مرد خدا
الیشع یک نبی مسافر عادت داشت که در خانه یک زوج در شونم توقف کند تا در طول سفر خود استراحت کند. مهمان‌نوازی به این مرد پیشنهاد شده بود، و در حالی که زن به او غذا می‌داد و با او صحبت می‌کرد، شروع به شکل‌گیری نظری در مورد شخصیت او کرد. او رو به شوهرش کرد و گفت: «اینک، من می‌فهمم که این مرد خدا مقدس است که دائماً از کنار ما می‌گذرد» (۲ پادشاهان ۴: ۸-۹ KJV). چه چیزی باعث شد که این زن این مشاهده را انجام دهد؟ آیا چیزی متمایز در مورد این مرد وجود داشت که باعث شد او را یک مقدس مرد بداند؟ چگونه می‌توانیم امروز یک «مرد خدا» را بشناسیم؟
کتاب مقدس در مورد افراد خداپرست چیزهای زیادی برای گفتن دارد. طبق کتاب مقدس، خداپرستی یا «شبیه خدا بودن»، یک ویژگی حیاتی است که باید زندگی مردان و زنانی را که به خداوند خدمت می‌کنند، مشخص کند. کسانی که خداپرست هستند، بعید است که در دنیا محبوب باشند. همچنین، همه کسانی که ادعا می‌کنند به انجیل ایمان دارند، نمی‌توانند با عنوان «مرد [یا زن] خدا» توصیف شوند. برخی از ایمانداران بیشتر شبیه مسیح به نظر می‌رسند و حضوری از او را ساطع می‌کنند. ما شاید بتوانیم چیزی خداپرستانه را در شخصی که ملاقات می‌کنیم، تشخیص دهیم، اما کتاب مقدس در مورد شخصی که واقعاً خداوند را می‌شناسد، چه چیزی را آشکار می‌کند؟
با بازگشت به بازدیدکننده در شونم، الیشع، کشف می‌کنیم که او بارها در کتاب مقدس «مرد خدا» نامیده شده است. الیاس، سلف او، نیز به عنوان «مرد خدا» شناخته شده بود (۱ پادشاهان ۱۷: ۱۸، ۲۴؛ ۲ پادشاهان ۱: ۹). الیشع خدمت خود را با یک نکته مثبت آغاز کرد، با گذراندن وقت با الیاس (۱ پادشاهان ۱۹: ۱۹-۲۱). سپس، در طول بازدیدهایش از شونم، الیشع در چندین نوبت «مرد خدا» نامیده شد (۲ پادشاهان ۴: ۹، ۱۶، ۲۱-۲۲). بعدها، هدیه‌ای از نان و ذرت برای این «مرد خدا» آورده شد (آیه ۴۲). این «الیشع مرد خدا» بود که از پریشانی پادشاه شنید و نعمان بزرگ را به خانه محقر خود دعوت کرد (۵: ۸).
حداقل هفت سال بعد، زن شونمی هنوز الیشع را به عنوان «مرد خدا» می‌شناخت (۸: ۲). حتی در پایان زندگی‌اش، اگرچه بیمار و بستری بود، او «مرد خدا» بود (۱۳: ۱۴، ۱۹). آیا توضیح ساده‌ای وجود دارد که ما را قادر سازد تا بفهمیم چرا الیشع در طول زندگی‌اش اینگونه توصیف شد؟ شاید پاسخ را بتوان در ۲ پادشاهان ۲: ۹ کشف کرد، جایی که درست قبل از اینکه الیاس به حضور خداوند فراخوانده شود، الیشع دو برابر روح او را درخواست کرده بود. آیا این آرزو می‌تواند دلیل بینش، هدف و قدرتی باشد که زندگی الیشع را مشخص می‌کرد؟
چند نفر دیگر
در ۲ تواریخ ۲۵: ۷ یک «مرد خدا» بی‌نام با پیامی از خداوند به آماصیا آمد. دیگری، یگدلیا، نام برده شده اما تقریباً ناشناخته باقی مانده است (ارمیا ۳۵: ۴). داوود، با وجود زندگی‌ای که کامل نبود، به عنوان «مرد خدا» توصیف شده است (۲ تواریخ ۸: ۱۴).
