درک کرسی‌های داوری: مسیح و خدا توضیح داده شد

کرسی‌های داوری

تعدادی داوری در کتاب مقدس پیشگویی شده است. ما در ۲ قرنتیان ۵:۱۰ و در رومیان ۱۴:۱۰-۱۲ از یک کرسی داوری می‌خوانیم. ترجمه کینگ جیمز در هر دو مکان «کرسی داوری مسیح» را دارد، اما داربی (JND) و بیشتر ترجمه‌های مدرن در مورد دوم «کرسی داوری خدا» را دارند. اینها ممکن است در واقع فقط جنبه‌های مختلف یک چیز باشند، اما از آنجا که در کتاب مقدس به طور جداگانه از آنها صحبت شده است، در این مقاله نیز به همین ترتیب با آنها برخورد خواهد شد.

داوری‌ها در تخت سفید بزرگ (مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵) و در جدایی گوسفندان و بزها (متی ۲۵:۳۱-۴۶) نباید با کرسی داوری مسیح و کرسی داوری خدا اشتباه گرفته شوند. جدایی گوسفندان و بزها داوری ملت‌هاست (آیه ۳۲) که هنگام برپایی پادشاهی هزار ساله مسیح اتفاق می‌افتد، در حالی که داوری در تخت سفید بزرگ مربوط به بی‌ایمانان جسمانی رستاخیز یافته (یوحنا ۵:۲۸-۲۹) اما از نظر روحانی مرده است. این بی‌ایمانان به گذراندن ابدیت در دریاچه آتش محکوم می‌شوند (مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵) در نتیجه گناهانشان. ایماندار نباید از هیچ یک از این داوری‌ها بترسد زیرا «اکنون هیچ محکومیتی برای کسانی که در مسیح عیسی هستند وجود ندارد» (رومیان ۸:۱ ESV). چرا؟ به سادگی به این دلیل که مسیح قبلاً محکومیت ما را متحمل شده است!

کرسی داوری خدا

در رومیان ۱۴:۱-۱۲ به ما گفته شده است: «همه ما در برابر کرسی داوری خدا خواهیم ایستاد.» از جمله مواردی که در اینجا باید در نظر گرفته شود، هرگونه نگرش قضاوتی است که ما نسبت به یک برادر یا خواهر مسیحی داریم که نظرش در مورد مسائل غیرضروری با ما متفاوت است. آنچه واقعاً مهم است این است که آیا اعمال ناشی از تفسیرهای ما خداوند را گرامی می‌دارند یا خیر (آیه ۱۸).

در روز داوری مردم برای هر کلمه بی‌دقتی که می‌گویند حساب پس خواهند داد (متی ۱۲:۳۶).

ما بدون شک مقصر گفتن یا انجام کارهایی هستیم که در اینجا روی زمین قضاوت و اعتراف نکرده‌ایم. سپس در حالت تغییر یافته خود (۱ قرنتیان ۱۵:۵۲) مطمئناً قادر خواهیم بود هر کلمه و عملی را در پرتو داوری خدا نسبت به آن قضاوت کنیم.۱ برای ما، هیچ گناه قضاوت نشده‌ای باقی نخواهد ماند (به رومیان ۸:۱ مراجعه کنید).

کرسی داوری مسیح

در این داوری (۲ قرنتیان ۵:۱۰) ارزیابی ارزش خدمت هر ایماندار برای خداوند و تعیین ماهیت پاداش شایسته انجام خواهد شد. کتاب مقدس می‌گوید که ما در آنجا ظاهر خواهیم شد «تا هر کس آنچه را که به خاطر آنچه در بدن انجام داده است، چه خوب و چه بد، دریافت کند.» این هیچ ربطی به مجازات گناه ندارد، زیرا کلمه «بد» در این قسمت، طبق معتبرترین نسخ خطی، کلمه فائولوسبه معنای بی‌ارزش است، نه کاکوسکه به معنای بد از نظر «شرارت در شخصیت» است.۲

در ۱ قرنتیان ۳:۱۰-۱۵، پولس رسول به ارزیابی کارهای ما از نظر تأثیر آتش بر موادی که در «ساختمان خدا» قرار می‌دهیم، پرداخت. اساس این ساختمان مجازی عیسی مسیح است – بنیادی که پولس گذاشته و دیگران بر روی آن می‌سازند. او هر یک از ما را نصیحت می‌کند و می‌گوید: «هر کس دقت کند که چگونه بر آن می‌سازد ... کار هر کس ... با آتش آشکار خواهد شد، و آتش نوع کار هر کس را آزمایش خواهد کرد.»

