دو نام رایج خداوند در عهد عتیق، که در اصل به زبان عبری نوشته شده‌اند، عبارتند از: الوهیم و یهوه (یاهوه). اولی «خدا» و دومی «خداوند» (به حروف کوچک دقت کنید) یا «یهوه» 1 در انجیل‌های انگلیسی ما ترجمه شده است. الوهیم به معنای «والاترین» یا «توانا» است و نامی است که خدا به آن برای تمام بشریتشناخته می‌شود. این نام بر عظمت و قدرت باورنکردنی خدا به عنوان خالق و حاکم جهان تأکید می‌کند. از سوی دیگر، یهوه نام عهد خداست که بیانگر رابطه شخصیاست. به معنای «او که هست» است، که در بخش بوته سوزان بیشتر توضیح داده شده است، زمانی که «خدا به موسی گفت، من هستم آنکه هستم» (خروج 3:14، انجیل عددی اف. دبلیو. گرانت). چه فیضی که آن یگانه زنده، تغییرناپذیر، مستقل، خودکفا و ابدی می‌خواهد شخصاً با قوم خود رابطه داشته باشد! در عهد عتیق، او خود را به عنوان یهوه به پدران فردی و همچنین ملت اسرائیل، که با آنها وارد یک رابطه عهد شد، آشکار کرد. می‌توانیم بگوییم که الوهیم نام عمومی خداست و یهوه نام شخصی اوست.
روایت خلقت در پیدایش 1-2 این تمایز را نشان می‌دهد. کلمه خدا که در روایت اصلی خلقت در پیدایش 1:1-2:3 استفاده شده است، الوهیم است. پیدایش 2:4-25 یک روایت تکمیلی از روز ششم خلقت را ارائه می‌دهد که بر رابطه پرفیض خدا با بشریت تمرکز دارد. اینجاست که خدا به عنوان «یهوه خدا» یا یهوه الوهیم (آیه 4 NKJV, JND) معرفی می‌شود – نه فقط خدا به عنوان خالق متعال، بلکه خدا در رابطه با مردمی که آفریده است. پیدایش 1:1 (NKJV) می‌گوید: «خدا آسمان‌ها و زمینرا آفرید.» اما پیدایش 2:4 می‌گوید: «یهوه خدا زمین و آسمانرا ساخت.» به ترتیب کلمات متفاوت توجه کنید. اکنون زمین در ابتدا قرار می‌گیرد، زیرا علاقه یهوه بر سیاره کوچک ما متمرکز است.
هفت2 نام ترکیبی معروف یهوه در عهد عتیق وجود دارد. این نام‌ها شخصیت محبت او و نحوه ارتباط او با فرزندان خود را با فیض کامل‌تر بیان می‌کنند.
یهوه-یِره: «خداوند-فراهم-خواهد-کرد» (پیدایش 22:14)
هنگامی که اسحاق از پدرش در مورد قربانی‌شان در حالی که از کوه موریا بالا می‌رفتند پرسید، ابراهیم پاسخ داد: «پسرم، خدا بره را برای قربانی سوختنی برای خود فراهم خواهد کرد» (آیه 8). هنگامی که زمان مقرر فرا رسید، او این کار را با دادن تنها پسر خود، «بره خدا که گناه جهان را برمی‌دارد» (یوحنا 1:29) انجام داد. او اکنون وعده می‌دهد که تمام نیازهای ما را «بر اساس غنای جلال خود در مسیح عیسی» (فیلیپیان 4:19) تأمین کند. رومیان 8:32 می‌پرسد: «او که پسر خود را دریغ نکرد، بلکه او را برای همه ما تسلیم کرد، چگونه با او همه چیز را نیز به رایگان به ما نخواهد داد؟»
پدر آسمانی ما پرندگان هوا را تغذیه می‌کند. آنها هر ساعت به او وابسته هستند و به او اعتماد دارند که نیازهای آینده آنها را تأمین کند. آیا ما ارزشمندتر از آنها نیستیم؟ خدا هر آنچه را که نیاز داریم می‌داند، بنابراین نیازی نیست که در مورد نیازهای اساسی زندگی نگران باشیم. «اما اول پادشاهی خدا و عدالت او را بجویید، و همه این چیزها به شما افزوده خواهد شد» (متی 6:33).
