مزمور هفدهم «دعای داوود» نام دارد و در آن ما تمرینات مرد خداپرست را در میان شریران داریم. داوود با یهوه از صداقت خود سخن می‌گوید و آرزو دارد که او را، مانند مردمک چشم خود، از شریرانی که او را احاطه کرده‌اند، حفظ کند. ستمگران خداپرستان
مردان دنیا هستند که سهم خود را در این زندگی دارند و شکم آنها را با گنج پنهان خود پر می‌کنی: آنها پر از فرزندان هستند و بقیه دارایی خود را برای نوزادان خود می‌گذارند (مزمور ۱۷:۱۴).
انسان بدون خدا چنین است. او فقط به چیزهای حال فکر می‌کند، در آنچه که می‌گذرد زندگی می‌کند، بدون هیچ فکری از خدا و ابدیت فراتر از قبر.
تفسیر مزمور ۱۷:۱۵
«اما من»
در تضاد با مردان دنیا، مزمورنویس به خدا از اعتقادات خود می‌گوید. او در این زندگی تحت تأثیر آنچه که سهم او در زندگی آینده خواهد بود، قرار گرفته است. این یک مسئله کاملاً شخصی است. او نمی‌تواند در اینجا برای دیگران صحبت کند؛ این چیزی است که روح او را در برابر خدا تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما او می‌خواهد دیگران تمرینات او را در برابر خداوند درک کنند. مکاشفات روشن مسیحیت برای تکیه روح او وجود نداشت، اما به وضوح نوری از خدا به داوود در مورد آینده وجود داشت، و ایمان او به آنچه خدا آشکار کرده بود چنگ زد؛ و روح خدا از طریق داوود، در این بخش به نظر می‌رسد نوری فراتر از دوران او داده است.
«روی تو را خواهم دید»
خداوند به پدران، به موسی و به دیگران ظاهر شده بود و به موسی گفته بود: «من خدای پدرت، خدای ابراهیم، خدای اسحاق و خدای یعقوب هستم»، و تفسیر خداوند بر این است:
خداوند خدای مردگان نیست، بلکه خدای زندگان است (خروج ۳:۶؛ متی ۲۲:۲۹-۳۲).
این کتاب مقدس آشکار می‌سازد که مقدسین خدا از مردگان برخواهند خاست، و همچنین که آنها در برابر روی خدا در بهشت زندگی می‌کنند. در واقع، در انجیل لوقا، خداوند به ما نشان می‌دهد که ابراهیم در آنجا زنده است (لوقا ۱۶:۲۲-۳۱)؛ و همچنین، که موسی زنده است، زیرا او با الیاس در کوه جلال در جمع عیسی ظاهر شد.
اگر داوود نیروی ارتباط خدا با موسی را در خروج ۳:۶ درک کرده بود، می‌توانیم بفهمیم که چگونه روح او با ایمان به چشم‌انداز دیدن روی یهوه چنگ زد. چه اینطور بود یا نه، روح خدا این اعتقاد عمیق را به او داد، که او را قادر ساخت با چنین اطمینانی بگوید:
«اما من، روی تو را خواهم دید.»
و ما نمی‌توانیم حتی برای یک لحظه شک کنیم که داوود به آنچه فراتر از مرگ بود فکر می‌کرد، زیرا او تازه از مردان این دنیا صحبت کرده بود که سهم خود را «در این زندگی» داشتند. او به وضوح به زندگی آینده فکر می‌کرد.
با مسیحی، نه تنها نور کم‌رنگ عهد عتیق در این مورد وجود دارد، بلکه نور روشن عهد جدید، هم در کلمات خود خداوند عیسی، و هم در کلمات روح‌القدس که از آسمان نازل شده است. با داشتن این نور، مسیحی می‌تواند با همان اعتقاد داوود، و با داشتن ایمان و امید به کلام و وعده‌های خدا صحبت کند.
مسیحی می‌داند که در برابر روی خدا آورده شدن، در مسیح پذیرفته شدن، چیست، و او می‌تواند با نویسنده رساله به عبرانیان بگوید:
«ما عیسی را می‌بینیم… با جلال و افتخار تاج‌گذاری شده»؛
و همچنین می‌تواند بگوید:
«همه ما، با روی بی‌پرده به جلال خداوند نگاه می‌کنیم» (۲ قرنتیان ۳:۱۸)؛
و این امتیاز کنونی ماست که
«شناخت جلال خدا را در روی عیسی مسیح» (۲ قرنتیان ۴:۶) داشته باشیم.
با ایمان، و در قدرت روح‌القدس، امتیاز مسیحی است که با مزمورنویس بگوید که ما روی او را می‌بینیم.
ما همچنین می‌توانیم با مزمورنویس بگوییم: «روی تو را خواهم دید» اگر اراده خداوند باشد که ما را قبل از آمدن او برای کلیسایش به سوی خود ببرد. به دزد در حال مرگ، که گفت: «خداوندا، مرا به یاد آور وقتی به پادشاهی خود می‌آیی»، او پاسخ داد:
به راستی به تو می‌گویم، امروز با من در بهشت خواهی بود (لوقا ۲۳:۴۲-۴۳).