پیامبری که در ۱ پادشاهان ۱۳: ۱ از او به عنوان «مرد خدا» می‌خوانیم، حدود سیصد سال بعد نیز به عنوان «مرد خدا» به یاد آورده می‌شد (۲ پادشاهان ۲۳: ۱۶-۱۷). شرح زندگی او در ۱ پادشاهان ۱۳ می‌گوید که چگونه او به دلیل نافرمانی از خداوند، مرگ نابهنگامی را تجربه کرد، که ثابت می‌کند مردان و زنان خدا در این دنیا به کمال بی‌گناهی نمی‌رسند. بلکه، آنها افرادی هستند که از رفاقت نزدیک با خداوند لذت می‌برند، پیام‌آوران او هستند و – تا حدی – با زندگی خداپرستانه او را نمایندگی می‌کنند.
با گذشت قرن‌ها می‌توانیم به گذشته نگاه کنیم و مردان و زنانی را به یاد آوریم که به طرق خارق‌العاده‌ای توسط خدا استفاده شده‌اند. واعظان و خادمان خداوند که کارهای قابل توجهی برای او انجام داده‌اند، ممکن است نشانه‌هایی از مردم واقعی خدا بودن را داشته باشند. خداوند مردان و زنان خود را در هر نسلی دارد. ثبت زندگی آنها می‌تواند ما را الهام بخشد تا از روح‌القدس پر شویم و برای جلال خدا زندگی کنیم.
تیموتاوس
یک نفر در عهد جدید به عنوان «مرد خدا» خطاب شده است، و او درس‌های مهمی در مورد اینکه چگونه می‌توانیم افرادی با آن کالیبر باشیم، به ما می‌آموزد. نام او تیموتاوس بود، یک فرد جوان‌تر. برخی، در واقع، جوانی او را تحقیر می‌کردند (۱ تیموتاوس ۴: ۱۲). او ترسو بود، اما پولس او را تشویق کرد که جسور باشد (۲ تیموتاوس ۱: ۷). او همچنین مشکلات سلامتی داشت که باعث شد پولس به او توصیه پزشکی بدهد (۱ تیموتاوس ۵: ۲۳). با وجود این ضعف‌های ظاهری، تیموتاوس یک مرد واقعی خدا بود. در بخش پایانی نامه اول به تیموتاوس، پولس او را به عنوان «مرد خدا» به انجام سه کار ترغیب کرد: فرار کن، دنبال کن و بجنگ (۶: ۱۱-۱۲). بیایید این دستورالعمل‌ها را بررسی کنیم.
فرار کن
«اما تو ای مرد خدا، از این چیزها بگریز» (آیه ۱۱). این «چیزها» که رسول به آنها اشاره می‌کرد، چه بودند؟ پیشتر در همین فصل پولس به آموزه‌های غلطی اشاره کرد که برخی تعلیم می‌دادند: «اگر کسی غیر از این تعلیم دهد و به کلمات سالم رضایت ندهد... او مغرور است و چیزی نمی‌داند» (آیات ۳-۴). محتوای تعلیم آنها از نظر روحانی ناسالم بود، نه «کلمات سالم» که مشخصه خدمت خداوند عیسی مسیح بود. انجیل‌ها تعلیم او را با جزئیات ثبت کرده‌اند. ما باید اغلب به آن حقایق ساده و در عین حال عمیق فکر کنیم.
مرتبط با آنچه او تعلیم داد، «تعلیم... مطابق با خداپرستی» است (آیه ۳). برخی از معلمان دروغین نوعی «انجیل رفاه» را موعظه می‌کردند که سود را با خداپرستی مرتبط می‌ساخت (آیه ۵). بسیاری امروز از این الگو پیروی می‌کنند و به اشتباه تعلیم می‌دهند که خدا به کسانی که شرایط خاصی را برآورده می‌کنند، از نظر مادی برکت خواهد داد. حقیقت این است که «خداپرستی با قناعت سود بزرگی است» (آیه ۶). چه چیز بزرگی است که خداپرست و قانع باشیم! ما نباید توسط «تعلیم رفاه» که بسیاری از جان‌های ساده‌لوح را به دام انداخته است، فریب بخوریم. گفته شده است که هدف موعظه، فروتن کردن گناهکار، تعالی بخشیدن به نجات‌دهنده و ترویج قدوسیت است.
