به کارگیری ثمره روح‌القدس برای تقویت ازدواج

ثمره روح‌القدس در رابطه زناشویی «اما ثمره روح‌القدس محبت، خوشی، آرامش، بردباری، مهربانی، نیکویی، وفاداری، فروتنی و خویشتن‌داری است» (غلاطیان ۵: ۲۲-۲۳) KJV). بیایید ببینیم چگونه ثمره نه‌گانه روح‌القدس می‌تواند برای تقویت رابطه زناشویی بین دو ایماندار به مسیح استفاده شود. محبت
در اینجا عباراتی وجود دارد که گاهی اوقات توسط افراد متأهل بیان می‌شود: «کاش شوهرم سعی می‌کرد مرا درک کند.» «همسرم نیازهای مرا برآورده نمی‌کند.» «من از این ازدواج چه چیزی به دست می‌آورم؟» یوحنا ۳: ۱۶ نمی‌گوید: «خداوند جهان را محبت کرد تا در عوض محبت دریافت کند.» بلکه می‌گوید که «او بخشید!» اگر ما به همسر خود با این ایده که چیزی در عوض دریافت کنیم، ببخشیم، ممکن است اغلب ناامید شویم. ممکن است به جایی برسیم که بگوییم: «فراموشش کن. دیگر هرگز سعی نمی‌کنم چیزی به او بدهم.» اما این محبت نیست؛ این راهی نیست که خدا ما را محبت کرده است. محبت واقعی بخشیدن، بخشیدن، بخشیدن و باز هم بخشیدن است. مسیح چقدر ما را محبت کرد؟ چقدر بخشید؟ «در محبت گام بردارید، همان‌طور که مسیح نیز ما را محبت کرد و خود را برای ما قربانی ... برای خدا داد» (افسسیان ۵: ۲). در اینجا برخی از ویژگی‌های محبت آورده شده است: محبت بخشنده است؛ فداکارانه است (یوحنا ۳: ۱۶؛ افسسیان ۵: ۲). محبت بی‌قید و شرط است، وابسته به رفتار خوب معشوق نیست (رومیان ۵: ۶-۱۰). محبت خودخواه نیست؛ خودمحور نیست (اول قرنتیان ۱۳: ۴-۵). محبت به آسانی تحریک نمی‌شود؛ کینه به دل نمی‌گیرد (اول قرنتیان ۱۳: ۵). محبت پایدار است (اول قرنتیان ۱۳: ۷). در یک مطالعه اخیر بر روی ۷۵۰ زوج با مشکلات زناشویی، رایج‌ترین مشکل گزارش شده، همسری بود که عاشق خودش بود. دومین مشکل رایج گزارش شده توسط این زوج‌ها، بی‌تفاوتی یکی از شرکا بود. هر دوی این مشکلات، خودخواهی و بی‌تفاوتی، متضاد آن محبتی هستند که ثمره روح‌القدس است. شوهران: آیا همسران خود را دوست دارید؟ همسران: آیا شوهران خود را دوست دارید؟ واقعاً؟ آیا همسر خود را فداکارانه دوست دارید، همان‌طور که مسیح کلیسا را دوست داشت؟ آیا حاضرید برخی یا تمام علایق، وقت، دوستان، سرگرمی‌ها و/یا لذت‌های خود را رها کنید تا بیشترین لذت و شادی را برای همسر خود به ارمغان بیاورید؟ آیا تا به حال سعی کرده‌اید بفهمید چه چیزهایی همسر شما را خوشحال می‌کند؟ اگر می‌دانستید که او از فعالیتی که شما از آن لذت می‌برید، خوشش نمی‌آید، آیا آن را رها می‌کردید، یا به شدت از آن کم می‌کردید، تا وقت خود را صرف انجام کارهایی کنید که همسرتان دوست دارد؟ ممکن است بپرسید: «اگر من تنها کسی باشم که می‌بخشم چه؟ اگر همسرم آنچه را که من می‌دهم بدون اینکه چیزی در عوض بدهد، دریافت کند چه؟» اولاً، ممکن است لازم باشد بیشتر از محبتی که همسرتان به شما نشان می‌دهد، آگاه و قدردان باشید. اما حتی اگر نتوانید شواهدی از محبت یا بخشش توسط همسرتان پیدا کنید، شما امتیاز باشکوه محبت و بخشش را مانند مسیح دارید: او برای بی‌دینان، برای گناهکاران و دشمنان خود مرد (رومیان ۵: ۶-۱۰). تشویق شوید که در این فعالیت محبت واقعی پافشاری کنید: «از نیکوکاری خسته نشوید، زیرا در زمان مناسب درو خواهیم کرد، اگر سست نشویم» (غلاطیان ۶: ۹). من شکی ندارم که خدا پاداش‌های ویژه‌ای برای کسانی که راضی به بخشیدن و بخشیدن و بخشیدن بدون دریافت چیزی در عوض هستند، آماده کرده است. شادی و آرامش
«شادی خداوند قوت شماست» (نحمیا ۸: ۱۰). «بگذارید آرامش خدا در دل‌های شما حکمفرما باشد» (کولسیان ۳: ۱۵). اگر هم زن و هم شوهر «شادی خداوند» و «آرامش خدا» را در زندگی روزمره خود تجربه کنند، برای آنها آسان‌تر خواهد بود که فضایی در ازدواج خود ایجاد کنند که در آن بتوانند از نظر جسمی، عاطفی و روحی با یکدیگر صمیمی باشند. هر دو در حضور یکدیگر کاملاً راحت خواهند بود و آزاد خواهند بود تا ایده‌ها، نظرات، ترس‌ها، نگرانی‌ها و عمیق‌ترین افکار و احساسات خود را بدون ترس از طرد شدن، تحقیر شدن، موعظه شدن یا تمسخر شدن با یکدیگر به اشتراک بگذارند. آنها آزاد خواهند بود که شکست‌های خود را بدون ترس از انتقاد یا نارضایتی همسر خود اعتراف کنند. آنها آزاد خواهند بود که در مورد موفقیت‌های خود صحبت کنند بدون اینکه توسط همسر خود به دلیل غرور و خودستایی سرزنش شوند. شادی داشتن حس فیض و حضور خدا در میان شرایط دشوار است (اعمال ۱۶: ۲۵؛ فیلیپیان ۴: ۴). کلمه یونانی برای شادی (chara) با کلمات فیض (charis) و شکرگزاری (eucharistia) مرتبط است. بنابراین، حس فیض و لطف خدا نسبت به ما شادی را به دل‌های ما می‌آورد، و آن شادی به نوبه خود از دل‌های ما در شکرگزاری سرریز خواهد شد. هنگامی که این شادی در رابطه زناشویی وجود داشته باشد، ابراز تشکر و قدردانی مکرر توسط زن و شوهر نسبت به یکدیگر نیز وجود خواهد داشت. آرامش رهایی از نگرانی و ترس در مورد آنچه ممکن است اتفاق بیفتد، اما معمولاً اتفاق نمی‌افتد، است (فیلیپیان ۴: ۶-۷). همان‌طور که به روح‌القدس اجازه می‌دهیم ثمره شادی و آرامش خود را در زندگی ما جاری کند، ما آزاد خواهیم شد تا بیشتر به همسر، فرزندان و دیگران اطراف خود دسترسی پیدا کنیم. بردباری
«ما ۱۵ سال است که ازدواج کرده‌ایم و همسرم هنوز فلان و بهمان کار را می‌کند» دیگری شکایت می‌کند. اگر وسوسه شدید که چنین چیزی را فکر کنید یا بگویید، خود را جای خدا بگذارید. چقدر است که شما فرزند خدا هستید؟ چقدر است که او سعی می‌کند شما را وادار به تغییر عادات یا نگرش‌های خاصی کند؟ بنابراین، بردباری به معنای سازگاری صبورانه با عادات و ویژگی‌های خاص یکدیگر بدون تلاش برای تغییر دیگری به تصویر خودتان است. «با بردباری، یکدیگر را در محبت تحمل کنید» (افسسیان ۴: ۲) به معنای «طولانی‌مدت» است، یعنی متضاد «کوتاه‌مدت». این شامل دعا کردن برای همسر، به جای موعظه کردن به او است. مهربانی یا لطف
