در عهد عتیق
در عهد عتیق، کلمه «ستاره» به صورت مجازی برای اشاره به یک حاکم استفاده می‌شود (اعداد ۲۴:۱۷). در عهد جدید، اصطلاح «ستاره صبح» به صورت استعاری برای عیسی مسیح به کار می‌رود: «من، عیسی، فرشته خود را فرستادم تا این شهادت را برای کلیساها به شما بدهد. من ریشه و نسل داوود، و ستاره درخشان صبح هستم» (مکاشفه ۲۲:۱۶ NIV). به گفته پطرس، ایمانداران باید به پیام کتاب مقدس توجه کنند زیرا آن «نوری است که در مکانی تاریک می‌درخشد، تا زمانی که روز بدمد و ستاره صبح طلوع کند» (دوم پطرس ۱:۱۹).
ستاره صبح قبل از طلوع خورشید در سپیده‌دم در آسمان ظاهر می‌شود. پولس نوشت که نهایی شدن نجات ما نزدیک است زیرا «شب تقریباً به پایان رسیده است؛ روز تقریباً فرا رسیده است» (رومیان ۱۳:۱۲). این بدان معناست که عصر حاضر مانند شبی است که با گناه تاریک شده است. ما می‌دانیم که مسیح در پایان این عصر برای ربودن ایمانداران به آسمان خواهد آمد (اول تسالونیکیان ۴:۱۳-۱۸) و سپس قبل از سلطنت بر همه، جهان گناهکار را داوری خواهد کرد. پس از داوری خدا بر گناه، دیگر تاریکی نخواهد بود (مکاشفه ۲۱:۲۵-۲۷؛ مکاشفه ۲۲:۵)، زیرا تاریکی نماد گناه است (یوحنا ۳:۱۹).
در بازگشت دوم
در بازگشت دوم، مسیح به عنوان ستاره صبح که پیش از روز می‌آید، تصویر شده است. این به ایمانداران در تیاتیرا وعده داده شد: «من همچنین ستاره صبح را به آنها خواهم داد» (مکاشفه ۲:۲۸). واضح است که در این سه مورد، ستاره صبح استعاره‌ای برای عیسی مسیح است. این تصویرسازی تعجب‌آور نیست زیرا تجسم مسیح به طلوع خورشید تشبیه شده است (اشعیا ۹:۲؛ لوقا ۱:۷۸-۷۹).
تنها بخش دیگری از کتاب مقدس که شامل اصطلاح «ستاره صبح» است، اشعیا ۱۴:۱۲ است. در اینجا نحوه ترجمه آن در نسخه‌های مختلف آمده است.
«چگونه از آسمان افتادی، ای ستاره صبح، پسر سپیده‌دم! تو به زمین افکنده شدی، تو که زمانی ملت‌ها را به زیر کشیدی!» (NIV)
«چگونه از آسمان افتادی، ای لوسیفر، پسر صبح! چگونه به زمین بریده شدی، تو که ملت‌ها را ضعیف کردی!» (NKJV)
«چگونه از آسمان افتادی، ای ستاره صبح، پسر سپیده‌دم! تو به زمین بریده شدی، تو که ملت‌ها را ضعیف کردی!» (NASB)
زمینه این آیه
زمینه این آیه داوری خدا بر پادشاه بابل است؛ این بخشی از یک طعنه بود که توسط اسرائیلیان خوانده می‌شد (اشعیا ۱۴:۳). این تنها جایی در کتاب مقدس است که کلمه عبری هیلل ظاهر می‌شود؛ این کلمه به معنای «درخشان» یا «ستاره صبح» تفسیر شده است. به نظر می‌رسد اشعیا از این استعاره نور درخشان، هرچند نه بزرگترین نور، برای نشان دادن قدرت ظاهری و خودستایی پادشاه بابلی که سپس محو شد، استفاده می‌کند.
هنگامی که عهد عتیق در سال ۴۰۵ میلادی به لاتین ترجمه شد، هیلل به «لوسیفر» ترجمه شد – مترادف «ستاره صبح». امروزه کلمه «لوسیفر» دو معنی دارد: «سیاره زهره، ستاره صبح» (دومین شیء درخشان در آسمان پس از خورشید و ماه) و نام شیطان. هر دو این تفسیرها در ترجمه ۱۶۱۱ (KJV) اشعیا ۱۴:۱۲ ذکر شده‌اند.
اگرچه زمینه اصلی این بخش درباره پادشاه بابل است، در اشعیا ۱۴:۱۲-۱۷، به نظر می‌رسد تمرکز به سقوط کسی که پادشاه بابل را انرژی می‌بخشید، یعنی شیطان (اشعیا ۱۴:۱۳-۱۴)، و نشان‌دهنده غرور، تکبر و خودبینی بی‌حد و حصر است که گناهان شیطان بودند (اول تیموتائوس ۳:۶). در این تفسیر، استعاره «ستاره صبح» به شیطان اطلاق می‌شود. اما همانطور که دیدیم، این عنوان برای مسیح نیز استفاده می‌شود (مکاشفه ۲۲:۱۶). این ناسازگار نیست زیرا اصطلاح «شیر» نیز هم به شیطان و هم به مسیح اطلاق می‌شود (اول پطرس ۵:۸؛ مکاشفه ۵:۵). این ارتباط احتمالی پادشاه بابل با شیطان به نظر می‌رسد منشأ اصطلاح «لوسیفر» برای شیطان باشد.
«ستاره صبح»
«ستاره صبح» استعاره‌ای در کتاب مقدس است که به عیسی، پادشاه بابل و شاید شیطان اطلاق می‌شود. این مناسب است زیرا آنها یا حاکم بوده‌اند، هستند یا خواهند بود. سلطنت پادشاه بابل گذشته است؛ سلطنت شیطان یک حال محکوم به فناست (مکاشفه ۲۰:۷-۱۰)؛ سلطنت مسیح عالی و ابدی خواهد بود (اول قرنتیان ۱۵:۲۴-۲۷).
پاسخ داده شد
