د پیغمبرانو ټولنې الیشع ته وویل: «وګورئ، هغه ځای چې موږ له تاسو سره وینو، زموږ لپاره ډېر کوچنی دی. راځئ چې اردن ته لاړ شو ... او هلته د اوسېدو لپاره یو ځای جوړ کړو.» او هغه وویل: «لاړ شئ.» بیا یو له دوی څخه وویل: «ایا تاسو به له خپلو خادمانو سره نه راځئ؟» الیشع ځواب ورکړ: «زه به راشم.» او هغه له دوی سره لاړ. دوی اردن ته لاړل او ونې یې پرې کول پیل کړل. کله چې یو له دوی څخه ونه پرې کوله، د اوسپنې تبر سر په اوبو کې ولوېد. «اوه، زما څښتنه،» هغه چیغې کړې، «دا پور و!» د خدای سړي وپوښتل: «چیرته ولوېد؟» کله چې هغه ورته ځای وښود، الیشع یوه لرګي پرې کړه او هلته یې وغورځوله، او اوسپنه یې لامبو کړه. «پورته یې کړه،» هغه وویل. بیا سړي خپل لاس اوږد کړ او هغه یې واخیست. دوهم پاچاهان 6:1-7 NIV
تېره میاشت موږ د کلیسا په جوړولو کې د انحصار، لارښوونې او ټیم کار اړتیا ته پام وکړ، لکه څنګه چې په دوهم پاچاهان 6:1-7 کې ښودل شوي. د دې میاشتې په پایله کې به موږ پور شوي وسایل، ورک شوي شیان، رکود او بیا رغونه وګورو.
4. پور شوي وسایل – موږ هغه څه لرو چې ورته اړتیا لرو
د تبر سر له لاسه ورکولو وروسته، اندېښمن پیغمبر چیغې ونه کړې، «اوه زما څښتنه، ما خپله قیمتي وسیله له لاسه ورکړه.» کله چې هغه ونې پرې کولې، باید یو بل څه یې په ذهن کې وي: «هغه وسیله چې زما په لاسونو کې ده، زما نه ده.» یا «زه دلته یوازې د دې لپاره اغېزمن یم چې دا تبر سر ماته پور راکړل شوی دی.» د هغې له لاسه ورکولو وروسته، د هغه لومړۍ اندېښنه دا وه، «اوه زما څښتنه، دا پور و.» دلته د مسیحي وزارت لپاره یو روښانه درس شتون لري.
د مسیحیانو په توګه موږ له پور شویو وسایلو سره کار کوو. ایا موږ په اداري یا موسیقۍ کې بااستعداده یو؟ ایا موږ په روښانه توګه خبرې کولی شو؟ ایا نور، ځوان یا زاړه، له موږ سره راحته احساس کوي؟ ایا موږ ته موټر، کور، مالي شتمنۍ سپارل شوي دي؟ ولې فکر کوو چې څښتن موږ ته داسې شیان راکوي؟ ایا موږ په حقیقت کې مدیران نه یو چې له پور شویو شیانو سره ژوند او کار کوو؟ لکه د سخت کاري پیغمبر په څېر، دا هم باید تل زموږ په ذهنونو کې وي: «هغه وسیله چې زما په لاسونو کې ده، زما نه ده.»
5. ورک شوي – ایا تاسو هغه څه لرئ چې درلودل؟
په کتاب مقدس کې، د شیانو له لاسه ورکولو موضوع تکراري ده. یو شپون خپله پسه له لاسه ورکړه. یوې ښځې یوه سکه له لاسه ورکړه. یوسف او مریم د څو ورځو لپاره هلک عیسی له لاسه ورکړ. په افسس کې کلیسا د خپل «څراغ څراغ» له لاسه ورکولو په خطر کې وه. زموږ په کیسه کې، ځوان پیغمبر د یوې ښې پروژې په سمه ټولنه کې سخت کار کاوه، خو هغه خپل تبر سر له لاسه ورکړ. بیا هغه اغېزمنتیا له لاسه ورکړه.
