«و من در میان آنها مردی را جستجو کردم که حصار را بسازد و در شکاف در برابر من برای سرزمین بایستد، تا آن را نابود نکنم؛ اما هیچ نیافتم.» (حزقیال ۲۲:۳۰) خدا به دنبال کسانی است که قلب‌هایشان آماده شفاعت در برابر اوست. شفاعت‌کنندگان قلب‌هایی هماهنگ با قلب خدا دارند. آنها به شدت از آنچه در خطر است، برای سرزمینشان، آگاه هستند، به طوری که تا زمانی که لازم باشد در برابر خدا می‌مانند تا پاسخ خدا را دریافت کنند. به همین دلیل است که شما داوطلب شفاعت نمی‌شوید. خدا شما را به خدمت می‌گیرد.
چرا ما آنطور که باید شفاعت نمی‌کنیم؟ شاید می‌ترسیم خدا را آزمایش کنیم. نگرانیم که خدا ممکن است دعاهای ما را اجابت نکند. با این حال خدا وعده می‌دهد که اگر بخواهیم، دریافت خواهیم کرد (متی ۷:۷). ممکن است در شفاعت کوتاهی کنیم زیرا معتقدیم کارهای زندگی روزمره ما مؤثرتر از دعا هستند. عیسی هشدار داد که جدا از او، ما نمی‌توانیم کاری انجام دهیم (یوحنا ۱۵:۵). بدون آشنایی صمیمی با خدا و اراده او، تمام زحمات ما بی‌ثمر است. شاید در شفاعت کوتاهی کنیم زیرا قلب خدا را اشتباه درک می‌کنیم. عیسی بر شهر اورشلیم گریست در حالی که برای آن شفاعت می‌کرد (متی ۲۳:۳۷). اگر واقعاً محبت خدا را در خود داشته باشیم، مجبور می‌شویم که از طرف کسانی که با داوری قریب‌الوقوع او روبرو هستند، با خدا التماس کنیم.
شفاعت کاری تنهاست. ممکن است روزها یا حتی سال‌ها بگذرد که نتایج کمی برای زحمت شما به نظر برسد. با این حال شفاعت‌کنندگان ممکن است تنها کسانی باشند که بین یک خانواده و داوری خدا، یا بین یک فرد یا ملت و خشم خدا ایستاده‌اند.
