۱ روح مقدس به طور آشکار می فرماید که در زمانهای آخر بعضی ها از ایمان روی گردان شده، از ارواح گمراه کننده و تعالیم شیطانی پیروی خواهند کرد. ۲ چنین تعالیم از سوی همان دروغگویان و ریاکارانی پخش می گردد که وجدان شان کاملاً بی حس گردیده است. ۳ آنها ازدواج را منع می کنند و نیز حکم می دهند که این یا آن غذا را نخورید. اما خدا همان غذا را آفریده است تا ایمانداران، یعنی کسانی که حقیقت را می دانند، با شکرگزاری از آن استفاده کنند. ۴ هر آنچه خدا آفریده است، نیکوست و چیزی را که با شکرگزاری پذیرفته می شود، نباید رد کرد ۵ زیرا به وسیلۀ کلام خدا و دعا، پاک و تقدیس می گردد.
۶ اگر این چیزها را به ایمانداران یادآور شوی، خدمتگار نیکوی عیسای مسیح خواهی بود که در کلام ایمان پرورش یافته و همه تعالیم را به خوبی دنبال کرده است. ۷ اما با افسانه های دنیوی و بیهوده، کاری نداشته باش بلکه خود را در دینداری تربیت کن. ۸ زیرا اگر چه ورزش در بعضی موارد برای بدن مفید است، اما دینداری از هر نگاه فایده دارد، چون هم برای حال و هم برای آینده، وعدۀ زندگی را همراه دارد. ۹ این سخن به طور کامل درست و قابل باور است. ۱۰ از همین خاطر است که ما بسیار تلاش می کنیم و زحمت می کشیم زیرا به خدای زنده که نجات دهندۀ همه آدمیان به خصوص ایمانداران است، امید و توکل داریم.
۱۱ همۀ این چیزها را به آنها حکم فرما و تعلیم ده. ۱۲ نگذار کسی به خاطر این که جوان هستی، تو را حقیر بشمارد بلکه در گفتار و کردار، در محبت و ایمان و پاکی برای ایمانداران نمونه باش، ۱۳ و تا زمانی که من بیایم، به خواندن کلام خدا در جمع ایمانداران و تعلیم و تشویق آنها مشغول باش. ۱۴ نسبت به تحفۀ روحانی خود که در هنگام دستگذاری رهبران کلیسا و پیشگویی آنها به تو عطا شد، بی توجه مباش. ۱۵ این چیزها را انجام بده و خود را وقف آن کن تا پیشرفت تو برای همه آشکار شود. ۱۶ به خود و به آنچه آموزش می دهی، توجه کن و در این کار پیهم تلاش کن تا در نتیجه هم خودت و هم آنهایی که به تو گوش می دهند، نجات بیابند.
۱ در روز بیست و چهارم همان ماه، تمام قوم اسرائیل جمع شدند تا روزه بگیرند. ۲ آن ها لباس ماتم بر تن داشتند و بر سر خود خاک ریخته بودند. قوم اسرائیل که خود را از تمام بیگانگان جدا کرده بودند، ایستادند و به گناهان خود و اجداد خود اعتراف نمودند. ۳ در حدود سه ساعت از تورات خداوند، خدای شان با صدای بلند برای آن ها خوانده شد و سه ساعت دیگر به گناهان خود اعتراف کردند و همگی خداوند، خدای خود را پرستش نمودند. ۴ سپس یک عده از لاویان بنام های یشوع، بانی، قَدمی ئیل، شَبَنیا، بونی، شرَبیا، بانی و کنانی بر منبر لاویان ایستاده با صدای بلند بحضور خداوند، خدای خود دعا کردند.
۵ آنگاه یشوع، قدمی ئیل، بانی، حَشَبنِیا، شرَبیا، هودویا، شَبَنیا و فَتَحیا که همگی از جملۀ لاویان بودند، با این کلمات مردم را در دعا هدایت کردند:
«برخیزید و خداوند خدای خود را که از ازل تا ابد باقی است، ستایش کنید!