ډله ایز زیان:
له واده وروسته، زه او زما میرمن د لندن په سویل کې یوې محلي کلیسا ته لاړو او ورسره یوځای شوو. موږ له مقدسانو سره ولیدل، د یو بل پیژندلو په بهیر کې. زه په روښانه توګه د یوې زړې خور دا تبصره په یاد لرم: «که تاسو 50 کاله مخکې دلته وای، نو که تاسو غوښتل په غونډه کې څوکۍ ولرئ، نو باید ژر راغلي وای.» دا بیا یو له هغو مواردو څخه و چې ما احساس کاوه چې زه ډېر ناوخته زیږیدلی یم! خو اوس د یکشنبې په ورځو کې موږ هر یو څلور څوکۍ درلودې، او بیا به هم ځینې اضافي وې.
د کلیساګانو په توګه، موږ کولی شو شیان له لاسه ورکړو. شاید موږ سمدستي د عقیدې له لاسه ورکولو په اړه فکر وکړو. دا په روښانه توګه ممکنه ده. زموږ په تعلیم او د مسیحیت په عمل کې موږ کولی شو له کتابي ارتودوکسۍ څخه انحراف وکړو. دا هغه وخت کیدی شي کله چې موږ د اصول او پلي کولو ترمنځ، د کتاب مقدس او دود ترمنځ توپیر ونه کړو. عقیدوي انحراف هم د اوسني رجحان بې پروا تقلید له امله رامینځته کیدی شي، که مذهبي وي یا سیکولر.
خو موږ کولی شو له عقیدې څخه ډېر څه له لاسه ورکړو. په ډېر نظم ټینګار کولو سره، موږ کولی شو ژوند له لاسه ورکړو. زموږ غونډې کولی شي تخنیکي پلوه سمې وي، خو مړې. موږ کولی شو دننه ته وګرځو او د ورک شویو کسانو مسیح ته راوستلو لیوالتیا له لاسه ورکړو. موږ کولی شو د روحاني واقعیت او روغتیا په پرتله د مذهبي کړنلارو او کاغذ پرې کولو په اړه ډېر اندېښمن شو. موږ کولی شو یوه فرعي کلتور شو او د خپلو شاوخوا خلکو اغېزمن کول او جذب کول بند کړو. موږ کولی شو ډېر انتقادي او قضاوت کوونکي شو، او د ریښتینې مسیحي ملګرتیا خوښي له لاسه ورکړو. ایا موږ په ډله ایزه توګه شیان له لاسه ورکوو؟
شخصي زیان:
د نورو په ناکامۍ پېژندل اسانه دي، خو راځئ چې د لټون رڼا پر ځان واچوو. شاید موږ هغو خوشحاله ورځو ته وګورو: کله چې زموږ په څښتن سره په تګ کې لیوالتیا، خوښي او تازګي وه؛ کله چې موږ د څښتن لخوا د نورو د هغه پېژندلو لپاره کارول کېدو؛ کله چې د هغه په فضل موږ د نورو مومنانو د جوړولو لپاره د قادر مطلق په لاس کې وسایل وو. خو بیا یو څه وشول.
شاید موږ په ځان خوښېدل پیل کړل او ځان باور راغی. شاید موږ له نورو مومنانو سره سیالي پیل کړه، هڅه مو کوله چې له دوی څخه ډېر بریالي، ډېر روحاني یا ډېر سم واوسو. شاید موږ د کوم ورور یا خور لخوا زیانمن شوي یو، او د ترخې ریښې ته مو اجازه ورکړې چې وده وکړي. شاید موږ د مومنانو ترمنځ ډېرې بې نظمۍ، ګناه او پټول لیدلي وي چې موږ بدبین شوي یو. یا شاید موږ په کور، کار یا حتی په کلیسا کې ډېر بوخت شوي یو، او د مسیح لپاره زموږ لیوالتیا سړه شوې ده. او اوس زموږ وقف او خدمت هغه څه نه دي چې پخوا وو. موږ خپل تبر سر له لاسه ورکړی دی. موږ خپله پرې کوونکې څنډه له لاسه ورکړې ده. ایا موږ له دې څخه ځینې سره پیژنو؟
6. رکود – د جعل کولو لعنت
د فکر کولو لپاره د یو څه وخت سره، د هغو شیانو پیژندل چې موږ یې له لاسه ورکولو په خطر کې یو یا نور یې نه لرو، ډېر ستونزمن نه دي. د دې په اړه څه کول ډېر ستونزمن دي. لکه څنګه چې د شپون په قضیه کې چې پسه یې له لاسه ورکړه، هغه ښځه چې سکه یې له لاسه ورکړه، او هغه پیغمبر چې خپل تبر سر یې له لاسه ورکړ، لومړی ګام د زیان پیژندل دي. بدیل یې د واقعیت انکار کول، جعل کول، رکود کول دي.