یهوه-رفا: «خداوندی-که-شما-را-شفا-می‌دهد» (خروج 15:26)
پس از سه روز سفر در بیابان بدون یافتن آب، خداوند به بنی‌اسرائیل اجازه داد تا آب‌های تلخ ماره را بچشند. آب‌ها به طور معجزه‌آسایی شیرین شدند هنگامی که موسی طبق دستور خداوند درختی را در آن انداخت، که ما را به یاد صلیب می‌اندازد (آیه 25؛ 1 پطرس 2:24). سپس خداوند وعده داد که اسرائیلیان را از تمام بیماری‌هایی که بر مصریان آورده بود، محافظت کند، اگر قوم اسرائیل از او اطاعت کنند. برخی از محققان کتاب مقدس فکر می‌کنند که محتوای بالای مواد معدنی آب تلخ ممکن است خود به پاکسازی بدن آنها از هر بیماری رایج مصری که حمل می‌کردند یا میکروب‌های کشنده‌ای که در طول ده بلا در معرض آنها قرار گرفته بودند، کمک کرده باشد. در هر صورت، خداوند خود را در آنجا به عنوان یهوه-رفا: خداوند-که-شما-را-شفا-می‌دهد، آشکار کرد.
او قدرت دارد که ما را از تمام بیماری‌های جسمی، عاطفی و روحی ما شفا دهد. گاهی اوقات، مانند داستان لازاروس، او به ما اجازه می‌دهد تا در زندگی خود تراژدی را تجربه کنیم. در آن زمان‌ها خداوند عیسی با ما گریه می‌کند. فیض او در عمیق‌ترین نیازهای ما به ما خدمت می‌کند و او «زیبایی به جای خاکستر، روغن شادی به جای ماتم [و] لباس ستایش به جای روح سنگینی» (اشعیا 61:3) می‌دهد. «او دل‌شکستگان را شفا می‌دهد و زخم‌های آنها را می‌بندد» (مزمور 147:3). خداوند ما هدفی برای تجربیات تلخی که به ما اجازه می‌دهد از آنها عبور کنیم دارد و همانطور که برای اسرائیل انجام داد، خداوند می‌تواند آب‌های تلخ زندگی ما را از طریق محبت، شفا و برکت خود شیرین کند.
یهوه-نیسی: «خداوند-پرچم-من-است» (خروج 17:15)
کمی جلوتر در بیابان، اسرائیلیان با اولین نبرد خود روبرو شدند، زمانی که توسط عمالیقیان مورد حمله قرار گرفتند. تثنیه 25:17-19 به استراتژی عمالیق اشاره می‌کند: آنها به صفوف عقب و عقب‌ماندگان حمله کردند، زمانی که اسرائیل خسته و گرسنه بود. چه نوع مناسبی از شهوت جسم (غلاطیان 5:17؛ 1 پطرس 2:11). در جنگ مسیحی ما، دشمن نقاط ضعف ما را هدف قرار می‌دهد. در واقع، به عنوان ایمانداران، ما سه دشمن اصلی داریم:
شیطان که خارج از ماست.جهان
- که در اطراف ماست. جسمکه در درون ماست.
- و جسم که در درون ماست.
- اسرائیل از طریق شفاعت موسی و شمشیر یوشع در نبرد پیروز شد. ما نیز می‌توانیم از طریق دعا و کلام خدا پیروزی را تجربه کنیم و به عنوان غلبه‌کنندگان زندگی کنیم – البته فراموش نکنیم که تمام زره خدا را بپوشیم (افسسیان 6:10-18). پس از آن، موسی یک قربانگاه ساخت که آن را «یهوه-نیسی» (خداوند پرچم من است) نامید تا این مبارزه را گرامی بدارد و پیروزی را به خدا نسبت دهد. ما زیر پرچم او می‌جنگیم؛ نام او شعار ماست.