تیموتاوس به عنوان مرد خدا، نه تنها باید از آموزه‌های غلط دست می‌کشید، بلکه باید از خواسته‌های غلط نیز فرار می‌کرد. هیچ‌کس نمی‌تواند با این واقعیت ساده مخالفت کند که «ما چیزی به این دنیا نیاوردیم، و مسلم است که نمی‌توانیم چیزی از آن بیرون ببریم» (آیه ۷). گفته می‌شود که اسکندر کبیر دستور داد که وقتی مرد، جسدش را با دست‌های باز به خاک بسپارند تا همه ببینند که دست‌هایش خالی است. کسانی که تمایل شدیدی به ثروت دارند، می‌توانند به دام افتاده و در نهایت نابود شوند. عشق به پول ریشه‌ای است که از آن انواع شرارت می‌تواند رشد کند و «غم‌های بسیاری» را به ارمغان آورد (آیات ۹-۱۰). ما باید از چیزهای دیگر نیز «فرار کنیم» (۲ تیموتاوس ۲: ۲۲)، همانطور که یوسف با خرد از زن فوطیفار و پیشرفت‌های او فرار کرد (پیدایش ۳۹: ۱۲). حیاتی است که ما فرار کنیم از چیزهایی که مانع پیشرفت روحانی ما می‌شوند. وقتی وسوسه خود را نشان می‌دهد، از آن فرار کنید!
با این حال، مرد خدا نباید همیشه در حال فرار باشد. یک مسیر درست برای دنبال کردن وجود دارد.
دنبال کن
«اما تو ای مرد خدا... عدالت، خداپرستی، ایمان، محبت، صبر، و فروتنی را دنبال کن» (۱ تیموتاوس ۶: ۱۱). «عادل بودن» به معنای «درست یا عادل بودن» است. ما هرگز نمی‌توانیم خود را در برابر خدای مقدس عادل سازیم. فقط مسیح می‌تواند این کار را برای ما انجام دهد. با این حال، این آیه در مورد رفتار ما در برابر انسان‌ها صحبت می‌کند. خداوند عادل است و عدالت را ارج می‌نهد (مزمور ۱۱: ۷)، و او می‌خواهد که مردمش در این دنیا چنین باشند. آیا ما قابل اعتماد و اتکا هستیم؟ آیا خداپرستی در زندگی ما دیده می‌شود؟ پدر ما می‌خواهد که ما شخصیت او را به نمایش بگذاریم، همانطور که او مقدس است، ما نیز مقدس باشیم. چنین چیزهایی به آسانی به دست نمی‌آیند، اما ما باید این ویژگی‌ها را «دنبال کنیم»، و هر روز از خداوند عیسی بخواهیم که ما را از روح خود پر کند و ما را «در راه‌های عدالت به خاطر نام خود» هدایت کند (مزمور ۲۳: ۳).
چهار ویژگی دیگر همگی بخشی از ثمره روح هستند که در غلاطیان ۵: ۲۲-۲۳ ذکر شده‌اند. «ایمان» یا وفاداری، به سادگی به معنای پذیرفتن کلام خدا و اعتماد به اوست. بدون ایمان نمی‌توانیم خدا را خشنود کنیم (عبرانیان ۱۱: ۶)، بنابراین مهم است که هر روز به او اعتماد کنیم. «محبت» یکی از واضح‌ترین ویژگی‌ها در زندگی خداوند عیسی بود. او به پیروان خود فرمان داد که یکدیگر را دوست داشته باشند (یوحنا ۱۳: ۳۴). محبت صرفاً یک احساس عاطفی نیست. در اصطلاحات کتاب مقدس، شامل اطاعت از فرمان‌های خدا (۱۴: ۱۵) و کمک به نیازمندان (غلاطیان ۶: ۱۰) است. «صبر» به معنای واقعی کلمه «تحمل کردن» است. این کلمه به استقامت در آزمایش و پذیرش هر آنچه خدا بدون شکایت اجازه می‌دهد، اشاره دارد. «فروتنی» ضعف نیست. خداوند عیسی «فروتن و متواضع در دل» بود (متی ۱۱: ۲۹) بدون اینکه ضعیف باشد. بلکه، به قدرتی فکر کنید که او در انجام هدف خود و با میل به صلیب رفتن برای مردن نشان داد. فروتنی به این معنی است که من حقوق خود را مطالبه نخواهم کرد و خود را جلوتر از دیگران قرار نخواهم داد.