«با یکدیگر مهربان و دلسوز باشید و یکدیگر را ببخشید، همان‌طور که خدا به خاطر مسیح شما را بخشیده است» (افسسیان ۴: ۳۱-۳۲). «یوغ مرا بر خود گیرید... زیرا یوغ من آسان (یا ملایم) و بار من سبک است» (متی ۱۱: ۲۹-۳۰). متضاد مهربانی، کنترل‌گر یا سلطه‌جو بودن است - خواستن پادشاه تپه بودن، همه چیز را به روش خود انجام دادن، با نظرات من تنها نظراتی که اهمیت دارند، و تصمیمات من بهترین تصمیمات هستند. در افسسیان ۴: ۳۲ توجه کنید که مهربانی منجر به بخشش می‌شود. زن و شوهر نباید کینه به دل بگیرند: «محبت... بدی‌ها را ثبت نمی‌کند» (اول قرنتیان ۱۳: ۵). اما ممکن است بگویید: «شما نمی‌دانید همسرم چقدر به من گناه کرده است.» اما شما نیز بیش از کوچکترین ایده‌ای از اینکه چقدر به خدا گناه کرده‌اید، ندارید. او شما را کاملاً و آزادانه بخشیده است، و شما نیز باید همسر خود را به همان شیوه و به همان اندازه ببخشید (افسسیان ۴: ۳۲). نیکویی
نیکویی در عهد جدید به معنای یاری‌رسانی است. مثل مسیح در مورد سامری نیکوکار این کیفیت را نشان می‌دهد. «عزیزم، چگونه می‌توانم به تو کمک کنم؟» همیشه باید بر «عزیزم، دمپایی و روزنامه‌ام را بیاور» اولویت داشته باشد. خداوند فرمود: «هر که در میان شما بزرگتر است، بگذارید مانند... کسی باشد که خدمت می‌کند» (لوقا ۲۲: ۲۶). ایمان
ایمان ما با اعتماد به خداوند عیسی مسیح برای نجاتمان پایان نمی‌یابد. «ما با ایمان راه می‌رویم، نه با دیدن» (دوم قرنتیان ۵: ۷). «ایمان شما به شدت رشد می‌کند» (دوم تسالونیکیان ۱: ۳). تمام زندگی ما به عنوان مسیحیان باید با اعمال ایمان، یعنی اعتماد و وابستگی به خداوند، مشخص شود. همان‌طور که مسیح را با ایمان به زندگی خود پذیرفتیم و اطمینان مبارک داریم که نجات یافته‌ایم و به سوی آسمان می‌رویم، با همان اطمینان باید او را در هر مسئله‌ای از زندگی روزمره خود امین بدانیم، تا بر هدایت و تأمین او برای هر نیازمان حساب کنیم. اگر زن و شوهر هر دو هر روز با ایمان و وابستگی به خداوند زندگی و راه می‌روند، این بدان معناست که هر تصمیمی به خداوند ارجاع داده خواهد شد، و به دنبال هدایت برای دانستن و انجام اراده کامل او خواهند بود. چقدر درگیری زناشویی از این طریق اجتناب می‌شود. به جای اینکه زن و شوهر بر سر آنچه هر یک ترجیح می‌دهند انجام دهند، بحث کنند، هر دو صادقانه خود را وقف یافتن آنچه خداوند از آنها می‌خواهد انجام دهند، خواهند کرد. فروتنی