دیگر به آغوش ابراهیم نیست که مقدسین خدا وقتی از ظرف خاکی رها می‌شوند می‌روند، بلکه به خود خداوند در بهشت آسمانی می‌روند.
از طریق پولس رسول، روح‌القدس کلمات خداوند را به ما تأیید می‌کند. پولس به بهشت برده شده بود، سعادت وصف‌ناپذیر حضور خداوند را در آنجا آموخته بود، و بنابراین می‌توانست بگوید:
من بین دو چیز در تنگنا هستم، آرزوی رفتن و با مسیح بودن را دارم؛ که بسیار بهتر است (فیلیپیان ۱:۲۳).
اگر او فقط به خودش فکر می‌کرد، هیچ تنگنایی وجود نداشت، او فقط آرزوی سهم بسیار بهتر را داشت، اما وقتی به کسانی فکر می‌کرد که به او تکیه کرده بودند و به مراقبت لطیف او نیاز داشتند، حاضر بود برای خاطر آنها در مسیر آزمایش و رنج خود ادامه دهد. روح خدا همچنین از طریق پولس، در ۲ قرنتیان ۵:۸ به ما می‌گوید:
ما مطمئن هستیم، و ترجیح می‌دهیم از بدن غایب باشیم، و با خداوند حاضر باشیم.
همانطور که دیدن روی خداوند در حالت بی‌لباس که در ۲ قرنتیان ۵ به آن اشاره شده است، مبارک است، دیدن روی عیسی زمانی که همه مقدسین به خانه جمع شوند، حتی مبارک‌تر خواهد بود، همانطور که در مکاشفه ۲۲:۳-۴ می‌خوانیم:
و بندگان او او را خدمت خواهند کرد: و روی او را خواهند دید؛ و نام او بر پیشانی آنها خواهد بود.
بنابراین مقدسین این دوران می‌دانند که دیدن روی بی‌پرده عیسی اکنون چیست؛ آنها چشم‌انداز دیدن او و با او بودن را دارند اگر به مرگ فراخوانده شوند و همچنین روی او را در روز جلال آینده خواهند دید.
نویسنده مزمور ۴۹ به پایان مردان این دنیا که به ثروت خود اعتماد داشتند، فکر می‌کرد و می‌گفت:
مانند گوسفندان در قبر گذاشته می‌شوند… و زیبایی آنها در قبر از بین خواهد رفت (آیه ۱۴).
با خداپرستان امید بود، همانطور که مزمورنویس می‌نویسد:
«اما خدا روح مرا از قدرت قبر رهایی خواهد داد: زیرا او مرا خواهد پذیرفت.»
این اطمینان که فراتر از قبر به سوی خدا برای پذیرفته شدن در حضور او نگاه می‌کرد، چقدر مبارک بود.
«در عدالت»
اگر داوود قرار بود روی یهوه را ببیند، او می‌دانست که این در عدالت خواهد بود، زیرا خدا باید همیشه مطابق با طبیعت مقدس خود عمل کند، با ادعاهای تخت او در مورد گناه کاملاً برآورده شده. از آنجا که مسیح مرده است، و در مرگ خود هر ادعای تخت الهی را در رابطه با گناه ما برآورده کرده است، ما می‌توانیم به وضوح ببینیم که چگونه می‌توانیم روی او را در عدالت ببینیم. ابراهیم توسط خدا از طریق ایمان به او عادل شمرده شد، و ما نیز عدالت به ما نسبت داده شده است
اگر به او که عیسی خداوند ما را از مردگان برخیزانید ایمان آوریم؛ که برای گناهان ما تسلیم شد، و برای توجیه ما دوباره برخیزانیده شد (رومیان ۴:۲۲-۲۵).
علاوه بر این، به عنوان کسانی که در مسیح هستند، و زندگی کسی را دارند که در او توجیه شده‌ایم، خدا می‌گوید ما
«عادل شمرده شده‌ایم» (رومیان ۵:۱۹)؛
و این سهم همه کسانی است که واقعاً تحت سرپرستی مسیح، آدم آخر، قرار می‌گیرند. مانند پسر ولخرج در بهترین لباس، ما حتی اکنون در مسیح در برابر خدا مورد لطف قرار گرفته‌ایم، همانطور که نوشته شده است:
زیرا او کسی را که گناه نمی‌شناخت، برای ما گناه ساخت؛ تا ما در او عدالت خدا شویم (۲ قرنتیان ۵:۲۱).
ما اکنون عدالت خدا در مسیح هستیم و در روز جلال او به عنوان عدالت خدا در مسیح نمایش داده خواهیم شد.
