درک ارزش غم و شفقت خدا

اما اگرچه او غم را باعث شود، باز هم بر اساس کثرت رحمت‌هایش شفقت خواهد داشت. زیرا او با میل و رغبت فرزندان انسان را آزار نمی‌دهد و غمگین نمی‌سازد.» مراثی ارمیا ۳:۳۲-۳۳

هفته گذشته، من و همسرم در هنگام مرگ غم‌انگیز یک کودک پنج ساله از یک خانواده حضور داشتیم. ما پزشکان و پرستاران را دیدیم که وقتی متوجه شدند بهترین فناوری موجود نمی‌تواند کودک را نجات دهد، درهم شکستند. ما والدین را دیدیم که دعا می‌کردند و به خدا فریاد می‌زدند که کودک نجات یابد. ما غم عمیقی را دیدیم، و این باعث شد که به ارزش غم فکر کنم.

غم به ما کمک می‌کند تا ارزشی را که خدا برای ما قائل است، درک کنیم. ارمیا نوشت:

آیا برای شما که از کنار می‌گذرید، هیچ نیست؟ بنگرید و ببینید آیا غمی مانند غم من وجود دارد که بر من وارد شده است، که خداوند در روز خشم شدید خود مرا با آن آزار داده است (مراثی ارمیا ۱:۱۲).

در حالی که ارمیا احتمالاً به کسانی فکر می‌کرد که از کنار ویرانی اورشلیم و غم آن می‌گذشتند، و در حالی که ممکن است به غم خود فکر می‌کرد، بیشتر ما که این قسمت را می‌خوانیم، به یاد خداوند خود، «مرد غم‌ها که با اندوه آشنا بود» (اشعیا ۵۳:۳) می‌افتیم.

به یاد می‌آوریم که سرزنش قلب او را شکست (مزمور ۶۹:۲۰) و او گناهان ما را در بدن خود بر صلیب حمل کرد (اول پطرس ۲:۲۴). غم صلیب به ما کمک می‌کند تا عمق محبت خدا را در فرستادن پسرش برای مردن برای ما درک کنیم. غم به ما کمک می‌کند تا یاد بگیریم به خدا برای زمان و همچنین ابدیت اعتماد کنیم. ارمیا در این قسمت می‌گوید که او رنج را دیده است. او می‌گوید که خدا دعای او را رد کرده است (مراثی ارمیا ۳:۸). به نظر می‌رسد او فکر می‌کرد که خدا او را برای نابودی نشانه‌گذاری کرده است و با این حال شروع به فکر کردن به معجزه بیدار شدن هر صبح کرد و متوجه شد که اگر رحمت‌های خدا نبود که «تمام نمی‌شوند و هر صبح تازه هستند» (مراثی ارمیا ۳:۲۲-۲۳)، بیدار نمی‌شد. ارمیا توسط قوم خود ناعادلانه رفتار شده بود زیرا او پیامی از خدا را موعظه می‌کرد که آنها نمی‌خواستند بشنوند. او به آنها گفت که با ارتشی که خدا علیه آنها فرستاده بود، نجنگند، بلکه تسلیم شوند. البته این از نظر بومیان اورشلیم خیانت بود، و چون آنها پیام را دوست نداشتند، پیام‌رسان را نیز دوست نداشتند. بنابراین ارمیا رنج کشید، و به نظر می‌رسید که خدا او را رها کرده است، در حالی که در واقع چنین نبود. در عوض، او به او اعتماد می‌کرد که وفادار باشد، و اکنون ارمیا اطمینان می‌یافت که خدا نیز وفادار است.

گاهی اوقات در میان غم بزرگ، ما متوجه نمی‌شویم که خدا به اطرافیان ما پیامی بسیار واقعی اما نامحبوب را یادآوری می‌کند. این پیام که ما گناه کرده‌ایم و خدا گناه را داوری می‌کند، امروزه خشن و بی‌رحمانه تلقی می‌شود (دوم پطرس ۲:۹-۱۰). با این حال، کمک به مردم برای جلوگیری از بیماری‌ها بی‌رحمانه نیست، و یادآوری عواقب ابدی گناه به مردم برای نجات یافتن بی‌رحمانه نیست. خدا با میل و رغبت ما را آزار نمی‌دهد، اما گاهی اوقات اینگونه توجه ما را جلب می‌کند. گاهی اوقات کسانی که آزار می‌بینند، سخن می‌گویند، اما آنها کسانی نیستند که خدا با آنها سخن می‌گوید. خدا از ارمیا و خدا از مسیح استفاده کرد تا با مردمی که شورش کرده بودند، سخن بگوید، زیرا اراده او نیست که کسی هلاک شود (دوم پطرس ۳:۹).

خدا راهی برای تبدیل غم به شادی دارد (یوحنا ۱۶:۲۰)، و وقتی این کار را می‌کند، غم قبلی شادی را بسیار لذت‌بخش‌تر می‌کند. او این کار را برای زنی با دردهای زایمان انجام می‌دهد، وقتی یک نوزاد سالم به دنیا می‌آید (یوحنا ۱۶:۲۱). او این کار را برای شاگردانش انجام داد وقتی که آنها خداوند را پس از برخاستن از مردگان دیدند (یوحنا ۲۰:۲۰). او این کار را برای ما انجام می‌دهد وقتی که متوجه می‌شویم غم‌ها و آزمایش‌های زندگی برای نجات کسانی که در حال هلاکت هستند، استفاده می‌شوند. بزرگترین شادی دوستان ما این خواهد بود که مرگ پسر پنج ساله آنها وسیله‌ای باشد که خدا از آن برای آوردن اطمینان نجات به دوستان و بستگان نجات‌نیافته آنها استفاده می‌کند.

شما غمگین خواهید بود، اما غم شما به شادی تبدیل خواهد شد (یوحنا ۱۶:۲۰).