سپاس بر نام پُر جلال تو که بالا تر از تمام تمجیدهای ما است. ۶ تو یگانه خداوند هستی. آسمان ها و ستارگان را تو آفریدی؛ زمین و بحر و موجودات آن ها را تو بوجود آوردی؛ تو به همۀ اینها حیات بخشیدی. تمام فرشتگان آسمان، تو را سجده می کنند. ۷ ای خداوند، تو همان خدائی هستی که ابرام را برگزیدی، او را از شهر اورِ کلدانیان بیرون آوردی و نام او را به ابراهیم تبدیل کردی. ۸ او به تو وفادار بود و تو با او پیمان بستی و به او وعده دادی که سرزمین کنعانیان، حِتیان، اَمُوریان، فِرزِیان، یبوسیان و جَرجاشیان را به او و اولادۀ او ببخشی. تو به قول خود عمل کردی، زیرا تو وفادار هستی.
۹ تو رنج و سختی اجداد ما را در مصر دیدی و آه و نالۀ آن ها را در کنار بحیرۀ احمر شنیدی. ۱۰ معجزات بزرگی به فرعون و مأمورین و تمام مردم سرزمینش نشان دادی، زیرا می دیدی که چگونه مصری ها بر اجداد ما ظلم می کردند. بخاطر این معجزات، شهرت یافتی و شهرتت تا به امروز باقی است. ۱۱ بحر را شگافتی و از بین آب، راهی را برای عبور قوم برگزیدۀ خود آماده ساختی و دشمنانی را که آن ها را تعقیب می نمودند در بحر انداختی و آن ها مثل سنگ به اعماق بحر رفتند و غرق شدند. ۱۲ در روز، با ستون ابر و در شب، با ستون آتش، اجداد ما را در راهی که می بایست بروند، هدایت کردی.
۱۳ تو بر کوه سینا نزول فرمودی و از آسمان با آن ها صحبت کردی و قوانین درست و احکام صحیح به آن ها بخشیدی. ۱۴ توسط موسی شریعت را به آن ها دادی و روز مقدس سَبَت را عطا کردی. ۱۵ وقتی گرسنه شدند، تو از آسمان به آن ها نان دادی، وقتی تشنه شدند، از صخره به آن ها آب نوشاندی. به آن ها گفتی به سرزمینی که قسم خورده بودی به آن ها بدهی، داخل شوند و آن را به تصرف خود بیاورند. ۱۶ اما اجداد ما متکبر و خودسر بودند و نخواستند که از احکام تو اطاعت کنند. ۱۷ آن ها نه تنها به اوامر تو گوش ندادند و معجزاتی را که برای آن ها کرده بودی فراموش نمودند، بلکه متمرد شدند و پیشوائی برای خود انتخاب کردند تا دوباره به مصر، سرزمین غلامی برگردند. اما تو خدای بخشنده و رحیم و مهربان هستی؛ تو پُر از محبت می باشی و زود خشمگین نمی شوی. به همین سبب آن ها را ترک نکردی. ۱۸ با اینکه با ساختن بت گوساله به تو اهانت نمودند و گفتند: «این خدای ما است که ما را از مصر بیرون آورد.» آن ها به هر گناهی دست زدند، ۱۹ اما تو بخاطر رحمت عظیمت آن ها را در بیابان رها نکردی و ستون ابر را که هر روز آن ها را هدایت می کرد و نیز ستون آتش را که هر شب راه را به آن ها نشان می داد، از آن ها دور نساختی. ۲۰ روح مهربان خود را فرستادی تا آن ها را تعلیم بدهد. برای رفع گرسنگی نان آسمانی را به آن ها دادی و برای رفع تشنگی آب به آن ها بخشیدی. ۲۱ مدت چهل سال در بیابان از آن ها نگهداری کردی بطوری که هرگز به چیزی محتاج نشدند؛ نه لباس های شان کهنه شد و نه پاهای شان ورم کرد.