«سیر خواهم شد»
حتی اکنون، با نوشیدن
«آب زنده» (یوحنا ۴:۱۴)،
مسیحی می‌داند که سیر شدن با مسیح چیست. مسیح برای ارضای هر آرزوی قلبی که فیض در ما ایجاد کرده است، کافی است. و اگر ایماندار به گذر از مرحله مرگ فراخوانده شود و سهم «بسیار بهتر» را با مسیح در بهشت آسمانی داشته باشد، روح در آن مکان مبارک در مسیح رضایت خواهد یافت. اما در اینجا مزمورنویس به آینده‌ای دورتر نگاه می‌کند، همانطور که مسیحی نیز چنین می‌کند، به زمانی که هر آرزویی کاملاً برآورده خواهد شد، و آن برای تمام ابدیت.
«وقتی بیدار شوم»
وقتی بر روی زمین بود، خداوند عیسی گفت:
دوست ما ایلعازر خوابیده است؛ اما من می‌روم تا او را از خواب بیدار کنم (یوحنا ۱۱:۱۱).
وقتی مرگ به مسیحی می‌رسد، فقط خواب است، خواب برای بدن تا زمانی که خداوند در آمدن خود او را بیدار کند. بنابراین، در مورد استفان نوشته شده است:
و وقتی این را گفت، به خواب رفت (اعمال ۷:۶۰).
پولس، توسط روح‌القدس، از مقدسین که می‌میرند به عنوان کسانی که در خواب هستند صحبت می‌کند (۱ تسالونیکیان ۴:۱۳-۱۵؛ ۵:۱۰؛ ۱ قرنتیان ۱۵:۲۰، ۵۱)، و همچنین در اعمال ۱۳:۳۶ در مورد داوود نوشته شده است.
مادری که نوزاد خود را به خواب می‌برد، این کار را با دید بیداری او انجام می‌دهد. پس با ایماندار، چه از روزهای عهد عتیق و چه از روزهای پس از آن: کسانی که توسط عیسی به خواب برده شده‌اند، توسط عیسی بیدار خواهند شد. این اطمینان و امید داوود بود؛ این امید ما نیز هست. رستاخیز امید مقدسین قدیم بود، همانطور که در کلمات داوود و ایوب دیده می‌شود (ایوب ۱۹:۲۶، ۲۷). عهد جدید سرشار از این حقیقت گرانبها است. خداوند از
رستاخیز حیات؛ و… رستاخیز داوری (یوحنا ۵:۲۹) صحبت می‌کند؛
و پولس در برابر فیلیکس از
رستاخیز مردگان، هم عادلان و هم ناعادلان (اعمال ۲۴:۱۵) صحبت کرد؛
و سایر کتب مقدس نشان می‌دهند که دو رستاخیز متمایز وجود دارد، با هزار سال فاصله.
«با شباهت تو»
انسان به شباهت خدا ساخته شد، اما افسوس که به زودی این را از دست داد: اما این امتیاز مسیحی است که در اینجا به شباهت اخلاقی عیسی درآید (۲ قرنتیان ۳:۱۸). داوود، توسط روح‌القدس مطمئن است که با شباهت یهوه از مردگان برخواهد خاست؛ اما عهد جدید نور فراوانی بر این موضوع مبارک برای مسیحی می‌افکند.
ما واقعاً شبیه عیسی خواهیم بود، چه از مرگ بیرون بیاییم، یا بدن‌های فانی ما تغییر یابد، اگر در زمان آمدن خداوند زنده باشیم، زیرا، یوحنا رسول می‌گوید:
ما شبیه او خواهیم بود؛ زیرا او را همانطور که هست خواهیم دید (۱ یوحنا ۳:۲).
پولس با یوحنا در این موضوع شادمانه همراه می‌شود و می‌نویسد:
که بدن پست ما را تغییر خواهد داد، تا شبیه بدن پرجلال او شود، مطابق با قدرتی که او قادر است همه چیز را تحت فرمان خود درآورد (فیلیپیان ۳:۲۱).
مزمورنویس به درستی از سیر شدن خود وقتی «با شباهت تو» بیدار می‌شود، صحبت می‌کند. او نمی‌توانست آن حقیقت گرانبها را آنطور که ما اکنون درک می‌کنیم، بفهمد، اما ایمان به آن چنگ زد، حتی اگر فقط به شکلی مبهم شناخته شده بود. داوود واقعاً شبیه عیسی خواهد بود؛ با ما، او بدنی پرجلال خواهد داشت، مانند بدن عیسی، بدنی مناسب برای مکان آسمانی که مقدسین آسمانی، در خانواده‌های مختلف خود، در برابر روی خداوند، در خانه پدر برای اعصار اعصار ساکن خواهند شد.
آنگاه هر آرزوی ما کاملاً برآورده خواهد شد، زیرا هر آنچه خدا به ما وعده داده است، آنگاه به دست خواهد آمد وقتی با عیسی و شبیه او باشیم، جایگاه او را در برابر روی پدر به اشتراک بگذاریم، عشق پدر را که بر ما قرار دارد همانطور که بر او قرار دارد، بدانیم، در همان رابطه با پدر باشیم، جایی که او نخست‌زاده در میان برادران بسیار است؛ و کلیسا بدن و عروس مسیح را تشکیل می‌دهد، تا عشق او بر او جاری شود، و ظرفی برای نمایش ابدی جلال خدا باشد.
