پرسش:
باراق که در عبرانیان ۱۱:۳۲ در میان ایمانداران در کتاب مقدس ذکر شده است، کی بود؟ او چه کرد تا چنین شناخت روحانی را به دست آورد؟
پاسخ:
باراق که در عبرانیان ۱۱:۳۲ ذکر شده است، همان باراقی است که در داوران ۴ و ۵ می‌یابیم. در زمان دشواری، او با وجود ترس شخصی خود، از خدا اطاعت کرد. چون او اصرار داشت که دبوره با او به جنگ برود، به او گفته شد که راهی که او می‌رود به افتخار او نخواهد بود. در داوران ۴:۱۵ می‌یابیم که خداوند پیروزی را به باراق داد. با این حال، افتخار کشتن سردار دشمن، سیسرا، به یاعیل، همسر حابر قینی، رسید. سرود در فصل بعدی به دبوره و باراق نسبت داده شده است تا به باراق و دبوره. خداوند اطاعت ایمان را حتی در جایی که ایمان ممکن است ضعیف باشد، گرامی می‌دارد. خدا را برای این شکر – زیرا اغلب ایمان ما بسیار دور از آن چیزی است که باید باشد!
دبوره با این کلام با باراق ملاقات کرد: «آیا خداوند خدای اسرائیل فرمان نداده است؟» (داوران ۴:۶ KJV). این چقدر اطمینان‌بخش است، زیرا با قدرت مطلق مرتبط است. «ده هزار مرد از بنی‌نفتالی و از بنی‌زبولون» (آیه ۶) در مقایسه با لشکرهای قدرتمند و ارابه‌های سیسرا (آیه ۱۳) چه هستند؟ آه، اگر خداوند خدای اسرائیل فرمان داده باشد، نبرد از قبل برده شده است! در این نور، بی‌اعتقادی باراق به وضوح آشکار می‌شود. اگر فرمان خدا داده شده باشد، این تضمین حضور اوست. پس چه نیازی به ابزار ضعیفی که از طریق آن فرمان داده شده بود؟ خداوند گفته بود: «من سیسرا، سردار سپاه یابین را با ارابه‌هایش و انبوهش به سوی تو خواهم کشید؛ و او را به دست تو خواهم سپرد» (آیه ۷). ظاهراً باراق این را کاملاً درک نکرد، زیرا او به دبوره می‌گوید: «اگر با من بروی، من خواهم رفت: اما اگر با من نروی، من نخواهم رفت» (آیه ۸) – و این در برابر یک فرمان صریح! آه، برادران، اگر ما تمایل داریم باراق را بیش از حد سرزنش کنیم، خودمان را نیز شامل کنیم. چند بار ما به خاطر یک ابزار ضعیف طبیعت، یک بازوی گوشتی، عقب‌نشینی کرده‌ایم، در حالی که خدای زنده فرمان خود را به ما داده است. —ساموئل ریداوت، «سخنرانی‌هایی درباره کتاب داوران»