یهوه-مقدس3: «خداوندی که شما را تقدیس می‌کند» (خروج 31:13؛ لاویان 20:8)
قوم اسرائیل برای اینکه قومی مقدس برای خداوند باشند، جدا شدند. پولس رسول با نقل قول از لاویان، پند داد: «همانطور که او که شما را خوانده است، مقدس است، شما نیز در تمام رفتارتان مقدس باشید، زیرا نوشته شده است: «مقدس باشید، زیرا من مقدس هستم»» (اول پطرس 1:15-16). ما از نظر موقعیتی، در جایگاه خود در برابر خدا، از طریق تولد تازه و تقدیس روح، تقدیس شده‌ایم. اما ما ایمانداران باید به طور عملی به طور مداوم تقدیس شویم: «کسی که مقدس است، بگذارید همچنان مقدس باشد» (مکاشفه 22:11). اراده خدا تقدیس ماست (اول تسالونیکیان 4:3)، و تنها با پاک کردن «خودمان از هر ناپاکی جسم و روح» است که می‌توانیم ظروف «برای افتخار، تقدیس شده و مفید برای استاد» باشیم (دوم قرنتیان 7:1؛ دوم تیموتائوس 2:21).
ناپاکی جسم شامل تمام اشکال ناپاکی فیزیکی است. به عنوان مثال، پورنوگرافی در عصر دستگاه‌های الکترونیکی ما بیش از هر زمان دیگری در دسترس است. اما ما باید به همان اندازه از ناپاکی روح آگاه باشیم: افکار، انگیزه‌ها، غرور و بی‌اعتقادی ما. ناپاکی و بت‌پرستی، بیرونی و درونی – پسر ولخرج و برادر بزرگترش نمونه‌هایی از هر دسته از گناه هستند.
روح‌القدس منبع تقدیس موقعیتی و عملی ماست: «اگر در روح زندگی می‌کنیم، بگذارید در روح نیز راه برویم» (غلاطیان 5:25).
یهوه-شالوم: «خداوند صلح است» (داوران 6:24)
پس از اینکه جدعون متوجه شد که فرشته خداوند را رو در رو دیده است، از جان خود ترسید. خداوند او را با گفتن: «صلح با تو باشد؛ نترس» (آیه 23) تسلی داد. یکی از تناقضات زندگی مسیحی این است که خداوند به ما صلح می‌دهد تا ما را به جنگ بفرستد!
در پاسخ، جدعون قربانگاهی برای پرستش خدا ساخت که آن را یهوه-شالوم: خداوند صلح است، نامید. ما به عنوان ایمانداران دارای صلحی دوگانه هستیم: صلح با خدا و صلح از خدا.4 اول از همه، «پس از اینکه با ایمان عادل شمرده شدیم، از طریق خداوند ما عیسی مسیح با خدا صلح داریم» (رومیان 5:1). مسیح «خود صلح ماست» (افسسیان 2:14) و ما را از طریق کار خود بر روی صلیب با خدا آشتی داده است. ما به عنوان فرزندان خدا می‌توانیم در تمام شرایط خود از طریق اعتماد به محبت و قدرت او آرامش درونی را نیز تجربه کنیم. «برای هیچ چیز نگران نباشید، بلکه در هر چیز با دعا و التماس، با شکرگزاری، درخواست‌های خود را به خدا اعلام کنید؛ و صلح خدا، که فراتر از هر درکی است، دل‌ها و ذهن‌های شما را از طریق مسیح عیسی حفظ خواهد کرد» (فیلیپیان 4:6-7).