۲۲ به آن ها کمک کردی تا اقوام دیگر را شکست بدهند و ممالک شان را تصرف کرده سرحدات خود را وسیع سازند. آن ها سرزمین حِشبون را از سیحون پادشاه و سرزمین باشان را از عوج پادشاه گرفتند. ۲۳ جمعیت آن ها را به اندازۀ ستارگان آسمان زیاد کردی و آن ها را به سرزمینی آوردی که به اجداد شان وعده داده بودی. ۲۴ آن ها به سرزمین کنعان داخل شدند و تو اهالی آنجا را مغلوبِ آن ها ساختی تا هر طوری که بخواهند با پادشاه و مردم آنجا رفتار نمایند. ۲۵ قوم برگزیدۀ تو شهرهای مستحکم و زمین های حاصلخیز را اشغال کردند. خانه هائی را که پُر از اشیای نفیس بودند برای خود گرفتند. چاه های آب، باغ های انگور و زیتون و درختان میوه دار را تصرف کردند. همگی خوردند و سیر شدند و از نعمتهای بیحد تو برخوردار گردیدند.
۲۶ اما آن ها بازهم نافرمانی کردند و علیه تو بغاوت نمودند. به احکام تو توجه نکردند و انبیای ترا که می کوشیدند آن ها را بسوی تو بازگردانند، کشتند و به این ترتیب، به تو اهانت نمودند. ۲۷ پس تو نیز کاری کردی که در جنگ با دشمنان اسیر شوند و دشمنان بر آن ها ظلم کنند. اما وقتی از ظلم دشمن پیش تو ناله و زاری کردند، تو از آسمان دعای آن ها را شنیدی و بخاطر رحمت عظیم خود رهبرانی را فرستادی تا آن ها را از چنگ دشمن نجات دهند. ۲۸ اما وقتی از امنیت برخوردار شدند، باز گناه کردند. آنگاه تو به دشمنان اجازه دادی که بر آن ها تسلط یابند. با اینهم، وقتی آن ها بسوی تو بازگشتند و پیش تو زاری کردند، از آسمان به ناله و زاری آن ها گوش دادی و با رحمت عظیم خود آن ها را بارها نجات بخشیدی. ۲۹ به آن ها هُشدار دادی تا از احکام تو اطاعت کنند، اما بجای اطاعت از احکام حیات بخش تو، با تکبر و خودخواهی از تو روگردان شدند و احکام ترا زیر پا گذاشتند. ۳۰ سالها با آن ها مدارا کردی و بوسیلۀ روح خود توسط انبیاء به آن ها هُشدار دادی، ولی آن ها توجه نکردند. پس دوباره به اقوام دیگر اجازه دادی که بر آن ها مسلط شوند. ۳۱ ولی باز بخاطر رحمت عظیم خود آن ها را بکلی از بین نبردی و ترک نگفتی، زیرا تو خدای رحیم و مهربان هستی.
۳۲ حالا ای خدای ما، ای خدای عظیم و قادر و با هیبت که به وعده های پُر از رحمت خود وفا می کنی، این همه سختی و رنجی را که کشیده ایم نباید در نظر تو ناچیز بیاید. از زمانی که پادشاهان آشور بر ما پیروز شدند تا به امروز، بلاهای زیادی بر ما، بر پادشاهان ما، بر بزرگان ما، بر کاهنان ما، بر انبیاء و بر اجداد ما نازل شده است. ۳۳ تو عادل هستی و هر بار که ما را مجازات کرده ای، ما مستحق بوده ایم، زیرا ما گناه کرده ایم. ۳۴ پادشاهان، سران قوم، کاهنان و اجداد ما از احکام تو اطاعت نکردند و به هُشدارهای تو گوش ندادند. ۳۵ در سرزمین وسیع و حاصلخیزی که به آن ها دادی از نعمتهای فراوان تو برخوردار شدند، اما ترا پرستش نکردند و از اعمال زشت خود دست نکشیدند.