تصور وکړئ چې ځوان پیغمبران په خوښۍ سره خپل تبرونه وهي او په ځنګل کې ښه پرمختګ کوي. موږ تقریبا اوریدلی شو چې دوی د منځني ختیځ لمر لاندې کار او خولې کولو پرمهال خاندي او سندرې وايي. بیا یو څه نسبتا بې اهمیته وشول. د اردن په سیند کې یو کوچنی «پلوپ» و. ایا نورو پیغمبرانو اوریدلی و؟ ایا بل چا پام وکړ؟ یوه ځوان پیغمبر یوازې خپله اغېزمنتیا له لاسه ورکړې وه. د زیان له پیژندلو پرته، د هغه کار به بیا هیڅکله ورته نه وي. هغه اوس له یو انتخاب سره مخ و: د پرمختګ احساس ساتلو لپاره د تبر لاسي په کوچنیو ونو یا بوټو وهلو ته دوام ورکړي، یا د خپل زیان واقعیت سره مخ شي. موږ هم کولی شو په دردناک ډول خپل زیان ومنو، یا د جعل کولو پرمهال سخت کار ته دوام ورکړو.
جعل کول لاهم سخت کار دی. په مسیحي خدمت کې یو له لویو خطرونو څخه د تبر سر پرته کار ته دوام ورکول دي. موږ د تبر لاسي نیسو، او د تل په څېر یې په زور ووهو. موږ سخت کار کوو، خولې کوو، سم غږونه کوو، خو خپله پرې کوونکې څنډه مو له لاسه ورکړې ده! موږ خپل د انجیل مطالعې، کنفرانسونه، عبادت غونډې، لیدنې، او نور ته دوام ورکوو، خو پرته له هغه خوښۍ، لیوالتیا او اغېزمنتیا چې پخوا مو درلوده. په حقیقت کې، زموږ په جعل کولو کې، موږ د لیدلو وړ پایلو مجبورولو ته لیواله یو. موږ هڅه کوو هغه ونې راټول کړو چې نورو پرې کړي دي. موږ د هغو کسانو په اړه انتقادي کیږو چې په خپل مسیحي ژوند کې ریښتینې خوښي ښیې. موږ د هغو کسانو د بلوغ کچه قضاوت کوو چې لاهم په خدمت کې لیوالتیا ښیې. که موږ صادق واوسو، موږ د هغو کسانو په اړه یو څه حسد احساس کوو چې لاهم ونې پرې کوي.
دا اړتیا نشته چې همداسې پاتې شي. زموږ خدای د بیا رغونې په کار کې دی. خو موږ باید په دې منلو پیل وکړو چې یو څه ورک شوي دي. موږ باید ځان ته او څښتن ته ومنو چې «ناویل شوې خوښي» نور زموږ د مسیحي تجربې یوه عادي ځانګړتیا نه ده، چې زموږ خدمت د لیوالتیا په پرتله د دندې لخوا ډېر پرمخ وړل کیږي، چې اوس زموږ په خدمت کې د خدای د لاس لږ شواهد شتون لري. د بیا رغونې پروسه هغه وخت پیل کیږي کله چې موږ په آزاده توګه خپله ناکامي څښتن ته اقرار کوو.
7. بیا رغونه – انساني او فوق العاده
د خدای سړي وپوښتل: «چیرته ولوېد؟» لکه څنګه چې تل د خدای په بیا رغونې لاره کې، موږ ته ویل کیږي چې د وتلو نقطې ته راستون شو. راځئ چې شاته وګورو. موږ په خپل خدمت کې هغه پرې کوونکې څنډه چیرته له لاسه ورکړه؟ څومره وخت کیږي چې موږ یوازې د تبر لاسي سره د خدای کار کولو هڅه کوو؟ موږ باید بیرته لاړ شو – هغه بد چلند، هغه خود غرضه پروژه، هغه مادي هیله، هغه بې عدالتي عمل، هغه کوچني دروغ، هغه بې پروا چلند، هغه نه حل شوې شخصي شخړه – او څښتن ته اقرار وکړو. دا یوازې وروسته له هغه و چې پیغمبر «هغه ته ځای وښود» چې خدای بیا رغونه پیل کړه.
