این سوال در یک نظرسنجی ملی پرسیده شد: «چرا به کلیسایی که می‌روید، می‌روید؟» پاسخ‌ها بسیار جالب بود. به نظر می‌رسد بسیاری از مردم به کلیساها می‌روند زیرا برایشان مناسب است، راحت است، خانواده‌شان همیشه به آنجا می‌رفته‌اند یا به این دلیل که دوستانشان آنجا هستند.
مکان برگزیده در عهد عتیق
در خروج ۲۰می‌خوانیم که خداوند حتی در بیابان نیز مکانی را برای سکونت و یادآوری خود می‌خواست. در خروج ۲۹می‌بینیم که خداوند این مکان را در میان اردوگاه تعیین می‌کند. اینجاست که خیمه اجتماع یافت می‌شد و در آنجا خداوند بر اساس قربانی سوختنی با قوم خود ملاقات می‌کرد. اما در تثنیه ۱۲با تقریباً پایان یافتن سفر در بیابان، مردم خود را در حاشیه سرزمین می‌یابند. در سرزمین نباید اردوگاهی باشد.
این سوال پیش آمد: «این مکان در سرزمین کجا خواهد بود؟» کجا می‌توانستند خداوند را در سرزمین موعود خدمت کنند؟
کجاست مکانی که او نام خود را در آن ساکن خواهد کرد؟ در این فصل مهم از تثنیه، خداوند دستورالعمل‌هایی را در مورد مکانی که می‌توانستند در آن گرد هم آیند، می‌دهد.
او روشن می‌سازد که در سرزمین موعود یک مکان برای پرستش وجود دارد. این مکان پرستش ویژگی‌های بسیاری دارد که با آنچه در عهد جدید آشکار شده است، مطابقت دارد.
در تثنیه ۱۲-۱۶، ۱۴ بار ذکر شده است که این مکان توسط خداوند انتخاب شده است و ۶ بار از آن ۱۴ بار در فصل ۱۲ یافت می‌شود. این بسیار ضروری است. انتخاب مکان به عهده مردم نبود. آنها نمی‌توانستند وارد سرزمین شوند، اطراف را نگاه کنند و مناسب‌ترین مکان را برای گرد هم آمدن انتخاب کنند. این خداوند بود که باید این مکان را انتخاب می‌کرد؛ به عهده انسان نبود. این اصل امروز برای ما چقدر مهم است.
بسیاری از مسیحیان عزیز و خوش‌نیت از پیروی از این اصل کوتاهی می‌کنند؛ آنها با استفاده از نهادهای انسانی گرد هم می‌آیند و سازماندهی می‌کنند که چه کسی موعظه کند، و بنابراین، در نهایت در دروازه خود غذا می‌خورند (آیه ۱۷).
همه «غذا خوردن در دروازه خودمان» اشتباه نیست؛ برخی چیزها ممکن است به صورت خصوصی انجام شود. با این حال، وقتی صحبت از مکان گردهمایی و جایی که خداوند انتخاب می‌کند نام خود را قرار دهد (تا در میان قوم خود ساکن شود) به میان می‌آید، نمی‌تواند طبق ایده‌های خودمان باشد. این از نظر عملی بسیار مهم است. بسیاری از مردم این سوال را می‌پرسند: «یکشنبه کجا باید بروم؟» چقدر آسان است که یک آدرس خیابان و نام شهر را بدهیم. اما خداوند هرگز این کار را نمی‌کند.
پاسخ این است که عهد جدید را جستجو کنید و آن را از ابتدا تا انتها بخوانید؛ به دنبال هر چیزی باشید که خداوند در مورد چگونگی گردهمایی قوم خود به نام او و جایی که او انتخاب می‌کند در میان باشد، می‌گوید؛ سپس آن مکان را پیدا کنید. سوال بعدی این است که آیا مسیحیانی هستند که به این اصول توجه می‌کنند؟ نکته مهم این است که مکانی را پیدا کنید که خداوند به وضوح در کلام خود توصیف می‌کند (آیه ۵).
خداوند نگفت که این مکان اورشلیم خواهد بود؛ او گفت: «شما باید آن را جستجو کنید». شما باید آن را جستجو کنید. ۴۰۰ سال طول کشید تا اسرائیل آن مکان را پیدا کند، زیرا آنها با جدیت زیادی جستجو نمی‌کردند.
اطاعت و جستجوی مسکن خدا
خوب است توجه داشته باشیم که نامی که خداوند در عهد جدید در میان قوم خود ساکن می‌کند، نام خداوند عیسی است. ما به نام او گرد هم می‌آییم (متی ۱۸:۲۰). همچنین، ما نام پدر را داریم.
زیرا به وسیله یک روح به پدر دسترسی داریم (افسسیان ۲:۱۸).
مهم است که ببینیم اطاعت بسیار حیاتی است. در تثنیه ۱۱ انگیزه صحیح پشت اطاعت را می‌یابیم. آیه ۱ می‌گوید:
«پس خداوند خدای خود را دوست بدار و احکام او را نگاه دار؛» آیه ۱۳،
«...تا خداوند خدای خود را دوست بدارید و او را با تمام دل خود خدمت کنید؛» آیه ۲۲،
«تا خداوند خدای خود را دوست بدارید و در تمام راه‌های او گام بردارید.» اینها دلایل واقعی پشت جستجو هستند.
ما باید این مکان را که خداوند در میان قوم خود است، دوست داشته باشیم. بنابراین، اگر واقعاً خداوند را دوست داریم، اولین چیزی که به دنبال آن هستیم، مکانی است که او انتخاب می‌کند نام خود را در آن قرار دهد.