۳۶ ولی حالا در این سرزمین حاصلخیزی که به اجداد ما دادی تا از نعمتهای آن برخوردار شویم، غلامان هستیم. ۳۷ محصول این زمین نصیب پادشاهانی می شود که تو بخاطر گناهان ما آن ها را بر ما مسلط ساخته ای. آن ها هر طوری که می خواهند بر جان و مال ما حکومت می کنند و ما در سختی و زحمت شدیدی گرفتار هستیم. ۳۸ با توجه به این اوضاع، اینک ای خداوند، ما با تو یک پیمان ناگسستنی می بندیم تا تو را خدمت کنیم و سران قوم ما همراه با لاویان و کاهنان این پیمان را مُهر می کنند.»
۱ این مکاشفه ای است که خدا به عیسای مسیح داد تا آنچه را که باید به زودی واقع شود، به پیروانش نشان دهد و عیسای مسیح با فرستادن فرشتۀ خود بر خدمتگارش یوحنا آن را آشکار ساخت. ۲ یوحنا با بیان نمودن چیزهایی که دیده بود، در مورد کلام خدا و شهادت عیسای مسیح، گواهی می دهد. ۳ خوشا به حال کسی که این پیام الهی را می خواند و خوشا به حال کسانی که به آن گوش می دهند و مطابق آنچه در آن نوشته شده است، رفتار می کنند. زیرا زمان واقع شدن این پیشگویی ها نزدیک است.
۴ از طرف یوحنا به هفت کلیسایی که در ولایت آسیا هستند:
فیض و سلامتی از طرف آن کسی که هست، بود و می آید بر شما باد، و از جانب هفت روح که در پیشگاه تخت پادشاهی او هستند. ۵ و از سوی عیسای مسیح که شاهد امین می باشد، آن اولین برخاسته از مُرده گان و فرماندۀ پادشاهان زمین، به شما فیض و سلامتی باد. او که ما را دوست داشته و با خون خود ما را از گناهان ما آزاد گردانیده است ۶ و از ما سلطنتی ساخته است که به عنوان کاهنان، به خدا یعنی پدر او خدمت کنیم. جلال و قدرت تا به ابد بر عیسای مسیح باد! آمین.
۷ ببینید او را که با ابرها می آید! همه او را خواهند دید، حتی آنهایی که او را با نیزه زدند. همۀ قومهای جهان به خاطر او ماتم خواهند کرد. بلی، چنین خواهد شد! آمین. ۸ خدای متعال می فرماید: «من خدای قادر مطلق هستم، «الف» و «ی» هستم که هست و بود و می آید.»
۹ من یوحنا، برادر شما، که در رنج و در پادشاهی و در بردباری ای که در عیسای مسیح به ما تعلق دارد، با شما شریک هستم، به خاطر موعظۀ کلام خدا و شهادت به عیسای مسیح، در جزیره ای به نام پاتموس بودم. ۱۰ در روز اول هفته که به نام روز خداوند یاد می شود، روح خدا بر من نازل شد. آنگاه از پشت سر خود صدای بلندی، مانند صدای شیپور شنیدم، ۱۱ که به من گفت: «آنچه را که می بینی، در کتابی بنویس و به این هفت کلیسا در شهرهای اِفِسُس، اِسمیرنا، پِرگاموم، تیاتیرا، ساردِس، فیلادِلفیا، و لائودیکیه بفرست.»
