«خدای متعال در معابد دست‌ساخته ساکن نیست... آسمان تخت من است و زمین زیرپای من.» (اعمال رسولان 7:48-49) چگونه می‌توانید مسیحی باشید و از حاکمیت خدایی که ما را تا حد مرگ دوست داشته است، آگاه نباشید؟
برای اینکه خدا حاکم باشد، باید فرمانروای مطلق، بی‌نهایت و بی‌قید و شرط در تمام قلمروهای آسمان و زمین و دریا باشد. برای اینکه او بر تمام خلقت خداوند باشد، باید قادر مطلق باشد. باید دانای مطلق باشد. باید حاضر مطلق باشد.
با تمام وجودم، باور دارم که نجات‌دهنده مصلوب، برخاسته و جلال‌یافته، عیسی مسیح، خداوند حاکم است. او از هیچ‌کس دستور نمی‌گیرد. او هیچ مشاور و رایزن ندارد.
او هیچ منشی برای تخت ندارد. او در یک عمل بی‌زحمت، تمام آنچه را که می‌توان دانست، می‌داند و او قبلاً فرداهای ما را زندگی کرده است و جهان را در کف دست خود نگه می‌دارد.
این همان خداوندی است که من خدمت می‌کنم! با کمال میل اعتراف می‌کنم که من از آن او هستم؛ جلال بر خدا! مسیحی که ما می‌شناسیم و خدمت می‌کنیم، بی‌نهایت فراتر از همه انسان‌ها و همه فرشتگان و همه فرشتگان مقرب است؛ بالاتر از همه ریاست‌ها و قدرت‌ها و سلطنت‌ها، مرئی و نامرئی—زیرا او منشأ همه آنهاست.