یهوه-صدقنو: «خداوند عدالت ماست» (ارمیا 23:6، 33:16)5
اشعیا نبی نوشت: «همه ما مانند یک چیز ناپاک هستیم، و تمام عدالت‌های ما مانند پارچه‌های کثیف است» (اشعیا 64:6). حتی بهترین تلاش‌های ما نیز هرگز نمی‌توانست تعادل را برای کسب لطف خدا تغییر دهد. تنها از کار اوست که ما «در مسیح عیسی» هستیم، که عدالت ما شد (اول قرنتیان 1:30). «در مسیح عیسی» یک موقعیت جدید، یک اتحاد حیاتی مانند شاخه‌ای که در تاک می‌ماند را بیان می‌کند (یوحنا 15:1-8 را در نظر بگیرید). «زیرا او کسی را که گناه نمی‌دانست، برای ما گناه ساخت، تا ما در او عدالت خدا شویم» (دوم قرنتیان 5:21). بر روی صلیب، بی‌عدالتی ما بر خداوند عیسی گذاشته شد در ازای عدالت کامل او.
خداوند نجات‌دهنده من را می‌بیند، و سپس من را می‌بیند، «در محبوب»، پذیرفته شده و آزاد» —سیویلا مارتین، (1866–1948)
اگرچه ما نمی‌توانستیم کاری برای کسب عدالت خود انجام دهیم، اما این یک ویژگی خانوادگی تولد تازه است: «اگر می‌دانید که او عادل است، می‌دانید که هر کس عدالت را انجام می‌دهد، از او متولد شده است» (اول یوحنا 2:29). جالب است که افسسیان 6:14 را با اول تسالونیکیان 5:8 مقایسه کنیم، جایی که زره عدالت، زره ایمان و محبت نامیده می‌شود. «عدالت» «ایمانی است که از طریق محبت عمل می‌کند» (غلاطیان 5:5-6). بیایید تمرین کنیم که ایمان خود را از طریق محبت بیان کنیم، همانطور که به دیگران در مورد هدیه عدالت شهادت می‌دهیم.
یهوه-شما: «خداوند آنجاست» (حزقیال 48:35)
پیشگویی شگفت‌انگیز حزقیال با توصیف معبد هزاره در شهر اورشلیم به پایان می‌رسد، که پر از جلال خدا خواهد بود و «خداوند آنجاست» نامیده خواهد شد. در مکاشفه 21:2-4 ما رؤیایی از اورشلیم جدید، خانه آسمانی ما را می‌بینیم: «اینک، خیمه خدا با انسان‌هاست، و او با آنها ساکن خواهد شد، و آنها قوم او خواهند بود. خود خدا با آنها خواهد بود و خدای آنها خواهد بود. و خدا هر اشکی را از چشمان آنها پاک خواهد کرد؛ دیگر مرگ، غم، یا گریه نخواهد بود. دیگر دردی نخواهد بود، زیرا چیزهای گذشته از بین رفته‌اند» (آیات 3-4). چه امیدی! حتی اکنون، در طول سفر زندگی ما، خداوند عیسی وعده داده است که هرگز ما را ترک نخواهد کرد و ما را رها نخواهد کرد (عبرانیان 13:5). او همیشه با ماست: «اینک، من همیشه با شما هستم، حتی تا پایان عصر» (متی 28:20). باشد که ما نیز در مشارکت جمعی خود – زمان‌هایی که ایمانداران محلی در اطراف خداوند عیسی جمع می‌شوند – تشویق شویم، با درک اینکه «جایی که دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من در میان آنها هستم» (18:20).