«طلا، نقره و سنگ‌های قیمتی» ارزشمند در این تمثیل از آتش جان سالم به در خواهند برد، در حالی که «چوب، کاه و پوشال» بسیار کم‌ارزش‌تر مصرف خواهند شد. تمام کار یک ایماندار ممکن است مانند کسی که تمام دارایی‌های خود را در آتش از دست می‌دهد، بسوزد، اما خود این شخص «نجات خواهد یافت» (۳:۱۵).

ساختمان در این تمثیل کلیسا، جماعت است، که از همه ایمانداران تشکیل شده است که ما، «مانند سنگ‌های زنده، خانه‌ای روحانی ساخته می‌شویم» (۱ پطرس ۲:۴). «سنگ‌های زنده» مردم هستند، نه تلاش‌ها. اینگونه اضافه می‌شوند: خداوند ما آنها را جذب می‌کند (یوحنا ۱۲:۳۲)، روح حیات می‌بخشد (۶:۶۳)، و آمدن آنها به مسیح برای نجات نتیجه کار پدر است (آیه ۴۴). رشد کلیسا کار تثلیثاست! تمام کاری که ما انجام می‌دهیم این است که تزئینات طلا، نقره و سنگ‌های قیمتی را اضافه کنیم که جلال را به خدا می‌آورد (۱ قرنتیان ۱۰:۳۱).

کارهایی که جلال خدا را نمی‌آورند و در آتش داوری می‌سوزند کدامند؟ آنها مانند تخته‌های چوب، بسته‌های کاه یا انبوهی از پوشال هستند که ما برای ساختن پارتیشن‌ها یا اضافات استفاده می‌کنیم. پارتیشن‌ها تقسیمات داخلی بر اساس مسائل غیرضروری هستند که انسان‌ها از زمان تأسیس کلیسای اولیه (اعمال ۲) برای حفظ آنها تلاش کرده‌اند. چه روزی خواهد بود آن روزی که تمام آن چیزهای بی‌ارزش از بین بروند و آنچه باقی می‌ماند جلال را به خداوند ما بیاورد!

این دانش چه تأثیری باید بر ما داشته باشد؟

هر یک از ما که می‌دانیم خداوند عیسی «ما را از غضب آینده نجات می‌دهد» (۱ تسالونیکیان ۱:۱۰) مسئولیت داریم که درباره این نجات با اطرافیان خود صحبت کنیم. خداوند ما برای هر یک از ما راه متفاوتی برای انجام این کار دارد – «با داشتن هدایایی که بر اساس فیض داده شده به ما متفاوت است، بیایید از آنها استفاده کنیم» (رومیان ۱۲:۶). همچنین، «بیایید دیگر یکدیگر را قضاوت نکنیم، بلکه تصمیم بگیریم که هرگز مانعی در راه برادر قرار ندهیم» (۱۴:۱۳).

همه ما بر بنیادی که قبلاً گذاشته شده است، یعنی عیسی مسیح، می‌سازیم، و «هر کس باید دقت کند که چگونه بر آن می‌سازد» (۱ قرنتیان ۳:۱۰). ما برای آنچه انجام داده‌ایم پاداش دریافت خواهیم کرد و سپس آنها را در برابر «کسی که بر تخت نشسته است» خواهیم انداخت (مکاشفه ۴:۱۰). بالاخره، کارهای شایسته‌ای که انجام می‌دهیم با قدرت کسی که در ما ساکن است انجام می‌شود، اینطور نیست؟

هیچ ایمانداری هرگز نباید از ظاهر شدن در برابر هیچ کرسی داوری در کتاب مقدس بترسد. خداوند عیسی در صلیب تمام درد، مجازات و جریمه گناه و گناهان ما را بر عهده گرفت. ما به خاطر تمام کارهایی که روح‌القدس انجام داده است، همانطور که برای ما شفاعت می‌کند (رومیان ۸:۲۶) و به خاطر اینکه چگونه خدا از طریق قدرت و حکمت الهی خود، همه چیز را «برای خیر» ما «با هم کار کرده است» (آیه ۲۸)، شاد خواهیم شد. ما خداوند را در هوا ملاقات خواهیم کرد و «همیشه با خداوند خواهیم بود» (۱ تسالونیکیان ۴:۱۷). «در حضور [او] کمال شادی است ... [و] لذت برای همیشه» (مزمور ۱۶:۱۱).