شکرگزاری در کولسیان
«پس همانطور که مسیح عیسی خداوند را پذیرفته‌اید، در او راه بروید، در او ریشه‌دار و بنا شده و در ایمان استوار باشید، همانطور که به شما تعلیم داده شده است، در آن با شکرگزاری فراوان باشید.» — کولسیان ۲:۶-۷ NKJV
در مورد چیزهای مادی، همه انسان‌ها چیزی برای شکرگزاری دارند. اما پس از شمارش تمام برکات مادی ما، مسیحیان می‌توانند به شمارش برکات بی‌ارزش، بی‌شمار و ابدی که می‌توانند برای آنها شکرگزار باشند، ادامه دهند، برکاتی که کسانی که مسیح را نمی‌شناسند، نمی‌شناسند. آیه بالا برخی از آنها را به یاد می‌آورد.
اول و مهمتر از همه، بیایید شکر کنیم که ما «مسیح را پذیرفته‌ایم.» پسر ابدی خدا به ما داده شد (اشعیا ۹:۶)، و به فیض او را پذیرفتیم (افسسیان ۲:۸). در حالی که او فدیه‌ای برای همه داده شد (۱ تیموتائوس ۲:۶)، برخی او را رد می‌کنند. اما ما این کار را نکرده‌ایم، زیرا او ما را قبل از بنیاد جهان انتخاب کرده است (افسسیان ۱:۴).
دوم، کسی که ما پذیرفتیم، «عیسی خداوند» نیز هست. ما می‌توانیم شکرگزار باشیم که او هم نجات‌دهنده ما و هم خداوند ماست. کسی که ما را از گودال جهنم نجات داد، ما را پادشاهان و کاهنان و شهروندان آسمان نیز ساخته است (مکاشفه ۱:۶؛ فیلیپیان ۳:۲۰). سوم، ما می‌توانیم شکر کنیم که چون ما «در او ریشه‌دار و بنا شده‌ایم،» قدرت ما و جهتی که باید در آن راه برویم، همه از او می‌آیند.
در نهایت، ما می‌توانیم «با شکرگزاری فراوان باشیم» زیرا مطمئن هستیم که نجات ما غیرقابل تزلزل، غیرقابل حرکت و ابدی است، بر پایه‌ای محکم بنا شده است (۲ تیموتائوس ۲:۱۹، ۱ قرنتیان ۳:۱۱). وقتی نوبت به شکرگزاری می‌رسد، آیا ما با همه مردم هستیم، فقط برکات مادی خود را می‌شماریم، یا با پولس هستیم، همه چیز را ضرر می‌دانیم در مقایسه با برکاتی که در مسیح داریم (فیلیپیان ۳:۷-۸)؟