در مورد این تعلیم یک تعادل فوق‌العاده وجود دارد. مرد خدا نباید فقط فرار کند از چیزهای غلط؛ او باید همچنین دنبال کند چیزهای درست را. این مستلزم عزم روزانه برای خشنود کردن خداوند است. ما باید برای کمک به او نگاه کنیم، زیرا حتماً حواس‌پرتی‌ها و دشمنانی وجود خواهند داشت.
بجنگ
«اما تو ای مرد خدا... نبرد نیکوی ایمان را بجنگ» (۱۱-۱۲). هرگز تصور نکنید که زندگی مسیحی یک سرگرمی آسان است، و مانند ماهی‌هایی نباشید که با جریان و جزر و مد حرکت می‌کنند. ما در یک مسابقه شرکت داریم! ما باید در برابر بی‌خدایی غالب که ما را احاطه کرده است، شنا کنیم. کلمه «جنگ» نه به معنای نبرد تن به تن، بلکه به معنای تلاش مانند یک ورزشکار است که قصد برنده شدن در مسابقه را دارد. کلمه یونانی که در اینجا استفاده شده است، کلمه انگلیسی «agonize» را به ما می‌دهد. شرایط سخت است. ما باید برای غلبه بر هر دشمن روحانی تلاش کنیم. مانند «دونده» عبرانیان ۱۲: ۱-۲، ما باید هر وزنه را کنار بگذاریم و با انرژی روح خدا به جلو حرکت کنیم، به عیسی نگاه کنیم.
تیموتاوس نه تنها باید به خطراتی که با آن روبرو بود توجه می‌کرد، بلکه باید زندگی ابدی را نیز در دست می‌گرفت (۱ تیموتاوس ۶: ۱۲). اگرچه او قبلاً آن را داشت، پولس تیموتاوس را به چالش کشید تا آن زندگی را به گونه‌ای در دست بگیرد که او را برانگیزد. او باید تحت تأثیر شگفتی آن قرار می‌گرفت و زندگی خود را بر روی زمین در پرتو ابدیت زندگی می‌کرد. مانند خداوند عیسی که در برابر پونتیوس پیلاطس وفادار بود، به تیموتاوس گفته شد که «این فرمان را حفظ کند» و به زندگی «اعتراف نیکوی» خود ادامه دهد (آیات ۱۲-۱۴). مانند هر مرد واقعی خدا، او باید در دیدگاه خود بازگشت خداوند عیسی مسیح از آسمان را می‌داشت (آیه ۱۴).
سه چیز
سه چیز توسط مربی روحانی تیموتاوس، مرد خدا، به او ارائه شده بود. او باید:
- فرار می‌کرد از تعلیمات دروغین و خواسته‌های غلط؛
- دنبال می‌کرد عدالت، خداپرستی، ایمان، محبت، صبر و فروتنی را؛ و
- می‌جنگید نبرد نیکوی ایمان را – با توجه به هشدارهایی که به او داده شده بود و در دست گرفتن زندگی ابدی.
مطالبات ممکن است زیاد باشد، اما ما بدون کمک رها نشده‌ایم. کتاب مقدس، در اختیار ما، «مرد خدا» را کاملاً برای انجام هر کار نیکو تجهیز می‌کند (۲ تیموتاوس ۳: ۱۶-۱۷). در واقع، هیچ یک از ما نمی‌توانیم مردان و زنان واقعی خدا باشیم بدون اینکه کلام او را ارج نهیم و وقت خود را صرف یادگیری از آن کنیم. زن شونمی دریافت که الیشع «مرد مقدس خدا» بود (۲ پادشاهان ۴: ۹). باشد که خداوند به ما آرزوی مردان و زنان مقدس خدا بودن را بدهد تا دیگران تشخیص دهند که چیزی متفاوت در مورد ما وجود دارد، که به او افتخار و جلال خواهد داد.
