عبرانیان ۹ اهمیت خون را توضیح می‌دهد
سوال: چرا خدا قربانی قائن را رد کرد و قربانی هابیل را در پیدایش ۴ پذیرفت؟ آیا ربطی به خون دارد؟
پاسخ: عبرانیان ۹ اهمیت خون را در قربانی‌های عهد عتیق توضیح می‌دهد. آیه ۲۲ به وضوح به ما می‌گوید: «و بر حسب شریعت، تقریباً همه چیز با خون پاک می‌شود، و بدون ریختن خون، آمرزش نیست » (NKJV، ایتالیک اضافه شده). هنگامی که نوح و خانواده‌اش از کشتی بیرون آمدند و برای خداوند قربانی کردند، خداوند آنها را برکت داد و دستورالعمل‌های جدیدی برای زندگی‌شان بر روی زمین پاک شده به آنها داد. او به مردم اجازه داد حیوانات را بکشند و بخورند، همانطور که در ابتدا به آنها اجازه داده بود گیاهان را بخورند. با این حال، او یک محدودیت بر این اجازه قرار داد: «اما گوشت را با جانش، یعنی خونش، نخواهید خورد» (پیدایش ۹:۴). خدا بعداً به اسرائیل دستورالعمل‌هایی داد که چگونه می‌خواست آنها برای او قربانی کنند. از جمله دستورالعمل‌های دیگر، او به آنها گفت: «و هر مردی از خاندان اسرائیل، یا از غریبانی که در میان شما ساکنند، که خونی بخورد، من روی خود را بر آن شخصی که خون می‌خورد، خواهم گرداند و او را از میان قومش قطع خواهم کرد. زیرا جان گوشت در خون است، و من آن را بر مذبح به شما داده‌ام تا برای جان‌های شما کفاره شود؛ زیرا خون است که برای جان کفاره می‌شود » (لاویان ۱۷:۱۰-۱۱).
هنگامی که آدم و حوا پس از سقوط به گناه در باغ عدن احساس گناه کردند، سعی کردند برهنگی خود را با ساختن پوشش‌هایی از برگ‌های انجیر بپوشانند. با این حال، آنها هنوز احساس گناه می‌کردند و هنگامی که خدا آنها را صدا زد، ترسیدند. پس از برخورد با آدم و حوا در مورد گناه، «خداوند خدا برای آنها لباس‌هایی از پوست ساخت و آنها را پوشانید» (پیدایش ۳:۲۱). بدیهی است که برای ساختن لباس از پوست، حیوانی که پوستش کنده می‌شود می‌میرد؛ خونش ریخته می‌شود. به ما در عبرانیان ۱۱:۴ گفته شده است که هابیل «قربانی بهتر از قائن به خدا تقدیم کرد، که به وسیله آن شهادت یافت که عادل است، و خدا بر هدایای او شهادت داد.» این قربانی بهتر، یک یا چند بره بی‌گناه بود که کشته شدند، زیرا «مزد گناه مرگ است» (رومیان ۶:۲۳) در آن زمان نیز به همان اندازه امروز حقیقت داشت. چنین قربانی‌ای پیش‌نمایشی از مسیح، بره خدا، بود که برای گناهان ما می‌میرد. «خون عیسی مسیح، پسر او [خدا]، ما را از هر گناهی پاک می‌کند» (۱ یوحنا ۱:۷).
قائن از سوی دیگر «قربانی‌ای از میوه زمین به خداوند آورد» (پیدایش ۴:۳). خدا زمین را به خاطر آدم لعنت کرده بود و به او گفته بود: «با رنج از آن خواهی خورد تمام روزهای زندگی‌ات... با عرق پیشانی‌ات نان خواهی خورد تا به زمین بازگردی» (۳:۱۷،۱۹). بنابراین، صرف نظر از اینکه میوه‌ها و سبزیجات قربانی قائن چقدر لذیذ بودند، آنها از زمینی که لعنت شده بود آمده بودند و محصول کار سخت قائن بودند. مردم امروز نیز سعی می‌کنند با اعمال نیک خود به خدا نزدیک شوند – انجام کارهای خوب، مهربانی با دیگران، رفتن به کلیسا یا عضویت در آن، تعمید گرفتن، شرکت در مراسم مقدس، اهدای سخاوتمندانه به کلیسا یا نیازمندان، پرهیز از الکل و مواد مخدر، خواندن دعاها، داشتن زندگی اخلاقی، یا هر کار خوب دیگری که ممکن است انجام دهند.
هنگامی که خدا قربانی قائن را نپذیرفت، قائن بسیار عصبانی شد. خدا با او استدلال کرد، اما قائن به جای توجه به آنچه خدا گفت، برادرش هابیل را کشت و خون او را ریخت. قائن به عنوان یک گناهکار، با فروتنی نیاز خود را تشخیص نداده بود. او ظاهراً گناهکاری خود را احساس نمی‌کرد، اما قطعاً آن را به وضوح نشان داد. اصل خدا به وضوح در افسسیان ۲:۹ بیان شده است، جایی که می‌یابیم نجات «از اعمال نیست، تا کسی فخر نکند.» بسیاری از آیات دیگر در کلام خدا اساساً همین را می‌گویند.
خداوند محبت خود را نسبت به ما اینگونه نشان می‌دهد که در حالی که ما هنوز گناهکار بودیم، مسیح برای ما مرد. پس چقدر بیشتر، اکنون که با خون او عادل شمرده شده‌ایم، از خشم از طریق او نجات خواهیم یافت (رومیان ۵:۸-۹).
از سپیده‌دم بشریت، دو نژاد در حال شکل‌گیری بوده‌اند. قائن، اولین مردی که بر روی زمین متولد شد، نمونه‌ای از افرادی است که در چشمان خود عادل هستند. او از خود و اعمالش راضی است و از گناه و عواقب آن بی‌خبر است. او با میوه کار خود، میوه زمینی لعنت شده، در برابر خدا ظاهر می‌شود. خدا چه توجهی می‌توانست به این داشته باشد؟ هابیل، مرد دوم، سر سلسله ایمان است. او فهرست افتخار را در عبرانیان ۱۱:۴ باز می‌کند. قربانی‌ای که او تقدیم کرد «بهتر» از قربانی قائن بود زیرا با درک ذهن خدا تقدیم شد.
—ژان کوکلین، روز به روز، جلد ۱ (اقتباس شده)
