توسط: جی. دیویسون
حجی ۲:۱-۹
در خواندن این آیات، قصد دارم مقایسهای بین وضعیت مقدسین در زمان حجی و وضعیت امروز ما انجام دهم. عبارت «قوی باشید» مرا تشویق کرده است و همین امر باعث شده است که به این نبوت اشاره کنم.
در این آیات، ما به کتاب عزرا بازگردانده میشویم، جایی که ما گزارش بازسازی معبد توسط مردمی را داریم که از بابل بازگردانده شده بودند و دوباره در سرزمین خود بودند. به دلیل مخالفت نیروهای متخاصم که آنها را احاطه کرده بودند، کار بر روی معبد متوقف شده بود و مردم میگفتند که زمان مناسبی برای ساختن خانه خداوند نیست. این وضعیت حدود دو سال ادامه داشت، تا اینکه خدا پیامبران حجی و زکریا را برانگیخت، که با کلام نبوی سعی کردند مردم را متقاعد کنند که دوباره ساخت و ساز را از سر بگیرند. مردم با کلام خداوند از طریق خادمانش به عمل تشویق شدند و ساختن خانه خداوند را از سر گرفتند، و نبوتی که ما خواندیم - سومین نبوتی که حجی بیان کرد - برای تشویق آنها در حالی که فعالانه کار میکردند، داده شد. این کلامی است برای کسانی که در خدمت خود برای خدا فعال هستند.
مسئولیت مشترک در خدمت
رهبران مردم، زربابل فرماندار، و یوشع کاهن اعظم، ابتدا مورد خطاب قرار میگیرند، اما این کار فقط توسط رهبران انجام نمیشد، زیرا «بقیه مردم» نیز مورد خطاب قرار میگیرند. ما نباید فکر کنیم که کار خداوند فقط توسط رهبران انجام میشود. همه ما امروز در این کار هستیم، همانطور که آنها در زمان خود بودند؛ همه ما طبق توانایی که به ما داده شده است، کاری برای انجام دادن داریم. ما میتوانیم خدا را برای کسانی که به آنها فیض و توانایی داده است تا مقدسین را در راه درست روشن و هدایت کنند، شکر کنیم، اما مراقب باشیم که مبادا فکر کنیم فقط آنها کاری برای انجام دادن دارند و بنابراین تمایل داشته باشیم که آن را به آنها واگذار کنیم.
هر یک از ما کاری برای انجام دادن داریم؛ باشد که فیض و قوت داشته باشیم تا خدمتی را که به ما محول شده است و برای آن مجهز هستیم، انجام دهیم.
خطر نگاه به گذشته
یکی از دلایل اصلی دلسردی آنها در آیه ۳ ذکر شده است. برخی از بزرگان به معبد باشکوهی که سلیمان ساخته بود نگاه میکردند و با مقایسه آن با کاری که در آن زمان در حال انجام بود، تصمیم گرفتند که دومی در مقایسه آنقدر ناچیز است که کار آنها به سختی ارزش داشت.
«آیا در چشمان شما در مقایسه با آن هیچ نیست؟»
آیا ما نیز به همان اندازه که آنها در خطر بودند، از این ویژگی در خطر نیستیم؟ آیا به روزهای اولیه نگاه میکنیم که حقایق مربوط به کلیسا توسط مردان پرهیزگار که نامهایشان را گرامی میداریم، خدمت و عمل میشد و «در مقایسه» بر وضعیت امروز غمگین میشویم؟ آه کشیدن و ناله کردن به خاطر آنچه که گذشته را مشخص میکرد، امروز هیچ چیز اساسی به ارمغان نخواهد آورد. روزهای گذشته، روزهای مسئولیت برای مقدسین بود که در آنها زندگی کردند و اکنون در بهشت هستند؛ اما امروز روز ماست که در آن مسئولیت داریم کار خداوند را انجام دهیم تا زمانی که او ما را نیز از حوزه خدمت خارج کند. آرامش خدا هنوز پیش روی ماست؛ امروز زمان کار است.
