آیا مانند چسب چسبیده‌ایم؟
عشق واقعی بیشتر با وفاداری مداوم نشان داده می‌شود تا یک بوسه لحظه‌ای. پس از مرگ شوهرانشان، نائومی دختران عروس خود را تشویق کرد که «به خانه بازگردند.» عرفه اطاعت کرد، او را بوسید و رفت. اما روت به نائومی نشانه‌ای از رابطه پایدار داد: «روت به او چسبید.» دو آیه بعدی به وضوح قلب این دو زن را آشکار می‌کند. عرفه بلافاصله «به سوی مردم و خدایان خود» بازگشت، در حالی که روت گفت: «مرا مجبور نکن که تو را ترک کنم یا از تو برگردم. هر جا تو بروی، من نیز خواهم رفت و هر جا تو بمانی، من نیز خواهم ماند. قوم تو قوم من خواهند بود و خدای تو خدای من.»
هنگامی که تمایل داریم به یک بوسه، یک آغوش یا یک دست دادن اهمیت زیادی بدهیم، باید به یاد داشته باشیم که چگونه خداوند ما با یک بوسه خیانت شد. اغلب اوقات، آن نشانه‌های محبت صبح یکشنبه برای خداوند، مردم او و منافع او ممکن است چیزی بیش از بوسه‌های عرفه نباشد. این که ما تمام هفته به چه کسی می‌چسبیم و هر روز با چه کسی می‌رویم، نشان می‌دهد که آیا در ما محبتی و تمایلی از روت وجود دارد یا خیر. آیا ما مردم او را هر روز مردم خود می‌سازیم؟ اینها نشانه‌های واقعی چسبیدن وفادارانه است، که به معنای «مانند چسب چسبیدن» است.
به یاد داشته باشید، خداوند ما وفاداری را که با تلاش و تعهد روزانه نشان داده می‌شود، بسیار بیشتر از ابراز محبت آسان و لحظه‌ای ارزش می‌نهد. پاسخ او را به زنی که از میان جمعیت او را ستایش کرد، در نظر بگیرید:
او گفت: «بلکه خوشا به حال کسانی که کلام خدا را می‌شنوند و به آن عمل می‌کنند» (لوقا ۱۱:۲۸). همچنین در نظر بگیرید که نشانه متمایز کسانی که «اولین بار مسیحی نامیده شدند» این بود که «با تمام قلب خود» به خداوند چسبیدند (اعمال ۱۱:۲۶،۲۳).
