفاداری‌های به ظاهر معمولی مملو از فیض آسمانی هستند. نیازهای فریادزننده جهان اساسی هستند، و باید با رضایت اساسی ایمان، امید و محبت برآورده شوند. خادم این فیض‌ها بودن، همکار خدا بودن است.

من حادثه‌ای را در «آرورا لی» به یاد می‌آورم. لوسی گرشام، خیاط فقیر، در یک اتاق زیر شیروانی در حال مرگ بود. ماریان ایری، او نیز یک خیاط فقیر بود، در کارگاه با دختران دیگر بود که خبر را شنید. بلافاصله کار خود را کنار گذاشت و به سرعت به سمت بیمار رفت تا در ساعت نیاز، خادم خدا باشد.

«ماریان فکر کرد: «چرا، خدا در این لحظه یک دست گمشده دارد؛ شاید لوسی یک نوشیدنی می‌خواهد. بگذار دیگران مرا از دست بدهند! هرگز مرا از دست نده، خدا!» آن تمایل به دست گمشده بودن، راز و نبوغ یک زندگی وقف شده است.» }