تو کلام جاودانی، تنها پسر پدر، خدای آشکار، خدای دیده و شنیده شده، محبوب آسمان‌ها؛ بره خدا، خداوند متعال، شایسته پرستشی!
در تو به کامل‌ترین وجه بیان شده، خود پدر می‌درخشد؛ کمال الوهیت نیز؛ مبارک، جاودانه الهی. با تو در برابر روی پدر، فیض بی‌کران او را جشن می‌گیریم.
تصویر نادیدنی بی‌نهایت، که هیچ کس وجودش را نمی‌تواند بداند؛ روشنایی نوری که هیچ چشمی ندیده، عشق خدا در پایین آشکار شد. نور عشق در تو درخشیده و در آن عشق جان‌های ما آزادند.
اسرار والاتر شهرت تو، از درک مخلوق فراتر می‌رود؛ تنها پدر آن نام مبارک پسر را می‌تواند درک کند. شیرینی آن نام عشق پدر اکنون به ما می‌دهد تا تجربه کنیم.
با این حال، با دوست داشتن تو، که عشق او ناگفتنی بر آن قرار دارد، قلب‌های ما به سوی او در بالا هدایت می‌شوند، و ما با تو مبارکیم. نام پدر را تو اعلام کرده‌ای، عشق پدر با تو مشترک است.
از جهان وسیع سعادت، تو مرکز و خورشید هستی؛ موضوع ابدی ستایش این است، که پسر محبوب خدا تمام آن صحنه را پر می‌کند، جایی که تنها خدا در آرامش خود به طور کامل شناخته می‌شود.
— جوزایا کاندر (۱۷۸۹-۱۸۵۵)