فروتنی شامل دست کشیدن از حقوق خود، انتقام نگرفتن یا تلافی نکردن در صورتی که همسرمان چیزی بگوید یا کاری انجام دهد که ما را آزار دهد (اعداد ۱۲: ۳، ۱۳؛ اول سموئیل ۲۵: ۳۲-۳۴). به عنوان مثال، اگر همسرتان به ولخرجی می‌پردازد، به جای پاسخ دادن با ولخرجی خودتان، تمام تلاش خود را بکنید تا به خانواده‌تان کمک کنید تا از طوفان مالی ایجاد شده توسط بی‌احتیاطی همسرتان عبور کند. مسیح، الگوی ما، می‌گوید: «من فروتن و افتاده‌دل هستم» (متی ۱۱: ۲۹). او همچنین می‌گوید: «خوشا به حال فروتنان، زیرا آنها وارث زمین خواهند شد... دشمنان خود را دوست بدارید، کسانی را که شما را لعنت می‌کنند برکت دهید، به کسانی که از شما متنفرند نیکی کنید، و برای کسانی که با شما بدرفتاری می‌کنند و شما را آزار می‌دهند دعا کنید» (متی ۵: ۵، ۴۴). پطرس به این اضافه می‌کند: «روحی فروتن و آرام... در نظر خدا بسیار گرانبهاست» (اول پطرس ۳: ۴). فرد فروتن، فردی اعتراف‌کننده است. پادشاه داوود کارهای وحشتناکی در زندگی خود انجام داد. اما در مزامیر ۳۲ و ۵۱ او به طور برجسته مردی اعتراف‌کننده است. بنابراین، با وجود گناهانش، خدا می‌توانست داوود را «مردی مطابق با دل من» بنامد (اعمال ۱۳: ۲۲). آمادگی برای اعتراف به کلمات و رفتارهای توهین‌آمیز خود به همسرمان، یک عنصر حیاتی برای یک ازدواج قوی است. خویشتن‌داری یا کنترل نفس
کدام قسمت از بدن بیشتر احتمال دارد از کنترل خارج شود؟ یعقوب ۳ به ما می‌گوید که زبان است: «زبان آتشی است، دنیایی از بی‌عدالتی... تمام بدن را آلوده می‌کند... هیچ انسانی نمی‌تواند زبان را رام کند؛ آن یک شر سرکش است، پر از زهر کشنده. با آن خدا، حتی پدر را برکت می‌دهیم؛ و با آن مردان را لعنت می‌کنیم، که به شباهت خدا ساخته شده‌اند.» یک ضرب‌المثل کوچک وجود دارد که ما در کودکی آن را تکرار می‌کردیم: «چوب و سنگ ممکن است استخوان‌هایم را بشکنند، اما کلمات هرگز به من آسیب نمی‌رسانند.» با این حال، در واقعیت، زخم‌هایی که توسط زبان وارد می‌شوند، اغلب بسیار بیشتر و طولانی‌تر از زخم‌های فیزیکی درد می‌کنند. این اغلب در رابطه زناشویی صادق است. «کلمات سخن‌چین مانند زخم‌ها هستند و به عمیق‌ترین قسمت‌های شکم فرو می‌روند» (امثال ۲۶: ۲۲). «مرگ و زندگی در قدرت زبان است» (امثال ۱۸: ۲۱). یواس نیوز اند ورلد ریپورت (۲۱ فوریه ۹۴) گزارشی از یک مطالعه طولانی‌مدت بر روی زوج‌های متأهل برای شناسایی عواملی که طلاق را پیش‌بینی می‌کنند، منتشر کرد. مهمترین عامل در سال‌های اولیه و بعدی ازدواج، فراوانی توهین‌ها و تحقیرهایی بود که به یکدیگر پرتاب می‌شد. باشد که روح‌القدس به هر زوج متأهل کمک کند تا زبان خود را کنترل کنند، کلمات خود را با دقت انتخاب کنند و از قدرت گفتار خود برای ساختن، به جای تخریب ازدواج استفاده کنند. باشد که ما این درس‌ها را از سلیمان بیاموزیم: «پاسخ نرم خشم را برمی‌گرداند... کلامی که در زمان مناسب گفته شود، چقدر خوب است!» (امثال ۱۵: ۱، ۲۳). درباره نویسنده: پل کانر ویراستار کلمات حقیقت است. این مقاله از شماره ژانویه-فوریه ۹۶ آن، با اجازه استفاده شده است.