۱۲ من روی خود را برگرداندم تا ببینم کیست که با من سخن می گوید و در آن وقت هفت چراغدان طلایی را دیدم. ۱۳ در میان آن هفت چراغدان، کسی را مانند پسر انسان دیدم که چپن درازی بر تن داشت و یک شال طلایی دَور سینه اش بود. ۱۴ موهای سر او سفید مانند پشم سفید یا برف بود و چشمانش مانند شعله های آتش می درخشید. ۱۵ پاهایش مانند پایه های برنجی که در کوره انداخته و صیقل داده شده باشد، درخشان بود و صدایش مانند صدای آبشارهای خروشان به گوش می رسید. ۱۶ او در دست راست خود هفت ستاره داشت و از دهانش شمشیر تیز و دو دَم بیرون می آمد و چهره اش مانند آفتابی بود که با تمام نیرو می درخشید.
۱۷ وقتی او را دیدم، مانند یک شخص مُرده پیش پای او افتادم اما او دست راست خود را بر من گذاشت و گفت: «نترس، من اول و آخر هستم. ۱۸ من ذات زنده هستم. مُرده بودم، اما اینک ببین که تا به ابد زنده هستم. کلیدهای مرگ و عالم مُرده گان در دست من است. ۱۹ چیزهایی را که دیده ای نوشته کن، چیزهایی را که اکنون موجود است و بعد از این رُخ خواهد داد، بنویس. ۲۰ راز آن هفت ستاره ای که در دست راست من دیدی و آن هفت چراغدان طلایی چنین است: آن هفت ستاره، فرشته گان هفت کلیسا و آن هفت چراغدان، همان هفت کلیسا می باشند.
همین که صفحات کتابمکاشفه را باز می‌کنیم، می‌آموزیم که یک برکت سه‌گانه برای کسانی که این کتاب را می‌خوانند، می‌شنوند و نگاه می‌دارند، وجود دارد. در واقع، کتابمکاشفه بین برکات قرار گرفته است: اینجا در باب ۱ آیه ۳، و در باب ۲۲ آیه ۷: «هان، من به زودی می‌آیم! خوشا به حال کسی که کلمات نبوت این کتاب را نگاه می‌دارد.» در واقع هفت برکت در سراسر این کتاب تنیده شده است که در نظر گرفتن آنها بسیار دلگرم‌کننده است. برکاتی برای ما اکنون (۱:۳)، برای کسانی که درزمان مصیبت هستند (۱۴:۱۳؛ ۱۶:۱۵؛ ۱۹:۹)، برای کسانی که درهزاره هستند (۲۰:۶)، و برای کسانی که درحالت ابدی هستند (۲۲:۷، ۱۴) وجود دارد. همه اینها به ما یادآوری می‌کند که خدای ما برکت‌دهنده است، حتی در کتابی که داوری زیادی در آن وجود دارد!
اما اجازه دهید برای یک دقیقه به عقب برگردیم و نگاه عمیق‌تری به آیه ما و این برکت سه‌گانه بیندازیم. اول، «خوشا به حال کسی که می‌خواند.» این کلمه به معنای بلند خواندن است. چه برکتی است که این کتاب و هر بخش از کلام خدا را با صدای بلند بخوانیم و بشنویم! پولس به تیموتائوس گفت: «تا من بیایم، به خواندن توجه کن» (۱ تیموتائوس ۴:۱۳).در اینجا ما همان ایده خواندن عمومی کلام خدا را داریم. ما هرگز نباید اهمیت خواندن عمومی کلام خدا را دست کم بگیریم.
در مرحله بعد، برکت شنیدن کلام وجود دارد، که فقط بر اهمیت آنچه ما درمورد خواندن عمومی کلام گفتیم، تأکید می‌کند. اما خواندن و شنیدن کلام خدا کافی نیست؛ باید تمایلی به نگاه داشتن کلام، توجه به آن، اطاعت از آن و زندگی کردن بر اساس آن وجود داشته باشد. کسانی را درکتابنحمیادر نظر بگیرید که ساعت‌ها ایستاده بودند و کلام خدا را با صدای بلند می‌شنیدند با این نتیجه که تأثیر واقعی بر آنها داشت (نحمیا ۹:۳). باشد که این هم به صورت خصوصی و هم در جلسات عمومی ما درمورد ما صدق کند!