پس از اینکه دوباره دست به کار شدند، تشویق میشوند که «قوی باشند»، و برای تقویت آنها این وعده داده میشود: «من با شما هستم، خداوند سپاهیان میگوید» (آیه ۴). این چه واقعیت تقویتکنندهای است! ما به یاد میآوریم که پولس به تیموتائوس چه گفت: «با این حال، خداوند با من ایستاد و مرا تقویت کرد» (۲ تیموتائوس ۴:۱۷). ما میتوانیم به خوبی ادامه دهیم وقتی خداوند با ماست، و ما مطمئن هستیم که او امروز با ماست.
قدرت کلام و روح خدا
علاوه بر این، به آنها اطمینان داده شد که «کلام» هنوز با آنهاست، همان کلامی که خدا با آنها عهد بست وقتی آنها را از مصر بیرون آورد. ما نیز کلام خدا را در دست داریم، همان کلامی که برادران اولیه برای روشن کردن و تقویت آنها در خدمتشان برای خداوند ما داشتند. ما به نوآوریهای مدرن نیاز نداریم، و به دنبال چنین چیزهایی نخواهیم بود، زیرا مطمئن هستیم که هر آنچه برای روشن کردن، هدایت و تقویت ما لازم است، در این کلامی است که توسط خداوند ما برای ما حفظ شده است. ما قبلاً در فصل دوم رساله دوم پولس به تیموتائوس دیدهایم که چگونه مرد خدا میتواند به طور کامل توسط آن مجهز شود. ما میتوانیم خداوند را شکر کنیم که این کلام امروز نیز به ما خدمت میشود.
علاوه بر این، میخوانیم:
«روح من در میان شما باقی میماند؛ نترسید» (آیه ۵).
این همان کسی است که به همه مقدسین در همه زمانها قدرت داده است، تا در خدمت خدا قوی باشند. هر آنچه امروز نیاز داریم، روح القدس فراهم خواهد کرد: نور، قوت، توانایی و هدایت. اجازه ندهید اهمیت آنچه امروز برای خداوند انجام میشود و اهمیت نقش خودمان در این کار را دست کم بگیریم. ما، مانند آنها، هر آنچه برای قوی و فعال ماندن در کار خداوند نیاز داریم، در اختیار داریم. او با ماست؛ کلام او در دستان ماست و روح او در جانهای ماست،
«روح... قدرت، و محبت، و ذهن سالم» (۲ تیموتائوس ۱:۷).
باشد که همه ما قوی باشیم و «کار کنیم»، و در دلسردی تسلیم نشویم.
جلال آینده
چند آیه بعدی ذهن ما را به دنیای آینده میبرد، زمانی که خداوند ما بر جهان - آسمان، زمین، دریا و همه ملتها - کنترل خواهد داشت. جلال آن روز، و خانه خدا در آن روز، هر جلال قبلی دیده شده در این دنیا را بسیار تحتالشعاع قرار خواهد داد. به جای نگاه به گذشته و ناله کردن به خاطر آنچه بوده است، بهتر است با شادی به آنچه خواهد بود نگاه کنیم. بزرگترین جلال پشت سر نیست، هنوز پیش رو است. باشد که قوی باشیم و با کار ادامه دهیم، در حالی که جلال آینده را در برابر جانهایمان داریم. وقتی واقعاً به آنجا برسیم، همانطور که مطمئناً خواهیم رسید، چقدر خوشحال خواهیم شد که در راه رسیدن به آن، قوت و فیض به ما داده شد تا سهم خود را در روزگار خود در شهادت خداوند ما انجام دهیم. ما نمیتوانیم صد سال به عقب برگردیم؛ ما اکنون اینجا هستیم، امروز؛ باشد که فیض داشته باشیم تا این کلمات تشویق را دریافت کنیم و، همانطور که توصیه شده است،
«قوی باشید... و کار کنید.»