د فوق العاده اړتیا:
بیا رغونه یوازې د میتودونو بدلولو یا نوې ستراتیژۍ غوره کولو مسله نه ده. بیا ژوندي کول به نه راځي ځکه چې موږ څوکۍ بیا تنظیم کړې، یو نوی سرود کتاب مو غوره کړی، د موسیقۍ وسایل مو کارول پیل کړي یا د غونډې وخت مو بدل کړی. نه هم دا یوازې د هغه څه کولو مسله ده چې موږ تل کړي دي. دا یوازې د ډیرو غونډو ته تللو مسله نه ده. پیغمبرانو په اوبو کې غوټه ونه وهله، یا هڅه یې ونه کړه چې تبر سر په یوه هک یا لرګي سره راوباسي. بیا رغونه د انساني مهارت له لارې نه وه. که موږ غواړو چې بیا زموږ په ژوند، زموږ په خدمت او زموږ په مجلس باندې د خدای لاس وګورو، موږ باید د الهي مداخلې لپاره چیغې وکړو. هغه خدای چې موږ یې عبادت کوو د معجزو خدای دی. یوازې هغه کولی شي زموږ تبر سر بیرته راولي.
د انسان اړتیا:
ډیری معجزې پیښې یو څه عجیب دي. ولې الیشع یوه لرګي پرې کړه او په اوبو کې یې وغورځوله ترڅو تبر سر لامبو کړي؟ ولې هغه په ساده ډول ونه ویل، «تبر سر، لامبو کړه»؟ او که تبر سر لامبو کولی شو، ولې هغه د پیغمبر لاس ته یا د تبر لاسي ته هم ونه الوت؟ حتی د معجزې سره، پیغمبر لاهم باید خپل لاس اوږد کړي او له اوبو څخه یې راوباسي. د خدای د فوق العاده لاس او انساني اطاعت دا ترکیب خورا د پام وړ دی.
که موسی خپله امسا نه پورته کوله، سره بحر به نه جلا کیده. خو امسا دا کار ونه کړ. دا د خدای لاس و. د اریحا شاوخوا ګرځیدلو پرته، دیوالونه به نه راغورځیدل. خو ګرځیدلو دا کار ونه کړ. دا د خدای لاس و. د نعمان له اوه ځله په اردن کې مینځلو پرته، خدای به هغه له جذام څخه نه روغ کاوه. خو مینځلو دا کار ونه کړ. دا د خدای لاس و. د پاول او اپولوس له کرلو او اوبه کولو پرته به هیڅ شی نه وده کوله. خو دا کرنه او اوبه کول نه وو چې تخم یې وده وکړه. دا د خدای لاس و.
ریښتیني اوسئ!
که موږ د ابدي ارزښت لرونکي څه په جوړولو کې وکارول شو، موږ باید ځانونه مجبور کړو چې جعل کول بند کړو او ریښتیني واوسو. زموږ په روح او زموږ په کلیسا کې د ریښتیني بیا ژوندي کیدو څخه خوند اخیستلو لپاره، موږ ممکن ځینې بدلونونه پلي کولو ته اړتیا ولرو. پرته له دوی څخه شاید هیڅکله بیا ژوندي کیدل نه وي. خو بدلونونه پخپله به ریښتیني بیا ژوندي کیدل رامینځته نه کړي. موږ په شدت سره د خدای لاس ته اړتیا لرو. موږ معجزې ته اړتیا لرو. موږ الهي مداخلې ته اړتیا لرو. لومړنۍ کلیسا وده وکړه: «خلکو باور وکړ او څښتن ته وګرځیدل» ځکه چې «د څښتن لاس له دوی سره و» (اعمال 11:21).
که موږ غواړو چې یو خوشحاله مسیحي تجربه ولرو، زموږ د څښتن په خدمت کې په لیوالتیا سره وسوځو، د مسیح لخوا د هغه د کلیسا د جوړولو لپاره وکارول شو، موږ ممکن د خدای په اړه زموږ په درک کې، زموږ د ژوند په سټایل کې، زموږ په روحاني نظمونو کې ځینې بدلونونو ته اړتیا ولرو. خو له ټولو څخه ډېر موږ د خدای لاس ته اړتیا لرو. ایا موږ واقعیا دا غواړو؟ دا د جعل کولو یوازینی بدیل دی.