مزمور 23
همانطور که دیگران مشاهده کرده‌اند، این هفت نام ترکیبی یهوه به زیبایی در مزمور 23 گنجانده شده‌اند:
خداوند شبان من است؛ من کمبودی نخواهم داشت. [یهوه-یرا] او مرا در چمنزارهای سبز می‌خواباند؛ او مرا در کنار آب‌های آرام هدایت می‌کند. [یهوه-شالوم] او روح من را بازسازی می‌کند؛ [یهوه-رفا] او مرا در مسیرهای عدالت به خاطر نام خود هدایت می‌کند. [یهوه-صدقنو] آری، اگرچه در دره سایه مرگ راه می‌روم، از هیچ شری نخواهم ترسید؛ زیرا تو با منی؛ عصا و چوبدستی تو، مرا تسلی می‌دهند. [یهوه-شما] تو در حضور دشمنانم سفره‌ای برایم آماده می‌کنی؛ [یهوه-نیسی] تو سرم را با روغن مسح می‌کنی؛ جام من لبریز است. [یهوه-مقدس] [زیرا یهوه تأمین‌کننده، صلح و عدالت من است؛ زیرا او همیشه با من است؛ زیرا او پرچم و تقدیس من است] مطمئناً نیکویی و رحمت تمام روزهای زندگی‌ام مرا دنبال خواهد کرد؛ و من تا ابد در خانه خداوند ساکن خواهم شد.
پاورقی‌ها
- ارتباط زبانی بین YHWH، یهوه و یهوه: زبان اصلی عبری نوشتاری هیچ مصوتی نداشت. چهار حرف بی‌صدا که نام الهی را می‌نویسند YHWH تتراگراماتون نامیده می‌شوند (که در یونانی به معنای «دارای چهار حرف» است). محتمل‌ترین تلفظ «یهوه» است. پس از تبعید بابلی، یهودیان نام الهی را آنقدر مقدس می‌دانستند که از ترس کفرگویی تصادفی (خروج ۲۰:۷؛ لاویان ۲۴:۱۶) آن را بر زبان نمی‌آوردند. آنها حتی آن را با کلمه عبری «ادونای» («خداوند») جایگزین کردند، هنگامی که کتب مقدس را با صدای بلند در کنیسه‌های خود می‌خواندند. خیلی بعد، ماسورت‌ها (که از قرن ششم تا دهم برای بازتولید متن اصلی کتاب مقدس عبری کار می‌کردند) نقاط مصوت «ادونای» («ا-و-ا») [نقاط مصوت در عبری «حتاف پاتاح-هولام-قاماتس» هستند.] را بین حروف بی‌صدای YHWHاضافه کردند، اگرچه هنوز هم به صورت «ادونای» تلفظ می‌شد. طبق دستور زبان عبری، اولین «ا» (شوا مرکب زیر حرف حلقی الف) به «ای» (شوا ساده زیر حرف یود) تبدیل می‌شود و بدین ترتیب «یهوواه» در متن تولید می‌شود. هنگام ترجمه کتاب مقدس عبری به لاتین، Y و W (که در لاتین وجود ندارند) با J و V جایگزین شدند و نام «یهوه» را تشکیل دادند.
- برخی از محققان کتاب مقدس همچنین یهوه-الوهیم (خداوند-خدا)، یهوه-تزواوت/ساباوت (خداوند-لشکریان)، یهوه-علیون (خداوند-متعال)، یهوه-راعه/روحی (خداوند-شبان-من-است) و یهوه-هوسینو (خداوند-آفریننده-ما) را به عنوان نام‌های ترکیبی یهوه در نظر می‌گیرند.
- این ممکن است یهوه-مقدشنیز نوشته شود.
- به همین ترتیب، عیسی به شاگردان خود گفت: «آرامش را برای شما می‌گذارم، آرامش خود را به شما می‌دهم» (یوحنا ۱۴:۲۷).
- یهوه-تصدقنو و یهوه-شالوم در مزمور ۸۵:۱۰ ترکیب شده‌اند: «رحمت و راستی به هم رسیده‌اند؛ عدالت و صلح یکدیگر را بوسیده‌اند.» صفات اساسی خدا یعنی محبت و قدوسیت در صلیب مسیح به هم پیوستند؛ رحمت او آنچه را که عدالتش می‌طلبید فراهم کرد. «شریعت به وسیله موسی داده شد، اما فیض و راستی به وسیله عیسی مسیح آمد» (یوحنا ۱:۱۷).