جستجوی دقیق داوود
در مزمور ۱۳۲:۵، ایده جستجو به دست می‌آید؛ داوود می‌خواهد مکانی برای خداوند، قدرتمند یعقوب، پیدا کند. لطفاً توجه داشته باشید که داوود این مکان را زمانی که پادشاه شد یا زمانی که پیرمرد بود، جستجو نکرد. او گفت:
«اینک، ما آن را در افراته شنیدیم،«آیه ۶. او در افراته بود، نه زمانی که پادشاه بود، بلکه زمانی که او مرد جوانی بود با گوسفندان. چیزهای زیادی وجود دارد که جوانان به آنها فکر می‌کنند: چه شغلی خواهم داشت؟ به کدام مدرسه خواهم رفت؟ در آینده چه خواهم کرد؟ برخی حتی ممکن است در موعظه انجیل فعال باشند. اما کسی دوست دارد شما عشقی را داشته باشید که داوود در جوانی داشت. این جوان شگفت‌انگیز به مسکن خدا می‌اندیشید.
جوانان امروز نیز باید همین‌طور فکر کنند. خداوند در میان قوم خود کجا ساکن است؟ در مزمور ۱۳۲، داوود به تابوت اشاره می‌کند. تابوت به مدت ۲۰ سال در خانه ابیناداب پنهان شده بود. ظاهراً هیچ‌کس اهمیت نمی‌داد و همه تابوت را فراموش کرده بودند. اما مرد جوانی در مزرعه با گوسفندان بود و او اهمیت می‌داد. او می‌دانست که آنجا جای مناسبی برای خداوند نیست، زیرا تابوت نماد حضور او در میان قومش بود. او مرد جوانی بود که هرگز حدس نمی‌زد پادشاه شود. او به تابوت اهمیت می‌داد و می‌خواست جایگاه مناسبی برای خداوند پیدا کند. او به دنبال آن بود.
کشف جایگاه سکونت
سوال بعدی این است که او آن را کجا پیدا کرد؟
وقتی او پادشاه شد و اورشلیم را فتح کرد، نمی‌دانست که این همان مکانی است که خدا انتخاب کرده بود. اول تواریخ ۲۱ روشن می‌سازد که این زمان بسیار تحقیرآمیزی بود؛ زمان سردرگمی.
امروز نیز زمان مشابهی است - زمان سردرگمی کلیسایی. در زمان داوود طاعونی از جانب خداوند بود؛ امروز طاعونی در مسیحیت وجود دارد - طاعون وضعیت گناهکارانه ما. در آیه ۲۸، داوود دید که خداوند از خرمنگاه ارونه یبوسی به او پاسخ داد و او در آنجا قربانی کرد. در اول تواریخ ۲۲:۱ و در دوم تواریخ ۳:۱، پاسخ به تثنیه ۱۲یافته می‌شود. ۴۰۰ سال طول کشید تا آن پاسخ پیدا شود (اول پادشاهان ۶). امیدواریم برای شما اینقدر طول نکشد تا مکانی را که داوود به عنوان خانه خداوند خدا از آن یاد کرد، پیدا کنید. آن فقط یک خرمنگاه بود، با این حال او می‌دانست که این پاسخ است.
«این خانه خداوند است و این مذبح قربانی سوختنی برای اسرائیل است.»اساس این مکان را در خروج ۲۹، با قربانی سوختنی می‌بینیم؛ اساس اکنون کار خداوند عیسی بر صلیب در حالت تحقیر است. این درسی بسیار مهم برای ماست. بیرون رفتن از اردوگاه بسیار تحقیرآمیز است، زیرا به معنای محکومیت بسیاری از چیزهایی است که در مسیحیت می‌بینیم.
اصول عهد جدید برای گردهمایی
در متی ۱۸:۲۰، می‌خوانیم،
«زیرا هر جا دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من در میان آنها هستم.»ما می‌یابیم:
- مکان الهی (کجا)
- تعداد الهی (۲ یا ۳)
- مرکز الهی (نام او) که در آن حقوق و اقتدار او حفظ می‌شود.
- در لوقا ۲۲، ما مردی را دنبال می‌کنیم که کوزه آب حمل می‌کند (روح‌القدس خدا که کلام خدا را به کار می‌برد). او به مکان گردهمایی در اتاق بالا که خداوند در میان قوم خود جایگاهی برای استراحت می‌یابد، راهنمایی می‌کند. در یوحنا ۱، خداوند از دو شاگرد می‌پرسد،
«چه می‌جویید؟»آنها از آزمون سربلند بیرون می‌آیند؛ آنها چیزی نمی‌جستند، آنها پرسیدند،
«کجا ساکن هستی؟»در غزل غزل‌ها باب ۱:۷، سوال مشابهی وجود دارد،
«گله خود را کجا می‌چرانی؟»او به «گله رفیق تو» اشاره می‌کند، که دوستان محبوب او هستند. مسیحیان زیادی هستند که خداوند را دوست دارند اما گله‌های خود را دارند. با این حال، او نمی‌خواست با هیچ گله‌ای باشد؛ او فقط یک علاقه داشت - جایی که گله خود را می‌چرانی. کسی نمی‌خواهد از یک مکان به مکان دیگر سرگردان باشد.
نتیجه‌گیری
آیا می‌خواهم جایی باشم که او هست؟ هیچ آدرس یا شماره خانه‌ای وجود ندارد.
"بیا و ببین،" اگر نمی‌دانید، باید بدانید. از ردپای گله پیروی نکنید، از مردی که کوزه آب دارد پیروی کنید. بیایید آن را به دست آوریم. بیایید به دنبال آن مکان بگردیم.
بیایید نگاهی به آن کسی بیندازیم که این مکان را بسیار گرانبها می‌سازد. این فقط یک مکان نیست. تنها یک مکان وجود دارد که خداوند خشنود است نام خود را در آن ساکن سازد.
